Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Eten

Schoonmaakwoede

Zo. Was gestreken, ramen gelapt, aanrecht tien keer afgenomen.
Weer toegegeven aan een stukje schoonmaakwoede.
Dat doet ze anders nooit hoor, zou ik haast willen zeggen.
Maar nu wel, of ik wil of niet. Het moest even gebeuren.
En morgen de rest.
Ze zeggen wel eens dat dat een teken is dat de bevalling eraan zit te komen. Ach, wie weet. Wat mij betreft liever niet, want ik ben nog niet helemaal klaar.

Even terugkomend op het afnemen van het aanrecht. Laatst stond daarover een bijzonder grappig en herkenbaar stuk in de NRC.
Over mannen en vaatdoekjes.
Net als de meeste vrouwen haat ik het als er zo’n nat onuitgeknepen vaatdoekje op het aanrecht ligt. Als een grote natte drap ligt ie daar dan bacteriën te baren. Zo’n lauwe vochtige doek met nog koffierestjes, sap of broodkruimels aan de onderkant. Want dat is een beetje de Pier-manier (ook wel kenmerkend voor andere –meestal- mannen): wegvegen wat er weg te vegen valt en ‘m dan laten liggen.
Waarom zou je de moeite nemen ‘m af te spoelen als je ‘m morgen toch weer gebruikt?
Ik gruwel daarvan, zeker sinds ik zwanger ben. Zo’n doekje raak ik liever niet aan. En als ik het doe, dan goed heet en goed uitwringen. En daarna was ik mijn handen. Oké, ik heb in Bangkok gewoond en niet gekoelde kip en vis van de meest ranzige tafeltjes gegeten, maar hier kan ik er echt niet tegen. En terecht.
Kijk hier maar.

Pier heeft overigens weer dingen waar ík me niet druk over maak. Een tas zet je niet op de stoep (ook niet als het plastic boodschappentassen zijn), want er plassen overal honden. Tja. Je tas thuis op tafel zetten is ook uit den boze. Mwah. En als je een keer met een boterham op een stoeltje voor de deur zit, moet je zéker je boterkuipje en de pindakaas niet op de grond zetten. Ach. Zo heeft ieder zijn ding.

Ook interessant