MT32 M32 REPO EXTRA Kort verhaal dl2 Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

Exclusief in Margriet: spannende korte thriller in 3 delen - deel 2

Kort verhaal - Deel 2

Exclusief voor Margriet geschreven door het Moordwijven-collectief

Wie zijn de Moordwijven?

Moord in Villa Zilver is exclusief voor Margriet geschreven door het ­Moordwijven-collectief Isa Maron, Liesbeth van Kempen, Ingrid Oonincx en Marlen Visser. Benieuwd naar meer werk van deze auteurs? Dit zijn hun laatste boeken:

• Isa Maron: Vierluik De Noordzeemoorden;

• Liesbeth van Kempen: Verpest;

• Ingrid Oonincx: Verdwenen;

• Marlen Visser: Noodlot.


Vorige keer: Sylvia neemt haar intrek in een luxe hotel om in alle rust haar nieuwste thriller af te ronden. Maar van rust is niet bepaald sprake, aangezien er op datzelfde moment een wedstrijd voor influencers plaatsvindt in het hotel. En dan wordt er óók nog een deelneemster dood aangetroffen…Deel 1 gemist? Lees het op margriet.nl/kortverhaal

MT22 M22 leeg kort Beeld
MT32 M32 REPO EXTRA Kort verhaal dl2 Beeld

Sylvia had alle decoratieve hoogstandjes van de ontbijtruimte van Villa Zilver uitgebreid in zich opgenomen, maar dat was voornamelijk omdat ze er als enige aanwezig was en zich daardoor wat verloren had gevoeld. Op weg naar de ontbijtzaal had ze de influencers in de grote tuin gezien, druk in de weer met een of andere opdracht. Ze begreep nu wat beter waarom ze zo superslank waren: ze aten niet of nauwelijks.

Ze had zich met wat meer zorg aangekleed: een veelkleurig zomers jurkje dat ze vorig jaar in een opwelling op Ibiza had gekocht. Haar vrouwelijke figuur kwam er prachtig in uit en de paar pondjes te veel waren goed verdeeld. Wat lichte make-up maakte haar zelfs een paar jaar jonger. Ze vond dat ze er op haar 56ste stukken beter en gezonder uitzag dan die graatmagere jonkies. In de gang had ze zichzelf in een grote statige spiegel bekeken en zelfverzekerd was ze de ontbijtkamer binnengestapt. Ze moest ­toegeven dat ze zich niet alleen voor zichzelf had opgetut.Tot haar spijt serveerde de vrouw van het eigenaarsstel het ontbijt en dat werkte vrij ontnuchterend; ze moest zich niet zo aanstellen, de man was knap, maar ook getrouwd.

In alle rust had ze zich na het ontbijt teruggetrokken op haar kamer, waar haar laptop nu al een tijdje opengeklapt stond met de cursor knipperend in een leeg document. Jaren van schrijfervaring hadden haar geleerd dat wachten op inspiratie je reinste onzin was, maar ze hoopte er nu toch een beetje op. Ze wilde het eigenlijk nog steeds niet toegeven, maar Sky had gelijk. De setting van dit hotel, de wanhopige eigenaren, de hysterische influencers en de gestileerde moord; zeer inspirerend en het perfecte scenario voor een bestseller. Tenminste, als ze het goed aanpakte en niemand zich erin zou herkennen, want dat zou indiscreet zijn. Een tijdje zat ze na te denken welke van haar personages ze aan een balkon kon laten bungelen. En was er misschien ook eentje bij die ze in een influencer kon veranderen? Ze had een basisschoollerares die jaloers was op haar zus die heel succesvol was met haar badkledinglijn. Misschien kon ze die zus een belangrijk kanaal op social media geven. Nu ze erover nadacht: kon het verhaal zich niet hier, in dit hotel, afspelen?

