Relaties

In therapie: relatie gered?

little.png

 

littleFloor (44) en Willem, ouders van Sterre (16) en Lotte (14), wonen niet meer bij elkaar sinds hij verliefd werd op een ander. Willem wil het weer proberen, maar voor Floor lijkt er geen weg terug.

Floor

“Ik geloof er inmiddels niet meer in dat het nog goed komt tussen ons en ik denk ook niet dat ik het nog wil. Ik heb het lang nog wél gewild. We zijn uit elkaar gegaan omdat Willem verliefd werd op iemand uit onze kennissenkring. Hij heeft het wel eerlijk gezegd, al vrij snel, maar ik kon daar niet mee omgaan. Dat kwam ook doordat dat we eigenlijk al heel lang een relatie hadden waarin ik voor alles verantwoordelijk was.

 

Willem had zijn baan verloren omdat hij boventallig was geworden en hij is toen iets voor zichzelf gaan opzetten. Het heeft een tijd geduurd voordat zijn bedrijfje een beetje begon te lopen. Al die tijd heb ik hem gesteund en ook in praktische zin geholpen, met de administratie en met het benaderen van potentiële klanten. Ik heb dat graag gedaan, daar gaat het niet om, maar het was een moeizame tijd, omdat Willem het vaak helemaal niet zag zitten. Ik probeerde hem dan te motiveren en ideeën aan de hand te doen, terwijl ik intussen ook mijn baan had en alles in huis en met de kinderen moest regelen. Ik kwam ’s avonds na mijn werk thuis en moest dan nog koken en huiswerk overhoren. Want hij zat de hele dag naar zijn pc te staren en deed dan, als ik met alles klaar was, ook nog een beroep op mij. Dus toen zijn zaak begon te lopen, dacht ik dat het nu allemaal wat rustiger en leuker zou worden. En dat werd het ook, maar alleen voor hem.

 

Hij zag het ineens weer helemaal zitten, barstte van de energie en werd verliefd. Dus ik had hem gesteund in zijn ellende en zij kon daar de vruchten van plukken. Ik voelde me zó bedrogen. Bovendien was het iemand met wie ik ook bevriend was, dat maakte het extra pijnlijk, ook voor de kinderen. Ik heb hem toen gevraagd om te vertrekken, in elk geval tijdelijk, omdat ik tijd nodig had om voor mezelf te bepalen wat ik wilde. Met zijn vriendin is het overigens niets geworden, die is uiteindelijk bij haar gezin gebleven. Haar man heeft het haar kennelijk vergeven en Willem gaat weer gewoon met al onze vrienden om. Dat heeft hij ook wel nodig, want hij is nu alleen. Dat vindt hij moeilijk en dus heeft hij mij gevraagd om het nog te proberen samen, ook vanwege de kinderen. Die hebben het er namelijk heel moeilijk mee.

 

 

Vooral de oudste geeft hem de schuld van de scheiding, ook al heb ik gezegd dat dat niet helemaal eerlijk is, en weigert om in het weekend naar hem toe te gaan. Ze gaat wel af en toe een dag, maar verder wil ze de weekends doorbrengen met haar vriendje en vriendinnen. Ze heeft daar niks, zegt ze. De jongste heeft vervolgens ook geen zin om alleen naar papa te gaan. Met haar gaat het helemaal niet goed. Ze trekt zich erg terug, haar cijfers gaan achteruit en af en toe moet ze ontzettend huilen omdat het niet meer zo is als vroeger. Maar hoe erg ik het ook vind voor de kinderen, ik geloof niet dat dat voldoende reden is om weer bij elkaar te komen. Bovendien heb ik inmiddels iemand ontmoet. Het is nog heel pril en ik weet niet of het wat wordt, maar ik wil het, geloof ik, wel een kans geven.”

 

Willem

“Dus dat zit erachter. Er is iemand anders. Ik vermoedde dat al en ik kan er natuurlijk weinig van zeggen, na wat ik heb gedaan. Maar ik wil haar toch vragen om niet dezelfde fout te maken als ik. Ik heb hiervan geleerd. Ik heb me gerealiseerd dat Floor en de kinderen voor mij het allerbelangrijkst zijn. Ik was echt de weg kwijt. Door dat ontslag en doordat het me aanvankelijk niet lukte om zelf aan de slag te komen, heb ik veel te veel op Floor geleund. Ik kon het gewoon niet opbrengen om, als zij overdag aan het werk was, het huis op te ruimen of eten te maken. Ik nam het haar eigenlijk bijna kwalijk dat zij wél succes had op haar werk en dat ze daar zo veel tijd en energie in stopte. Ik had ook het gevoel dat ze totaal geen respect meer had voor mij. Ze liet trouwens ook vaak merken dat ze niks aan mij had. Dat was al zo voor mijn werkloze periode. We hadden allebei onze eigen besognes en leefden zo’n beetje langs elkaar heen. Er was al jaren nauwelijks intimiteit tussen ons. Floor regelde alles. Zij is iemand die de dingen graag op haar manier doet, dus het liep allemaal en ik liet steeds meer aan haar over. Ik wil dat niet goed praten, maar als ik terugkijk op die periode voor mijn ontslag en in het begin met mijn eigen zaak, dan heb ik me toen wel heel erg alleen gevoeld.

 

Dat was ook de reden, denk ik, dat ik gevoelens kreeg voor iemand anders. Zij was wél in mij geïnteresseerd, luisterde echt en ik tuinde erin. Ik had nooit gedacht dat mij zoiets zou overkomen en ik weet ook zeker dat het niet nog een keer zal gebeuren. Ik vind het verschrikkelijk als ik zie hoe de kinderen hieronder lijden. Hun gezicht en hun tranen, toen ik vertelde dat ik voorlopig ergens anders zou gaan wonen, zal ik nooit vergeten. Mijn band met hen is altijd heel goed geweest en ik mis ze ontzettend. Maar erger nog vind ik het om te zien dat zij niet lekker in hun vel zitten. Dat geldt vooral voor de jongste. Natuurlijk besef ik dat je pubers niet kunt dwingen om naar mij toe te komen, maar ik heb ook niet het gevoel dat Floor erg haar best doet om hun duidelijk te maken dat wij hier afspraken over hebben. Misschien is dit haar manier om mij te laten voelen dat het allemaal mijn schuld is. Dat ik ben weggegaan. Dat verwijt heb ik ook van mijn oudste dochter gekregen en daarom vindt ze kennelijk dat ze geen rekening met mij hoeft te houden. Dus komt ze alleen maar als ze daar zelf zin in heeft, of als ze geld nodig heeft. Ik weet dat Floor denkt dat het me vooral om de kinderen gaat, dat ik daarom wil terugkomen, maar dat is niet zo. Ik heb me ook gerealiseerd dat ik haar mis, zoals het was, vroeger, toen we nog echt samen waren. We hebben toch een gezamenlijke geschiedenis en dat gooi je niet zomaar weg. In een nieuwe relatie kom je toch ook jezelf weer tegen.”

 

De therapie

De eerste gesprekken met Willem en Floortje gaan over de vraag of ze wel of niet opnieuw een liefdesrelatie met elkaar willen en kunnen aangaan. Floor, die in het begin nog erg vaag is hierover, realiseert zich na een paar gesprekken dat dit wat haar betreft niet meer kan. Natuurlijk speelt haar verliefdheid op een andere man daarbij een rol. Ze ervaart in deze relatie hoe anders het kan zijn met iemand op wie ze naar haar idee wel kan steunen en die ze ervaart als gelijkwaardig aan haar. De vergelijking tussen een prille verliefdheid en een langdurige relatie is natuurlijk niet eerlijk. Dat voert Willem ook aan. Maar voor Floor wordt het steeds duidelijker: er is geen weg terug naar hem. Wel wil ze een goede relatie als ouders van de kinderen. Die kinderen gaan intussen steeds luider protesteren tegen het gedrag van hun ouders. Gaven ze eerst nog de schuld aan hun vader, nu ze weten dat die terug wil naar het gezin, want dat heeft hij hun verteld, keren ze zich tegen hun moeder en haar nieuwe vriend. Ze willen orde op zaken stellen en weten niet waar ze aan toe zijn omdat hun ouders nooit gezamenlijk duidelijk tegen hun kinderen hebben verteld wat er aan de hand is en waarom ze uit elkaar gaan. Floor en Willem hebben ieder apart iets aan de kinderen verteld, maar zijn zo bang voor het verdriet van de meisjes dat ze daarbij heel vaag zijn gebleven. Ook over de vaagheid, die het gevolg was van hun eigen twijfel. Ze zijn vooral bezig geweest om te zorgen dat het leven van hun kinderen zo veel mogelijk normaal zou doorgaan.

Nu duidelijk is dat ze niet meer samen verder willen, is het belangrijk dat ze samen gaan kijken naar de afspraken die ze willen maken rondom hun scheiding. Daarbij hoort allereerst hoe ze samen verder ouders willen zijn. Daarna volgen afspraken over het huis, de spullen en het geld. Floor en Willem moeten de meisjes samen uitleggen waarom ze uit elkaar gaan en ook hoe ze het nu verder graag zouden willen doen. Pubers kun je moeilijk in een bezoekregeling forceren, je kunt hun wel duidelijk maken dat je veel van hen houdt en graag voeling wilt houden met hun leven, door geregeld te bellen en zelf het initiatief te nemen om een afspraak te maken en elkaar te zien of samen iets te doen. Daarnaast is het van groot belang dat je als ouders respectvol over elkaar praat en dat je duidelijk maakt dat je het contact met de andere ouder belangrijk vindt en stimuleert. Dat klinkt veel eenvoudiger dan het is, want natuurlijk heb je beiden je verwondingen opgelopen aan elkaar, en boze of wraaklustige gevoelens daarover zijn maar al te menselijk. Wat helpt is dat Floor en Willem geen problemen hebben over geld. Ze hebben beiden hun eigen inkomen en Willem wil graag meebetalen aan de zorg voor de kinderen, die immers grotendeels bij Floor opgroeien. Ook hebben ze niet te maken met ingewikkelde afspraken over het halen en brengen van de kinderen en het al dan niet even binnenkomen omdat ze dicht bij elkaar wonen en de kinderen zelf naar hen toe kunnen.

De kinderen reageren heftig op de mededeling dat hun ouders nu definitief gaan scheiden. Maar hun verdriet en hun boosheid mogen er zijn en mogen worden geuit, bij beide ouders, die beiden de verantwoordelijkheid nemen voor de scheiding.

Ook interessant