null Beeld privébeeld.
Beeld privébeeld.

PREMIUMREPORTAGE

Marijke koos voor een ooglidcorrectie: ‘Ik ben ontzettend blij dat ik heb doorgezet’

Het is inmiddels de populairste cosmetische ingreep onder vrouwen van middelbare leeftijd en ouder: de bovenooglidcorrectie. Door die hangende oogleden zie je er vaak ouder en vermoeider uit dan je bent. Journalist Marijke Kolk durfde, na jaren twijfelen, eindelijk de stap te zetten.

Het idee om een keer mijn ogen te laten liften ontstaat voorzichtig. Met het ouder worden is alles wat meer gaan hangen. Jammer, maar geen ramp. Want voor mijn borsten zijn er goede bh’s en hangende knieën zijn te bedekken met een hippe broek. Maar voor mijn ogen… Ik kan toch moeilijk de godganse dag met een zonnebril op lopen? Bovendien zijn ogen zó belangrijk. Je maakt er contact mee, kijkt ermee de wereld in, ze zijn de spiegel van de ziel enzovoort. Afijn, op een dag zie ik dat mijn oogleden mijn bovenste wimperrand raken. Nou heb ik nooit heel grote ogen gehad, maar als ik foto’s van mezelf zie, moet ik er een vergrootglas bij pakken om nog wat oogwit te ontdekken. En daar word ik niet vrolijk van. Ik zie er altijd moe en bezorgd uit. Zelfs als ik me blij en fit voel. Ook voelt het niet fijn, die lappen op mijn ogen.

Kwestie van erfelijke aanleg

Het is niet alleen ‘ouderdom’, maar ook een erfelijke kwestie. Mijn moeder, nu 82, was 53 toen zij haar ogen liet liften. Toen was dat overigens nog heel bijzonder. Zij kreeg haar behandeling vergoed (dat kun je nu wel op je buik schrijven, zie kader) en kon alleen terecht bij de plastisch chirurg in het ziekenhuis. Ik weet nog dat ik het onzin vond dat ze dit ging laten doen. Ze was toch prachtig? Maar mijn moeder was erg blij.De geschiedenis herhaalt zich. Mijn (stief)dochter roept ook meteen ‘Wat een onzin!’ als ik thuis vertel dat ik misschien iets aan mijn ogen wil laten doen. ‘Waarom zou je dat doen?’ vraagt ze. En mijn man steunt haar: ‘Ja, waarom zou je dat in godsnaam doen?’ Even ben ik hiervan in de war, maar al snel denk ik: ach, ze houden van me zoals ik ben, da’s lief. Toch ben ik van plan door te zetten, omdat ík weer met plezier naar mezelf in de spiegel wil kijken.

Twee geruststellende verhalen

Omdat ik het hele idee stiekem doodeng vind, bel ik een vriendin van een vriendin, die op een feestje zonder enige gene riep dat ze zó blij was met haar ‘nieuwe ogen’. “Hoe ben jij er zo toe gekomen?” vraag ik Natascha, nadat ik heb ­­verteld dat ik van plan ben iets aan mijn ogen te doen. “Ik werd vijftig en mijn vader vroeg me wat ik voor mijn verjaardag wilde. Ik zei: ‘Nou, wat ik eigenlijk graag zou willen, ga ik toch niet krijgen.’ Toen vroegen ze natuurlijk verder.” Haar vader ging in overleg met zijn vrouw. ­Natascha: “En toen zeiden ze: ‘Die oogleden heb je omdat je die van ons hebt gekregen, dus wij willen die ingreep best betalen. Superlief natuurlijk. Ik dacht: nu zie ik er nog best lekker uit, dus nu kan ik er nog járen plezier van hebben.”Natascha wilde de ingreep (net als ik) heel graag, maar was (net als ik) bang. “Vreselijk. Ik was zo zenuwachtig en zelfs toen ik eenmaal in de operatiekamer lag, dacht ik nog: waar begin ik aan? Ik ga in een gezond lichaam laten snijden.” '