Eerst maar wat research doen. Ze googelde de naam van Villa Zilver en opende de website. Toen ze het kopje ‘over ons’ aantikte verscheen als eerste de grote foto van het huidige echtpaar met in hun midden een jonge vrouw. ‘Hans en Lidy met hun dochter Zilver’, vermeldde het ­onderschrift. Een dochter? Die had Sylvia nog niet gezien. Wellicht studeerde ze en woonde ze in een studentenhuis. Sylvia bestudeerde de foto uitgebreid. Hij was duidelijk in betere tijden gemaakt want de eigenaar – Hans dus, mooie naam, dacht Sylvia – en zijn vrouw zagen er daar een stuk beter uit. De jonge vrouw, of meisje eigenlijk, in het midden had een wat matte blik en was zo te zien net zo mager als de influencers. De ouders hadden allebei een arm om haar heen geslagen.

Ze scrolde een tijdje op de website van het hotel en noteerde het een en ander in een nieuw document met als ­bestandsnaam Research. Vervolgens opende ze Instagram en ging op zoek naar influencer Madeleine. Gisteren had ze er al een paar bekeken. De twee van wie ze de naam had onthouden, waren de minst interessante van het stel. Niet zo heel veel volgers en hun profielen leken op die van normale, zij het wat extraverte, twintigers. Die Madeleine moest toch van een ander niveau zijn geweest.

Diep opgaand in haar research voor de nieuwe thriller werd ze opgeschrikt door een schrille gil en daarna het ­geluid van veel commotie. Voor haar gevoel kwam het vanaf de andere kant van het hotel, de kant waar haar ­eerste kamer zich bevond. Ze haastte zich naar de gang en hing uit het eerste het beste openstaande raam dat ze ­tegenkwam. Ze zag een aantal influencers en de hoogblonde begeleidsters druk in de weer bij het zwembad. Enkelen hielden hun mobieltje omhoog, als camera, vermoedde Sylvia, net als bij live popconcerten. Dit keer waren de deelnemers allemaal in wijde, crèmekleurige jurken ­gekleed, ook de jongens, waardoor de groep nog meer op een sekte leek dan eerder. In haar ooghoeken zag Sylvia een witte schim in de bosjes verdwijnen.

MT32 M32 REPO EXTRA Kort verhaal dl2 Beeld

“Oh my god!” schreeuwde Sky boven iedereen uit. Sylvia herkende zijn krachtige en toch hoge stem. “Oh my god, oh my god!”

Ze kon vanuit het raam niet zien wat er aan de hand was, maar de angst in Sky’s stem maakte dat ze naar de trap snelde, naar beneden rende en door de dubbele deuren de tuin in vloog. Eenmaal bij het zwembad aangekomen bleef ze als bevroren staan. Naast een gigantische witte ­opblaas-eenhoorn dreef een lichaam in het helderblauwe water, het gezicht naar beneden. De crèmekleurige jurk van het slachtoffer wolkte om haar heen en haar lange haar deinde als zeewier in het water.“Paris!” gilde iemand. “Het is Paris!”Paris? Wat was dat toch met die namen tegenwoordig? Wie vernoemde zijn kind nou naar de aanstellerige erfgename van Hilton? Meteen schaamde Sylvia zich voor die gedachte. Doe normaal, het meisje was dood. Nóg een meisje was dood. Mijn god. Een tweede leven abrupt beëindigd. Of… was dat wel zo? Wat stonden ze hier als een stel duffe kuikens aan de kant? Misschien leefde ze nog!

Zonder verder na te denken sprong Sylvia het water in. Ze klauwde half zwemmend, half springend naar het kind toe en draaide het meisje meteen om. De ogen staarden ijzig voor zich uit, nietsziend en leeg. Toch pakte ze het kind meteen onder een oksel en begon het naar de kant te ­trekken. “Reanimeren!” gilde Sylvia. “Iemand?”Hijgend kwam ze bij de zwembadrand aan en een paar handen namen het lichaam van haar over. Daar vloog ze omhoog, de levenloze prinses in het wit. Iemand legde haar op haar zij, streek de haren uit het bleke gezicht. ­Sylvia keek achterom, naar het plastic sprookjesdier op het water. Even meende ze daarachter weer een gedaante in het struikgewas te zien, maar haar blik werd meteen weer getrokken naar Paris die doodstil op de tuintegels lag. Meedoen aan The Next Influencer was geen sprookje gebleken, maar regelrechte horror.

Rillend waadde Sylvia naar de zwembadtrap en moeizaam kwam ze het water uit. Ineens was ze buiten adem. En koud, immens koud. Druipend liep ze naar de kluwen mensen rondom Paris. Twee deelnemers hadden zich aan elkaar vastgeklemd, een ander stond schaamteloos te filmen en weer een ander stond bewegingsloos toe te kijken, terwijl de hoogblonde begeleidsters in paniek aan het ­lichaam van Paris trokken. Iemand sloeg op haar rug, een ander gilde dat er mond-op-mondbeademing moest worden gegeven. Een van de cameramannen legde het slachtoffer weer op haar rug, vouwde zijn vingers in elkaar en begon met de muis van zijn hand op haar borst te drukken. Net toen een van de begeleidsters zich voorover boog om te gaan beademen kwam er een klein golfje water, gevolgd door wat gelig schuim, uit de mond van Paris en de vrouw deinsde geschrokken terug.

“Bel 112!” schreeuwde Sylvia, denkend aan haar telefoon die nog op haar kamer lag. In vredesnaam, waarom ­stonden ze te filmen terwijl ze gewoon de hulpdiensten moesten bellen? Elke minuut kon er een te veel zijn. Een Aziatisch ogende jongen met modieus scheef geknipt haar keek haar verschrikt aan begon direct op zijn mobiel te tikken. “Maak ruimte.” Ineens was Sylvia het zat dat al die ­modepoppen zo schaamteloos om het meisje heen drongen. Verderop in de tuin stonden stoelen netjes in rijen ­opgesteld voor een klein podium met een tamelijk apocalyptisch ogend decor. Een foto van verlaten, met planten begroeide, gebouwen vormde de achtergrond, ervoor lagen een kapotte en verroeste brommer en een oude fiets in een innige omhelzing. Daar waren ze zonet natuurlijk bezig geweest met de wedstrijd. Wie de beste post maakte van het duistere tafereel, waarschijnlijk. “Ga daar zitten. Ja, jullie ook.” Gedecideerd wees Sylvia naar wat daarnet de wedstrijdarena was geweest.

MT32 M32 REPO EXTRA Kort verhaal dl2 Beeld

Het was een kakofonie van hysterisch gegiechel, nerveus geklets en serieus gebrom in de balzaal. De recherche had hen hier allemaal naartoe gestuurd. Het was de bedoeling dat niemand het hotel verliet totdat de recherche iedereen had gesproken. Een ongebruikelijke gang van zaken, had de leider van het onderzoek gezegd toen zij hen toesprak, maar dit was dan ook een zeer ongewone situatie. Of ­iedereen wilde meewerken. Natuurlijk, hadden ze allemaal gezegd, vanzelfsprekend.Ook Hans, zijn vrouw en zijn schoonmoeder waren er ­inmiddels. Het drietal zat op de chesterfield naast de haard. Het echtpaar leek verbijsterd te zijn en bijzonder terneergeslagen. De oude vrouw praatte juist overdreven energiek en met grote gebaren op de twee in. Allemaal ­ongemak, dacht Sylvia, en wie zou zich ook raad weten met zo’n situatie? Zelf begon ze zich ook steeds beroerder te voelen.

