Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Lifestyle

Actrice Sophia Loren: ‘Waarom ik er nog zo goed uitzie? Dat vertel ik je niet’

sophia-loren-margriet.jpg

Hét sekssymbool van de twintigste eeuw, dat is Sophia Loren. Inmiddels tikt de Italiaanse filmster toch alweer de 85 jaar aan, wat haar niet is aan te zien en wat zeker geen reden is om niet meer te willen acteren. En dus speelt ze de hoofdrol in The life ahead.

Na meer dan tien jaar is Sophia Loren weer te zien in een film. De nieuwe Netflix-film The life ahead (La vita davanti a sé) is geregisseerd door haar zoon, Edoardo Ponti. Hierin speelt Sophia Loren Madame Rosa, een Holocaustoverlevende, die een twaalfjarige Senegalese jongen in huis neemt die haar onlangs heeft beroofd.

Interview ter promotie van de film

Sophia Loren doet ter promotie van deze film slechts twee interviews met de Nederlandse pers. Telefonisch, want corona. ‘La Loren’ praat, zoals je verwacht, Engels met een Italiaanse tongval, strooit hier en daar met Italiaanse woorden, lacht geregeld en is behalve eigenwijs (‘Laten we het alsjeblieft over iets anders hebben’) ook erg sympathiek.

U bent sinds tijden weer in een film te zien, sprak het script u meteen aan?

“Absoluut. Het verhaal is een hedendaagse bewerking op de roman The life before us, die is geschreven door Romain Gary, een goede vriend van me die ik enorm liefhad. Het is moeilijk om een verhaal te vinden zo mooi als dit. Dus als dat op je pad komt, wil je het verfilmen ook.” 

Uw zoon Edoardo was de regisseur. Hoe was ’t om met hem te werken?

“Geweldig! Hij kent me natuurlijk erg goed. Hij steunt me op een goede manier, zodat ik het beste van mezelf laat zien. Hij weet wat ik op acteergebied in me heb. Vraagt me nooit dingen te doen die ik niet kan. Tijdens de opnames waren we het altijd met elkaar eens, we hadden nooit ruzie. Dat hebben we sowieso nooit. We kijken elkaar altijd in de ogen om te checken of we nog tevreden zijn met wat we doen. Dat was in dit geval zo; we zijn erg blij met het eindresultaat.”

Wat sprak u het meest aan in het verhaal?

“Dat mijn personage zo’n heftig leven – met name tijdens de oorlog – achter de rug heeft. Momo, die twaalfjarige Senegalese jongen, kent ook een heftig leven. En dan vindt ze bij hem, na al die jaren, haar toekomst. Ze vormen uiteindelijk een soort familie. Omdat ik zelf de oorlog heb meegemaakt, kon ik deels uit eigen ervaring putten.”

U was nog klein toen de oorlog uitbrak, wat weet u daar nog van?

“Alles. Als je een oorlog hebt meegemaakt, vergeet je daar niets van. Ik denk er nog weleens aan. Vooral in voorbereiding op deze film, omdat mijn personage ook de Holocaust herbeleeft op momenten. Ik dacht dan terug aan de pijn, de angst en het verdriet… Dat gaf mijn personage meer diepte en menselijkheid.”

Wanneer wist u dat u actrice wilde worden?

“Eigenlijk altijd al. Hoewel: ik vond films geweldig, maar had nooit kunnen dromen dat ik écht actrice zou worden. We waren arm en van simpele komaf, dan denk je niet dat dit tot de mogelijkheden behoort. Ik dacht dat ik lerares zou worden; acteren was mijn moeders passie. Eigenlijk ben ik dankzij haar actrice geworden. Zij was zo teleurgesteld in haar eigen leven, dat mijn zus en ik haar dromen moesten vervullen. Ik zou model en actrice worden, mijn zusje Maria muzikant. Zo kregen wij het glamourleven dat zij zelf had gewild. In het begin leefde ik een beetje haar droom. Het grappige is: al vrij snel werden haar dromen de mijne.”

Begrijp ik goed dat uw moeder u als het ware de acteerwereld induwde?

