Kopen zonder kijken team Beeld RTL/Tom Cornelissen
Beeld RTL/Tom Cornelissen

PREMIUM

Kopen zonder kijken: een harde deadline en een sneer van Bob

Een rommelige aflevering van Kopen zonder kijken. Waarin niets gaat zoals het zou moeten gaan. Er zijn meerdere interventies, er is de nodige teleurstelling, een harde deadline en een sneer van Bob. Al eindigt het op het nippertje tóch nog in een sprookje. Poeh.

Het jonge stel Jeroen en Carlijn woont in een koophuis in Utrecht met het pasgeboren kindje Tijn. Hoewel ze de ruimte prima vinden, wonen ze aan een drukke weg waar veel ongelukken gebeuren. Niet veilig om een kind te laten opgroeien en dus willen ze weg uit de stad. Op zoek naar het gevoel van buitenspelen en het touwtje door de brievenbus, je kent het wel van vroeger. Maar na talloze bezichtigingen en een aantal overbiedingen is het ze nog steeds niet gelukt. En dus komt Martijn over de vloer, vragend naar zijn beruchte bakje koffie.

Villa Kakelbont

Dan wordt er meer duidelijk over hun wensen. Ze willen vooral een huis met karakter of een verhaal. “Dat je binnenkomt met een gniffel en denkt: dit is uniek.” Een Pippi Langkous-huis, een villa Kakelbont, dat moet het zijn. Het gezicht van Martijn spreekt ondertussen boekdelen: gaat ze never nooit lukken.

Ook tijdens het maken van de moodboards wordt er groots gedroomd en er komt zélfs een tiny house in de achtertuin voorbij. Als dat maar goedkomt. Net voor de eerste bespreking met Alex en Bob zegt Jeroen nog: “Ik hoop dat onze wensen realistisch genoeg zijn. Wij komen er zelf niet uit, kan het team het dan wel aan?” Het zijn famous last words voor een zoektocht die vanaf dat moment eindeloos gaat duren.

Sneer van Bob

Het stel wil namelijk een karakteristieke eengezinswoning in een rustige straat met weinig tot geen verkeer, minimaal drie slaapkamers en een werkkamer, een ruime tuin op een perceel van minimaal 200m2 voor een budget van 550.000 euro in vrij specifieke dorpen tussen Utrecht en Amersfoort. Alex vindt het meteen al een lastige opdracht: “Je zou zeggen dat je met een budget van 550.000 euro niet kansloos bent in deze markt. Dat is ook niet zo, alleen hun wensenlijst zet ze op achterstand.” Bob kan het niet nalaten Carlijn zelfs een sneer te geven als zij positief uitspreekt ‘megaveel vertrouwen’ te hebben in het team. “Dat vind ik hartstikke leuk” zegt hij streng. “Maar ik vind het soms ook wel makkelijk, als ik eerlijk ben. Zo van hups, gooi het maar over de schutting.” Tegen de camera: “Want het moet uiteindelijk allemaal wel lukken hè. We krijgen geen korting als we een huis aankopen. Tuurlijk doen we ons best en we kunnen waarschijnlijk iets meer dan ze zelf kunnen, maar ik vind de wensenlijst aanzienlijk.”

Discussie

Al snel is dus duidelijk dat ze het met dit budget niet gaan redden, willen ze al hun eisen ingewilligd zien. Ze komen daarvoor minimaal een ton tekort. Als concessie hebben ze het zoekgebied uitgebreid met vier dorpen. Maar na een half jaar tevergeefs zoeken gaat Alex bij het stel langs. Hij neemt de kandidaten mee op een rondje realiteit. Bij een ideaal huis met een weg voor de deur volgt een discussie: kan hun zoontje hier buitenspelen? Carlijn denkt van niet, de mannen denken van wel. De conclusie van Alex: wees flexibeler in eisen en vestigingsplaats. Maar aan de houding van Carlijn te zien is de weg geen optie. Wat ze wel doen is: 1. Het budget verhogen (vink maar af) naar zes ton. 2. Weer extra dorpen toevoegen aan hun zoekgebied.