Twee jonge mensen waren overleden. Zomaar. De dood van Madeleine was al tragisch, maar nu was er nog een dode te betreuren. En wat haar ook enorm dwarszat was dat ze zelf ook betrokken was geraakt. Ze had haar vingerafdrukken moeten laten afnemen, net als iedereen. Als thrillerauteur had ze zo vaak een dergelijke scène beschreven, maar nu betrof het ineens haarzelf. Terwijl de ­influencers het allemaal hilarisch leken te vinden en foto’s van elkaar maakten, terwijl ze als mogelijke verdachte werden behandeld, maakte Sylvia zich juist zorgen. Straks ontdekte de politie dat ze de verzegelde kamer had betreden en dat ze op het balkon was geweest. Waarom had ze dat ook gedaan? Het had haar niks opgeleverd. Nou ja, ­behalve dan de zekerheid dat het slachtoffer nooit zelfmoord kon hebben gepleegd. Moord. Onvoorstelbaar. Zat ze daar in een klassiek en luxueus familiehotel om in alle rust haar misdaadroman te schrijven, viel er om haar heen ineens het ene na het andere dodelijke slachtoffer.

Nu zat ze ook nog eens min of meer opgesloten in deze balzaal. Als ze erop stond om naar huis te gaan, zou ze zich dan niet onnoemelijk verdacht maken? Hoewel ze het een griezelige gedachte vond dat een van de aanwezigen hier misschien een meedogenloze moordenaar was, voelde ze zichzelf niet bedreigd. Het leek haar duidelijk dat iemand het op de influencers had gemunt, niet op haar.Bedachtzaam bekeek Sylvia de aanwezigen. De hoteleigenaar en zijn familie hadden er belang bij dat het hotel positief in het nieuws kwam. Een moord in de zaak, laat staan twee, was nou niet bepaald fijne pr. Lag je daar op je zonnebedje, met een cocktail in de hand naar het zwembad te kijken en je voor te stellen dat daarin niet zo lang geleden een jonge vrouw was verdronken.

De crew van The Next Influencer zat in een hoek bij elkaar. Een van de hoogblonde vrouwen, waarschijnlijk de producer, was vaker aan het woord dan de anderen. Ze klonk opgefokt, praatte met nadruk en soms wat te hard, waarna ze door de anderen tot kalmte werd gemaand. Sylvia kon het gesprek niet volgen, maar ving wel de woorden ‘stoppen’ en ‘fiasco’ op. Nee, het was helemaal niet logisch dat iemand van de productie of de organisatie de dader was. Die hadden belang bij vlekkeloos verlopende opnames, en een hoop drama natuurlijk, maar niet dít soort drama. Oké, misschien dat iemand van de organisatie ­stiekem in dienst was van een concurrerend programma? Maar zo ver ging je toch niet? Je kon met gemak heel veel minder afschuwelijke ingrepen bedenken om een ander dwars te zitten.

De deelnemers dan? Sky zat met de jongen met het scheve haar te praten. Sky huilde en de andere jongen praatte troostend op hem in. Sylvia kon zich niet voorstellen dat een van de twee de dader was. Aan de andere kant van de zaal, rond een goudkleurige tafel met krulpoten, zat een stel meiden die Sylvia, hoe ze haar best ook deed, maar met moeite uit elkaar kon houden. Goddank hadden de influencers vandaag allemaal een naambordje op hun ­crèmekleurige jurken. Andrea, het vriendelijke meisje met het blauwe haar, keek nu toch wel bijzonder boos en voerde het hoogste woord. Een meisje dat naast haar zat rolde met haar ogen, een ander knikte juist instemmend. Twee jongens zaten een beetje afgezonderd van het groepje op de hoek van de tafel en bekeken de boel met een wat verdwaasde blik op hun gezichten.

Misschien bevond de moordenaar zich toch onder de deelnemers, zoals Sky had gezegd. Het was waar dat die er het meeste belang bij hadden dat de spoeling dunner zou worden. Toch leek het Sylvia onmogelijk dat zo’n jong persoon al zo’n gewetenloze moordenaar kon zijn, en nog wel voor zoiets triviaals als deelname aan een tv-programma. Er moest meer aan de hand zijn. Ze pakte haar telefoon en begon opnieuw op social media naar de deelnemers te zoeken. Ze moest iets over het hoofd hebben gezien. Sky vond ze vrij snel. Een profiel vol reisfoto’s. Sky hier en Sky daar, als het maar zonnig en exotisch was. Veel zonnebrillen en reistassen. Ook Paris kon ze vinden. Die plaatste vooral berichten over mode. Designerkleding, dure schoenen, veel sieraden. Geen van hen had op hun profiel ook maar iets geschreven over hun aanwezigheid in de villa en hun deelname aan het programma. Waarschijnlijk mocht dat nog niet. Het social­mediacircus zou pas mogen losbarsten als de serie werd uitgezonden.