Weer stralend

Achteraf gezien moet ze erom lachen. “De hele ingreep is zó goed te doen. Ik vind naar mijn werk fietsen zwaarder dan een ooglidcorrectie. En ik ben er enorm blij mee. Als ik nu naar ­foto’s kijk van voor de ingreep; die hangende oogjes... Nu straal ik weer. Misschien komt dat wel doordat er meer licht in je ogen valt. ­Make-up zit ook beter. Vóór de ingreep viel mijn eyeliner weg. Daar hingen die oogleden overheen.”Natascha’s enthousiasme stelt me gerust. Ik vraag haar hoe ze nu, maanden na de ingreep, naar zichzelf kijkt. “Nou, dat zal ik je vertellen. Ik liep laatst bij de slager naar binnen, met mondkapje. Een vriendin van me was net aan het afrekenen. Ze keek naar me, ik groette haar. Ze keek nog een keer en zei: ‘Joh, ik had je helemaal niet herkend.’ Dat kwam natuurlijk door mijn nieuwe ogen. Ik zie er geweldig uit, zelfs mét mondkapje!”

Goede plastisch chirurg

De knoop hak ik definitief door als ik na jaren het contact met een vriendin weer oppak. We spreken af bij haar thuis in Amsterdam en tijdens het eten kan ik niet stoppen met naar haar te kijken. “Wat zie jij er toch góéd uit!” roep ik tijdens het toetje spontaan. “Zo jeugdig en fris.” Ze lacht en vertelt me dan over háár ooglidcorrectie. “Ik wilde dit bij een goede plastisch chirurg doen, die ook echt luistert naar wat ik wil. Dat was dus geen heel andere uitdrukking, maar precies wat er nu gebeurt: dat mensen me er beter uit vinden zien, zonder precies te weten waardoor dat komt.” Karijn heeft haar behandeling laten doen bij Boerhaave Medisch Centrum (volgens EW, in 2019, de beste kliniek van ons land op het gebied van ooglidcorrecties) in Amsterdam. Ze vertelt over de ­behandeling en laat me heel veel foto’s zien van net na de operatie tot en met een maand na de operatie. Als ze me dan ook nog eens vertelt over de ontzettend vriendelijke plastisch ­chirurg die haar enorm geruststelde tijdens de ingreep, weet ik: daar moet ik heen.

null Beeld
null Beeld

Niks mis met die wenkbrauwen

Nog een maand later zit ik tegenover deze (woest aantrekkelijke, maar dat terzijde) arts in de spreekkamer. Shai Fortuin vertelt kort over de behandeling en houdt een spiegel voor mijn gezicht. Hij pakt de huid boven mijn ogen vast en laat zien wat er ongeveer af kan. “Ik ben dus wel een goede kandidaat voor deze ingreep?” vraag ik nog maar eens. Hij knikt. “Sommige mensen willen ook meteen een wenkbrauwlift,” vertelt de chirurg, daarbij kijkend naar die van mij. “Maar dat is in jouw geval niet nodig. Ik zou het zelfs afraden. Je wenkbrauwen hebben een goede vorm en zullen door de ooglift niet veranderen.”


Goh, over die wenkbrauwen had ik nog nooit eerder nagedacht. “De positie van de wenkbrauw bij een vrouw hoort esthetisch boven of op de oogkasrand. Bij een man mag deze net iets lager staan. Staat de wenkbrauw anders, dan kan een ooglidcorrectie gevolgen hebben als het gaat om de uitdrukking van het gelaat.”

We praten verder en ik kan me helemaal voorstellen dat deze man me zal geruststellen tijdens de operatie. Ik vertel hem dat mijn vriendin dat ook had gezegd. “Ja, dat is mijn geluk,” lacht hij. “Ik kan uitstekend opereren en praten tegelijkertijd.”

Een paar dagen na het gesprek word ik gebeld door een medewerkster van de kliniek. Hoe ik het gesprek heb ervaren en of ik al heb besloten of ik ga voor de ingreep. Ik zeg ja en we plannen meteen een datum.

Horrorscenario’s

Juist in de weken voor de ingreep komen mij wat horrorverhalen ter ore. Zo vertelt een vriendin over een kennis bij wie een stukje te veel was weggesneden en dat deze vrouw sindsdien haar ogen de hele dag door moet druppelen om uitdroging te voorkomen. Via iemand anders hoor ik over een oudere man die een tijdlang niet goed kon slapen omdat zijn ogen niet helemáál meer dicht konden. Dat moest worden verholpen door een nieuwe ingreep. Maar ik besluit me hier niks van aan te trekken en de arts te geloven: complicaties zijn bij deze ingreep echt uitzonderlijk. Zeker als je de ingreep laat doen door een ervaren plastisch chirurg.

Op advies van de kliniek stop ik weken voor de operatie met het drinken van alcohol en start ik met het slikken van zowel vitamine C als homeopathische Arnica montana-tabletten (werkt gunstig bij blauwe plekken).
De avond voor de ingreep logeer ik bij een vriendin in de buurt van de kliniek. Bij haar zal ik ook de nachten ná de ingreep verblijven. Dan ben ik, mocht er iets misgaan, in elk geval in de buurt. Ik ben voor mijn doen opvallend rustig. De zenuwen komen pas echt in de auto op weg naar Amsterdam, de volgende ochtend. “Het stelt echt niet veel voor en je gaat zo blij zijn straks,” zegt mijn 65-jarige vriendin die zelf een paar jaar terug ook een ooglidcorrectie heeft ondergaan. “Maar ik vraag zo toch een rustgevend pilletje hoor,” antwoord ik, bijna verontschuldigend.

null Beeld

Goede sfeer

Niet veel later lig ik in een blauw hemdje op een bed in een kamer met een paar vrouwen die net geopereerd zijn. De sfeer is gemoedelijk. We ­vragen elkaar waarom we hier zijn. De een heeft een borstvergroting achter de rug, de ander een liposuctie (‘Het vet is uit mijn bovenbenen ­gehaald en in mijn borsten geplaatst.’), de derde een face- en halslift. Het maakt dat ik denk: wat ik ga doen is peanuts. En ook: wat een gekke ­wereld. Die vrouwen klinken alsof ze het hebben over een bezoekje aan de schoonheidsspecialist. Het halve pilletje (diazepam) dat ik van de zuster heb gekregen, maakt me een klein beetje rustiger, maar heel veel merk ik er niet van. Gelukkig gaat de ingreep prima en precies zoals de chirurg me heeft uitgelegd. Eerst een paar (venijnige) prikjes boven mijn oog en daarna voel ik niks meer. De muziek die opstaat heb ik zelf mogen uitkiezen (“Doe maar jaren tachtig.”), de zusters, de arts en ik kletsen over van alles en nog wat. “Ik ga nu even hechten,” hoor ik na ruim een halfuur. Ik krijg de ‘lapjes’ te zien die zijn weggehaald. Twee prachtige halve maantjes vel. Ik ben blij dat ze weg zijn.

Geen pijn

Twee dagen erna voel ik me wat slechter. Mijn ogen zijn heel erg blauw en opgezet en ik slaap niet goed omdat ik op mijn rug moet slapen. ­Gelukkig word ik uitstekend verzorgd (ontbijt op bed en een koud oogmasker dat me elk uur wordt aangereikt) en heb ik geen pijn. Elke dag zie ik er ietsje beter uit. Na een week mogen de hechtingen eruit en na drie weken is alle zwelling en al het blauw weg. Ik kijk in de spiegel en ben ontzettend blij dat ik heb doorgezet. Ik heb weer ogen. “Ziet er goed uit zeg,” zegt mijn man. “Ja, toch wel, hè,” reageer ik. En ik knipoog. Met een van mijn ‘nieuwe’, frisse ogen.

Goed om te weten

  • Een bovenooglidcorrectie vindt plaats onder plaatselijke verdoving.
  • Bij een bovenooglidcorrectie tekent de chirurg vooraf hoeveel huid er te veel is. Vervolgens wordt het teveel aan huid verwijderd met een apparaat dat de bloedinkjes stelpt.
  • Met een onderhuids hechtinkje hecht de arts de wondranden naar elkaar toe. Het litteken loopt in de plooi, de arcadeboog. Hierdoor zie je er nauwelijks iets van als je ogen geopend zijn.
  • Na de ingreep moet je ­minimaal twee weken ­rustig aan doen en mag je niet bukken of sporten.
  • Voor vijftigplussers (die een minder elastische huid hebben) geldt dat de verschijnselen na pakweg tien jaar kunnen terugkomen.
  • Voor een bovenooglidcorrectie betaal je tussen de achthonderd en duizend euro. Het kan goedkoper, maar dat is meestal niet bij een plastisch chirurg.
  • Een medische indicatie wordt alleen verstrekt als er sprake is van een ernstige gezichtsveldbeperking. Concreet betekent dit dat de onderrand van het bovenste ooglid (of de huidplooi) bij recht vooruitkijken minimaal één millimeter boven het centrum van de pupil hangt.
Marijke Kolkprivébeeld.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden