‘Een blik van mijn schoonmoeder is genoeg om mijn zelfvertrouwen weg te vagen’

Deel dit artikel:

Sinds de eerste keer dat ze haar schoonmoeder de hand schudde, voelde Marieke dat ze niet werd geaccepteerd. Dat raakt haar meer dan ze zou willen.

 

Marieke (37):

“Afgelopen Pasen raakte ik zó overstuur, dat ik mij heb opgesloten in de badkamer. Ik heb er een stevig potje gehuild. Gelukkig had ik mijn handtas in de haast meegenomen en kon ik mijn make-up bijwerken. Met rode ogen terug aan tafel komen, dat was mijn eer te na. Ik deed net nieuwe mascara op, toen Lisa, mijn stiefdochter van elf, op de deur klopte. ‘Gaat het, Marieke?’ riep ze. ‘Dat was niet aardig van oma, hè?’ Bij haar woorden sprongen de tranen opnieuw in mijn ogen. Zelfs zij merkt het, de spanning die er hangt tussen mijn schoonmoeder en mij. Hoe kan het dan de rest van de familie niet reageert en zelfs mijn man doet alsof zijn neus bloedt?

In het dagelijks leven ben ik, naast moeder en bonusmoeder, manager bij een groot bedrijf. Ik geef leiding aan twintig mensen. Soms moet ik streng optreden, nare confrontaties kan ik daarbij niet altijd uit de weg gaan. Lastig, maar het lukt, altijd weer. Onbegrijpelijk dat iemand uit mijn privésituatie mijn zelfvertrouwen dan telkens onderuit kan halen. En daar is weinig voor nodig. Eén blik is genoeg. Genoeg om mijn dag te verwoesten.

 

[swopquote]Ze zocht een zondebok. Iemand die ze de schuld kon geven van het mislukken van het huwelijk van haar zoon. Dat werd ik[/swopquote]

 

Het ging al mis bij de eerste ontmoeting tussen mij en mijn schoonmoeder. Joshua en ik waren op dat moment drie maanden samen. Ik denk weleens: hadden we maar langer met mijn introductie gewacht. Wat voor zin had het om zijn moeder toen al te vertellen dat hij een nieuwe vriendin had? Zij zat nog midden in het rouwproces dat het gezin van haar zoon uit elkaar was gescheurd. Hoewel Joshua en zijn ex-vrouw haar met z’n tweeën hadden ingelicht over de breuk, en hadden verteld dat ze al heel lang meer maatjes dan geliefden waren, zocht zij een zondebok. Iemand die ze de schuld kon geven van het mislukken van het huwelijk van haar zoon. Dat werd ik. Ja, ik kende Joshua al voor zijn scheiding. En ja, ik kwam ook weleens bij hem en zijn vrouw thuis en stond al op goede voet met zijn kinderen. Maar meer dan vriendschap was er niet. Joshua’s ex twijfelt daar niet aan, zij is inmiddels een goede vriendin geworden. Maar ik voel dat Joshua’s moeder ervan overtuigd is dat ík de hand in de scheiding had. En al zijn we nu vijf jaar verder, het lijkt erop dat ze mij dat nooit zal vergeven.

Het gaat er niet om wat doet of wat zegt. Het gaat er juist om wat ze níet doet. En níet zegt. Maar wat ik wel hoor, als een stille echo tussen al haar woorden. De afkeuring, het misprijzen. Ik ben me er continu van bewust hoe ze nooit doorvraagt als ik een verhaal vertel. Hoe ze nooit lacht om mijn grapjes. Hoe ze consequent mijn complimenten negeert. En hoe ze het elke keer weer voor elkaar krijgt míj als laatste een gebakje aan te bieden; wanneer er geen keuze meer is. Het gaat mij niet om de taart. Maar om het gevoel dat ik er niet toe doe.

Ik besef dat mijn schoonmoeder mij aan mijn eigen moeder doet denken. Mijn moeder en ik, we hielden veel van elkaar, maar ook bij haar kon ik weinig goed doen. Toen ik in tranen bij haar kist stond, tien jaar geleden, schoot er door mijn hoofd: nu hoef ik nooit meer naar goedkeuring te snakken. Een vergissing. Joshua’s moeder maakt hetzelfde in mij los. Van mijn moeder wist ik nog dat ze mij zonder opzet kwetste. Bij mijn schoonmoeder twijfel ik daar sterk aan. Joshua wil daar niets van weten. Hij heeft het simpelweg niet de gaten. Er met hem over praten, daarmee ben ik allang gestopt. Het loopt telkens uit op ruzie. En daarbij zijn er alleen verliezers.

De enige bij wie ik steun vind is Joshua’s ex. Sinds ik er ben, wordt zij op handen gedragen. Vroeger kon ze evenmin iets goed doen. Zij benadrukt dat ik het niet persoonlijk moet nemen. Ze noemt het pure bezitsdrang dat Joshua’s moeder voortdurend wil laten voelen dat geen enkele vrouw goed genoeg is voor haar zoon. Sinds kort krijg ik dus ook steun van mijn stiefdochter. Haar viel het wél op hoe mijn schoonmoeder straalde bij alle complimenten over haar ovenschotel, maar drie keer mijn vraag over de ingrediënten negeerde en dwars daardoorheen over iets anders begon. ‘Marieke, ik vraag het recept straks wel voor je hoor,’ riep Lisa, aan de andere kant van de badkamerdeur. Zo lief. Hoe klein ze ook is, ze voelt dat er iets fout zit; al denkt zij nog dat het om de informatie zelf gaat. Maar het gaat om contact. Het contact waarin ik continu wordt afgewezen. Maar ik slik het, het is niet anders. Ik kan mijn stiefkinderen en mijn eigen zoon zelf geen opa en oma bieden, dus de oma die ze hebben en die zich tegen hen wél lief opstelt, die gun ik ze. Al kost het mij dan heel wat tranen.”

 

Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: info@lydiavanderweide.nl.