Nee, er is geen huis

De combinatie van zoekgebied en verhoging van budget zorgt inderdaad voor nieuwe opties. Maar Alex kan bij deze huizen niet eens meer terecht. Hij zoekt zich suf, maar er komt niks meer bij en wat er komt, voldoet niet. Ze moeten terug naar de tekentafel. Tijdens een meeting met Martijn, Bob en Alex, waarin Jeroen en Carlijn in eerste instantie opgewekt binnenkomen, omdat ze vermoeden dat er een huis voor ze is, volgt de harde realiteit. Nee, er is geen huis. Sterker nog: het lukt niet. Alex rekent uit dat tegenover de verhoging van hun budget een stijging van de markt staat van twintig procent. Kortom: ze lopen achteruit. De programmamakers vragen zich af: zijn we nog wel bezig in het belang van de kandidaten? Carlijn en Jeroen worden twee opties voorgelegd: of het moet radicaal anders of het team stopt ermee. “Pittig”, is de conclusie.

Deadline

Jeroen stelt nog even voor om eerst hun eigen huis te verkopen om meer budget vrij te maken, maar het risico dat de kandidaten dakloos worden wil Alex beslist niet nemen. Wat er dan wel moet gebeuren? De droom loslaten. Alex: “Het beeld dat jullie omschreven hebben in combinatie met je budget, gaat niet lukken. ” Na lang wikken en wegen resetten ze hun wensenlijst. Wat er slechts op neerkomt dat ze de karakteristieke woning loslaten en de grootte van het perceel, de rest blijft overeind. Waardoor Alex zichzelf een deadline stelt: “Ik geef het nog een paar weken. Als het dan niet is gelukt, rest mij niets anders dan de opdracht terug te geven.” En geloof het of niet, op de laatste dag voor de deadline vindt Alex een parel. Jeroen en Carlijn zijn door het dolle heen. Poeh, dat is mazzel!

Dit. Is. Echt. Heel. Leuk.

In de puzzeltocht hebben we eigenlijk al niet zoveel zin meer, er was al zoveel spanning, moet dit nog? Maar als Carlijn en Jeroen dan bij huizen langsrijden die het allemaal niet zijn, wordt duidelijk dat ze hun droom (en wensenlijst) nog steeds niet hebben laten varen. In een buurt met jarentachtigwoningen zijn ze zichtbaar ongelukkig. Jeroen doet nog een poging: “Als je hier binnenloopt denk je vast: oooh, wat een ruimte!” Carlijn staat het huilen alleen nader dan het lachen. Maar als ze Soest binnenrijden met kasten van huizen veren ze weer wat op. “Dit. Is. Echt. Heel. Leuk.”

Als ze eindelijk het huis mogen gaan bekijken, laat Martijn weten dat ook dit wat anders gaat dan normaal. Ze mogen het dit keer alleen van de buitenkant bekijken, omdat de eigenaar niet wil dat er tot de opleverdatum ook maar iemand in zijn huis komt. Volgens Martijn de pure essentie van Kopen zonder kijken. Het deert niets, want als de blinddoek af mag zijn ze alleen al over de buitenkant extatisch. Alsof ze de hoofdprijs hebben gewonnen: “Jackpot!”

Niet genoeg geld

Na de aankoop hebben ze nog 70.000 euro over voor de verbouwing. Maar er is goed nieuws: de taxateur heeft hun huidige woning veel hoger getaxeerd dan ze konden vermoeden en zo krijgt Bob nog eens 50.000 euro extra om hun paleisje nog mooier te maken. En dus bouwt hij een stuk aan de keuken, maakt een entree met garderobe en de badkamer wordt uitgebouwd met een opbouw. Of, nou ja… voor dat laatste is er eigenlijk niet genoeg geld. Dus wat doe je dan? Pak de bingokaarten er maar weer bij en streep af: ‘verhoging van het budget na een belletje naar de kandidaten van de heer Sikkens’. Met een totaalbudget van 160.000 euro wordt er naast een uitbouw ook een opbouw geplaatst voor een hele ruime badkamer. Dat ziet er goed uit. Roos gaat voor een modern landelijk jasje met een lichte keuken en messing kranen. En Bob heeft zijn eerste sponsormomentje, met de meneer van de kozijnen.

Zelfs een tiny house

Eind goed al goed, want bij de onthulling zien we dat het huis waanzinnig mooi is geworden. Met extra vierkante meters, een ruime keuken, nieuwe badkamer, visgraatvloer in de woonkamer (bingo) en zélfs een tiny house in de tuin dat dienstdoet als kantoor. Met 1,5 jaar is dit de langste zoektocht van de programmamakers ooit. En vooral Jeroen is intens en oprecht héél erg happy met hun nieuwe huis: “Dit is echt heel gaaf.” Carlijn sluit af: “Dit is precies wat we voor ogen hadden. Wij hoeven hier nooit meer weg.” Ons dunkt het, wij zijn er zelfs moe van. Wat een rit!

Suzanne ArbeidRTL/Tom Cornelissen
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden