Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Eten

Sneue Sint

sneue-sint.jpg

Ik baal nu al een beetje van Sinterklaas.

Nee, dit gaat niet over die poster van die film. (Nederland op zijn smalst; Don’t fuck with Sinterklaas. 🙂 ).

Dit gaat over mijn eigen Sintgevoel. Dat bij voorbaat al verpest is. Ik heb net iets minder zin in het Sinterklaasfeest dan in de afgelopen jaren. Dat komt door Oudste. Die geen idee heeft trouwens wat ze me heeft aangedaan.

Ergens dit voorjaar besloot Lief om Oudste maar eens te vertellen dat Sinterklaas niet echt bestond. Na de zomervakantie zou ze tenslotte acht jaar worden en in groep 5 zitten. En in groep 5 maak je surprises voor je klasgenoten en krijg je geen cadeautje meer van de Sint die op school langs komt. Daarnaast leek het hem wel handig dat Oudste alles wist, zodat ze niet meer vanaf half november angstig hoefde te zijn over het Sinterklaasjournaal dat veel te spannend is voor de schijtlijster die Oudste nu eenmaal is, noch over het feit dat midden in de nacht de Sint of zijn Pieten ons huis binnen zouden kunnen komen.

Op zich geen slecht plan dus. En ze vatte het ook prima op. Geen drama, meteen doorhebben hoe alles in elkaar zat en dat dus niet de Sint, maar haar ouders al die jaren hadden gespeurd naar de Barbies die ze nog miste van de serie van de 12 Dansende Prinsessen. So far so good.

Wat wel helemaal mis ging, was dat ze (ondanks de opmerking van Lief dat ze het niet aan Jongste moest vertellen), nadat ze zelf ongeveer één dag deelgenoot was van het Grootste Geheim van Nederland, het maar meteen ook aan haar broertje vertelde. En nu gelooft Jongste dus ook niet meer in de Sint. Tsss, dank je wel Oudste.

Daar zit ik dan, met mijn Sint-enthousiasme dat is doorgegeven van Moeder op Dochter (eigenlijk geloven zowel mamma als ik er nog steeds een beetje in namelijk, in de magie van het sinterklaasfeest). Mijn kinderen geloven er niet meer in. Ik hoef niet meer mee te spelen met de Leukste Leugen van Nederland. Ik kan niet meer genieten van hun enthousiaste koppies als ze bij hun schoen staan te zingen. Ja, natuurlijk, ze zullen heus hun schoen nog wel willen zetten. Maar dan toch met een heel ander gevoel dan voorheen. Ze zullen zich niet meer afvragen hoe het toch kan dat de Sint alles lijkt te weten. Ze zullen niet meer vol verwondering kijken naar de zak met pakjes voor de voordeur (met vorig jaar nog als super bonus een Heuse Zwarte Piet die toevallig net door onze straat liep toen de kinderen de voordeur openden op het geklop van de buurvrouw. Je had die koppies moeten zien!).

De echte magie is er nu een beetje af vrees ik. Terwijl ik daar dus juist zo ontzettend van houd. Ik zou er bijna nog een baby voor willen krijgen. Eentje die ik dan tot zijn tiende niets vertel over die gekke Nederlandse traditie. Die samen met mij wil zingen bij de achterdeur, blij is met afgekloven wortels ’s ochtends vroeg in zijn schoen, die paardenhoeven denkt te horen op het dak midden in de nacht en die vol enthousiasme brieven aan de Sint schrijft.

Misschien moet ik dat derde kind maar op mijn verlanglijstje zetten? Maar dan wel eentje graag die gezond is, doorslaapt na vier weken, in de weekenden uitslaapt, zelf zijn boterhammetjes kan smeren, zonder zijwieltjes kan fietsen, zichzelf kan afdrogen na het douchten, minstens twee zwemdiploma’s heeft, de afstandsbediening snapt zodat ik er niet steeds bij hoef te zitten en alle groenten lust. Hmmm, ik geloof dat Sinterklaas nog eerder bestaat dan dat ik zo’n kant en klare perfecte baby krijg hè? Dan houd ik het toch maar bij de twee die ik al heb. Inclusief die flapuit van een Oudste die geen geheimen kan bewaren. Want verder zijn ze best leuk namelijk, die non-believers van mij.

Ook interessant