Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Eten

Picknicken op het strand

picknicken-op-het-strand.jpg

Al sinds ik in Den Haag woon picknick ik zomers vaak op het strand. De nog kinderloze zomer van 5 jaar geleden deden we dat zelfs vele avonden achtereen. Ook sinds Bo en Jippe er zijn sjouwen we nog wel eens tassen eten en drank naar zee, maar toch beduidend minder vaak.

Gisteren wel weer eens. Het was Bo’s idee en ik dacht waarom ook eigenlijk niet; binnen zitten kan altijd nog. Nogal last minute fietste ik dus langs de AH, haalde twee stokbroden, een blauw kaasje en een brie, een schaaltje voorgesneden fuet en een Provençaalse salade. Ik pakte de strandtas met sarongs en speeltjes, gooide er wat plastic bordjes en bestek in, en trok nog wat worteltjes, een fles water en rosébier uit de koelkast. Kinderen in de fietsstoeltjes en gaan!

In minder dan een kwartier waren we op het strand. Op het terras van La Cantina genoten mensen van deze plots zo zomerse dag. Het was haast onvoorstelbaar dat het donderdag nog zo dramatisch was. Wát een regen, en die wínd! Zelfs een fietsritje naar de apotheek was toen al gevaarlijk. Ik zie me nog binnen komen. Terwijl de druppels uit mijn haren op het papiertje drupten, liet ik het recept zien.
‘Ik kom voor oogdruppels,’ zei ik, en moest er zelf om lachen.

Ik fietste verder. De trambaan was afgezet, op de weg stond politie. Een boom lag over de rails. Takken vol bladeren. Takkenweer. Met drie tassen boodschappen, acht keukenrollen en een kapotte plu kon ik nauwelijks mijn fiets recht houden, en was blij dat ik de kinderen niet ook nog bij me had.

Nee, dan gisteren, alsof dat de dag ervoor allemaal niet gebeurd was. Ineens was het heerlijk zomers. Een blauwe lucht en de hele dag zon. Alleen de vele takken en bladeren op straat getuigden nog van de storm.

We genoten van ons picknickavondje. En verbaasden ons erover dat zo weinig anderen dit deden. Op echt zwoele avonden wemelt het van de mensen die gaan picknicken of barbecueën, zie je overal mensen met tassen eten lopen. Zit iedereen in kringetjes in het zand. Maar gisteren? Slechts een handjevol, terwijl het best lekker weer was. Toch vreemd ook als je bedenkt hoeveel inwoners Den Haag telt… Zouden mensen het gewoon niet bedenken? Het te veel gedoe vinden? Eigenlijk is het enige lastige het zand, ha ha, want als je niet uitkijkt heb je zó een zandsalade, maar verder?

De kinderen aten mee en speelden lekker. Renden rondjes om ons ‘kamp’. Meeuwen cirkelden gretig mee, wachtend op stukken brood. Surfers dobberden op hun planken in de branding, wachtend op die ene mooie golf. Het enige wat we niet zagen was de zonsondergang, daarvoor gingen we net te vroeg weer naar huis.

We fietsten terug de stad in, door de Frederik Hendriklaan, de Valeriusstraat en de Reinkenstraat. Overal zaten mensen te eten op terrasjes. Lekker zomers te genieten. Heerlijk dat leven op straat en tegelijkertijd die serene sfeer. Bedrijvigheid en toch dat lome. Hè, wat fijn, zulke avonden…

Wat hou ik van de zomer!

© Foto’s: Denise Miltenburg

Maar dat rosébier… ik weet het niet. Het ziet er zo gezellig zomers uit, maar als je het drinkt is het het net niet. Het is geen rosé, en het is geen bier. Eigenlijk is het meer alsof je cassis drinkt, en zelfs dat niet.
Vind jij het lekker?

Ook interessant