“Ach, wat zal ik zeggen… In het begin wel, daarna merkte ik juist afgunst bij haar. Ik zei vaak: ‘Wees alsjeblieft niet jaloers op mij, geniet gewoon van wat ik doe. Ik heb jouw hulp ook nodig.’ Dat was ook zo. Ik leerde zo veel dingen waarvoor ik niet naar school was geweest, dus het was prettig dat mijn moeder me steunde. Dat ze jaloers was op haar dochter vond ik nogal apart. Laat ik het zo zeggen: een beetje gek.”

Wat zijn de mooiste herinneringen aan uw leven tot nu toe?

“Ik heb zo veel mooie momenten gekend, maar de mooiste herinneringen zijn zonder twijfel de geboorte van mijn zonen. Kinderen krijgen ging absoluut niet vanzelf. Er gingen de nodige miskramen aan vooraf. Tijdens beide zwangerschappen lag ik zo’n negen maanden plat op bed, maar ik ben zo dankbaar dat het uiteindelijk is gelukt. Ik droomde al mijn hele leven van het hebben van een gezin. Er was ook een tijd dat ik bewust geen acteerklussen aannam, omdat ik er voor mijn kinderen wilde zijn. De beste beslissing ooit.”  

U bent inmiddels 85, vindt u het erg om…

Lachend onderbreekt Sophia Loren de vraag: “Nee, nee! Vertel dat niet aan de hele wereld, alsjeblieft. Ik zie er toch goed uit? Vind je niet? Als ik naar mezelf kijk in de spiegel, zeg ik: ‘Ah, bella, bella, wow!’ Haha.”

Ik ben het met u eens. Maar wat is het geheim waardoor u er nog steeds zó goed uitziet?

“Dat vertel ik je niet, want dan is het geen geheim meer. Mijn zonen weten het niet eens. Edoardo zei tijdens de opnames van The life ahead zelfs: ‘Je bent eigenlijk te jong voor de rol die je nu speelt.’ Kijk, dat hoor ik graag. Dat is hoe wij samenwerken, haha.”

Kan ik uit deze antwoorden opmaken dat u het vervelend vindt om – sorry alvast – een oudere vrouw te zijn?

“Ik zie wat ik in de spiegel zie, dus nee. Want ik voel me niet oud en zie er niet oud uit. Dus ik denk niet dat ik oud ben. Nee, nee.” Hard lachend: “Ik vind dit geen leuk onderwerp. Laten we het alsjeblieft over iets anders hebben.”

Hoe ziet een gemiddelde dag van Sophia Loren eruit?

“Ik sta op, kijk het nieuws op tv, terwijl ik een ontbijtje neem. Daarna doe ik wat oefeningen. Ik houd mijn mail bij, daar ben ik wel even zoet mee, want ik krijg nog elke dag ontelbaar veel mailtjes van fans, maar ook ouderwetse brieven. En ja, iedereen krijgt van mij een reactie. Ook signeer ik nog vaak foto’s.”


U schreef in de jaren zeventig het inmiddels wereldberoemde kookboek In cucina con amore, heeft u nog steeds iets met koken?

“Dat hangt van de dag af. Als ik kook, wil ik er veel tijd insteken, maar dat heb ik niet altijd. En dat is oké. Het is fijn om af en toe uitgebreid te koken. Mijn favoriet? Pizza natuurlijk. Er is wat mij betreft maar één soort pizza: die met tomaat. Een pizza zonder tomaat, is geen pizza. En natuurlijk doe ik er nog wat knoflook, olijfolie, oregano en mozzarella op. Gesmolten mozzarella is toch geweldig? Ik houd ervan. Sterker: als we klaar zijn met dit interview, ga ik een pizza voor mezelf maken. Je hebt me op een idee gebracht.”

Waar bent u het meest trots op in uw leven?

“Dat ik de mooiste kinderen en kleinkinderen van de wereld heb. Carlo is muzikant en dirigent, veelal bij het Grand Russian National Orchestra en Edoardo werkt zoals gezegd als regisseur én schrijver in de filmwereld. Daarnaast heb ik drie kleinkinderen op wie ik dol ben. En natuurlijk op al mijn werk. Welke van mijn films ik de beste vind? Deze laatste! Maar eigenlijk heb ik zo veel films gemaakt dat ik daar geen keuze uit kan maken. Kijk: dat jij zegt dat ik 85 ben, geloof ik niet, maar ik heb wél ontzettend veel films gemaakt, haha.”

Hoe staat ’t eigenlijk met de liefde?

“Geen idee. Ik weet niet of ik weer verliefd zou kunnen worden. En weet je, er zijn ook dingen die je voor jezelf moet houden… Mijn grootste liefdes zijn nu mijn kinderen en kleinkinderen. Daar is geen twijfel over mogelijk. Zij zijn mijn leven.”

Wat zou u, met de kennis van nu, willen zeggen tegen de jongere Sophia Loren, dat kleine meisje uit Pozzuoli?

“Dat is lastig, vooral als ik bedenk wat zij allemaal nog voor haar kiezen krijgt… Maar als ik dan íets zou moeten zeggen, zou ik de jonge Sophia vertellen dat ze relaxed moet zijn en dat ze in het moment moet leven. Ook tijdens de moeilijke periodes in haar leven, want die heb ik zeker gehad. En als het in de lucht hangt, gebeurt het toch, dat kun je niet voorkomen. Eigenlijk koester ik zelfs de slechte momenten uit mijn leven; ze hebben me geleerd om met problemen om te gaan.”

Heeft u nog acteerplannen, smaakt deze film naar meer?

“Ik ben voor mijn gevoel net klaar met deze film, dus heb nu alle tijd om met jou te praten en straks met de rest van de pers, zodat de film de nodige publiciteit krijgt. Dan kijk ik daarna wel wat de toekomst brengt. Wie weet komt er weer een verhaal langs waar ik onderdeel van wil uitmaken. En in de tussentijd leef ik een fantastisch mooi leven met lieve vrienden en familie om me heen. Dus als er geen film meer komt, is dat ook prima. Ik hoef niet nog iets te bewijzen.”

Sophia Loren (Sofia Villani Scicolone) speelde in bijna honderd films, waaronder het beroemde Una giornata particolare (1977). Ze is een van de beroemdste filmsterren ter wereld, én net zo legendarisch of iconisch als schoonheidsideaal. Haar eerste film was l’Oro di Napoli, waarin ze een pizzaverkoopster speelt die haar trouwring verliest. Naast Amerikaanse producties (Houseboat, The fall of the Roman empire), zijn het vooral Italiaanse films waarin La Loren de hoofdrol kreeg. En vaak met Marcello Mastroianni, met wie ze in maar liefst veertien films stond opgesteld. In 1962 ontving Sophia een Oscar voor haar hoofdrol in het Italiaans-Duitse oorlogsdrama La Ciociara. Daarnaast werden haar meer dan 45 andere acteerprijzen toegekend, waaronder verschillende Golden Globes, een BAFTA Award en de prijs voor beste actrice op het Filmfestival van Cannes. In 2009 maakte ze weer eens een Amerikaanse film, Nine, met onder anderen Penélope Cruz, Kate Hudson en Nicole Kidman. Onlangs nog klonk haar stem onder een reclame voor pasta, ten tijde van corona. 

Als Sophia in 1950 een van de vele schoonheidswedstrijden in Italië bijwoont, wordt ze gespot door Carlo Ponti, dé grote filmproducent. Hij is 22 jaar ouder, allang getrouwd en vader van twee kinderen. Sofia vindt in hem de vader die ze zo miste. Maar na een tijd worden Carlo en Sophia minnaars. Het duurt lang voor de twee ook kunnen trouwen, want de Italiaanse wet verbiedt de scheiding van Carlo. Sophia krijgt intussen, dankzij Carlo, een hoofdrol in The pride and the passion, met als tegenspelers Frank Sinatra en Cary Grant. Het is haar eerste optreden in het Engels. Sophia leert haar rol dankzij kaartjes waarop ze Engelse woorden fonetisch heeft geschreven. Grant en Loren worden veel samen gezien, maar hun verhouding blijft naar verluidt platonisch. In de roddelpers wordt Sophia ook gelinkt aan een andere acteur, Peter Sellers, die voor haar zijn vrouw verliet. Maar volgens Sophia leefde hij in een illusie.

In de komedie Houseboat komt Sophia Loren weer tegenover Grant te staan. Hij brengt elke dag bloemen en doet een huwelijksaanzoek. Sophia kiest voor Carlo. Pas nadat zij het Franse staatsburgerschap verkregen, trouwen Loren en Ponti, in 1966. Ze blijven samen tot Carlo’s overlijden in 2007.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Tekst | Thea Tijssen
Beeld |BrunoPress

Sophia Loren Margriet


Dit artikel is te lezen in Margriet 2020-47. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook interessant