Ze schrok toen ze een berichtje van haar agente binnen zag komen. En, lukt het met schrijven? Inspirerende omgeving? Ze moest eens weten… Er is een mooie deal in de maak met een grote krant. Een speciaal katern, schreef haar agente, een kortingsbon, een groot interview van maar liefst vier pagina’s en ze willen ook een podcast met je opnemen. Ze slikte. Over creativiteit en inspiratiebronnen nota bene.

Sylvia stond op. Ineens kon ze onmogelijk nog langer stil blijven zitten. Ze had helemaal geen tijd om hier te zitten wachten. Haar boek moest af. Elk uur dat verloren ging bracht haar ernstiger in de problemen. Niemand lette op haar, alleen de mooie ogen van Hans volgden haar. Langzaam slofte ze de zaal door. Om zichzelf een houding te geven veinsde ze belangstelling voor de manier waarop de dubbele band aan de rand van de parketvloer was ingelegd en toen ze bij de muur aankwam bekeek ze nauwgezet het houtsnijwerk. Langzaam schuifelde ze richting de tafel met de meiden. “Jullie moeten het zelf weten, maar ik ga een schadevergoeding eisen,” hoorde Sylvia. “Ik heb allerlei klussen ­afgezegd om hieraan mee te kunnen doen.” Ze gluurde uit haar ooghoek en zag dat het intens bleke meisje dat sprak Bliss heette. Wat? Ze staarde iets nadrukkelijker naar het naamkaartje. Het stond er echt. Bliss.

“In de overeenkomst staat dat je op geen enkele manier schade kunt claimen.” Dat was Andrea met het blauwe haar. “Mijn advocaat zegt dat zo’n overeenkomst redelijk moet zijn en niet in strijd mag zijn met andere wetten.” Bliss keek Andrea hooghartig aan. “Hij geeft me een goede kans.” “Je hebt getekend,” zei een meisje met de naam Saskia op haar naamkaartje. Ze had rode krullen en een neus vol sproeten en Sylvia herkende haar van de profielen die ze de dag ervoor op Instagram had bekeken. “Bovendien ben je hier net een dag. Hoeveel schade heb je dan?”

Bliss kneep haar ogen tot spleetjes. “Zoiets kun jij je ­natuurlijk niet voorstellen, Saskia. Maar mensen zoals ik hebben de hele tijd goedbetaalde klussen.” “Tuurlijk.” Saskia gooide een mierzoete lach in de strijd. “Mensen zoals jij zijn gezegend, dat kan niet anders.” Bliss keek het meisje argwanend aan en trok haar neus op. Aan haar blik kon Sylvia zien dat ze de steek onder water niet begreep. Ze keek het groepje rond en kon zich nog steeds niet voorstellen dat een van hen een moordenaar was. Met een ruk draaide ze zich om en liep naar de agenten bij de deur. “Mag ik even naar het toilet?” vroeg ze.

De agenten keken elkaar even aan, toen knikte de jongste van de twee en hield de deur voor haar open. Mooi zo. Er was natuurlijk ook helemaal geen juridische grond om een van hen daadwerkelijk vast te houden. Snel sloop ze de gang door. Ze wilde best de hele dag in een zaal zitten wachten tot de rechercheurs klaar waren met hun werk, maar niet zonder aantekenboekje en laptop.

MT32 M32 REPO EXTRA Kort verhaal dl2 Beeld

De gangen van het hotel waren uitgestorven. Vreemd. Ze had meer politieagenten verwacht. In de tuin en bij het zwembad was de technische recherche wel met veel mensen aanwezig, zag ze. Her en der waren plastic paaltjes met nummers erop in de grond gestoken. Sommige delen van de tuin waren afgezet met lint. Een paar onderzoekers ­liepen in witte pakken over het gazon terwijl ze het gras minutieus bekeken. Een ander fotografeerde klaarblijkelijke sporen.

MT32 M32 REPO EXTRA Kort verhaal dl2 Beeld

Snel liep Sylvia de trap op. Binnen een mum van tijd had ze haar spullen van haar kamer gepakt en liep ze terug naar beneden. Bij de deur van de balzaal bleef ze staan, haar laptop en boekje tegen haar buik geklemd. Nu ze toch weg had weten te glippen kon ze net zo goed even rondkijken in het hotel. Wat eigen onderzoek doen. Misschien vond ze nog iets wat ze in haar boek kon gebruiken. En bovendien moest ze hierna ook weer een volgend verhaal schrijven. Als een immense last drukte het gevoel op haar dat ze deze thriller nooit af zou krijgen. Ze zuchtte, probeerde er niet aan te denken dat ze hier was gekomen voor rust, bezinning en opperste concentratie en probeerde haar geest open te stellen voor de meest spannende ingevingen. Waar te beginnen? Misschien de keuken. De ontbijtzaal. Of de balie van de receptie. Ze sloop door de gang terwijl ze probeerde te beslissen waar ze de grootste kans had om bruikbare informatie te vinden. Wie weet lag er bij de balie een gastenboek, of een notitieblok met aantekeningen over bijzonderheden betreffende de gasten. Er moest toch ergens een aanwijzing zijn voor wat hier ­gebeurde?

Sylvia liep de hal binnen en bedacht dat de recherche wellicht alles al in beslag had genomen. Wat haalde ze zich toch allemaal op de hals? Waarom ging ze niet terug naar de balzaal met haar laptop en daar een beetje op internet rondkijken wat er nog meer te vinden was over The Next Influencer, het productiebedrijf, de deelnemers of de ­eigenaren van het hotel? Sterker nog: waarom ging ze niet gewoon naar huis? Waarom belde ze niet haar agente en haar uitgever om te zeggen dat ze ermee stopte? Het liefst begon ze een restaurantje in een exotisch land of nam ze een baan aan de lopende band in een fabriek. Of dook ze onder in een donkere kelder om er vervolgens nooit meer uit te komen, zoals het slachtoffer in haar voorlaatste boek overkwam. Nee. Dan moest ze haar huis opgeven. Het witte landhuis met de rozentuin, het mooiste huis in het dorp waar ze was geboren, waarvan ze jaren had gefantaseerd het ooit te bezitten.

Ze rechtte haar rug en liep naar de balie. Op de een of ­andere manier had ze de neiging om te bukken, terwijl er niemand was. Ze keek om zich heen. Een normale desk. Een pc, die uit stond. Een paar pennen in een hoekje. Een agenda. Ze bladerde erin, maar het ding was leeg. En van vorig jaar bovendien. Ze legde haar spullen neer en begon de lades van het bureau open te trekken. Schrijfwaren. Wandelkaarten. Folders van restaurants in de buurt. ­Stomerij. Schoonheidssalon. Kapper. In de laatste lade vond ze een grote zak ingepakte pepermuntjes en daaronder een folder van een kliniek in Portugal. Nieuwsgierig viste ze het ding onder de snoepjes vandaan. Human ­Concern. Centrum voor eetstoornissen. Een folder over hun ­programma Be-Leef!. Individuele behandeling. Systeemtherapie. Zou een van de graatmagere deelnemers in het programma zitten?

Ineens hoorde ze stemmen. Shit. Ze dook onder de balie. “Iemand is in de kamer van slachtoffer nummer één ­geweest,” zei een man. Het was de rechercheur die haar vingerafdrukken had afgenomen. “Het zegel is verbroken.” “Verdomme,” mopperde een vrouw. “Weten we al wie?” “We doen een versnelde analyse. Ik verwacht de uitslag elk moment.”

Lees volgende week deel 3, het slot.

RedactieGetty Images

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden