Eten

Opgejaagd en onrustig

Zoveel dingen die ik nog moet en wil doen. Zoveel plannen en ideeën die ik heb, maar wat er maar niet van komt. Tientallen stukjes die nog niet af zijn en er eigenlijk al niet meer toe doen. Maar waar wel uren tijd in is gaan zitten. En dat frustreert. Zoveel chaos die ik nog moet opruimen, zoveel dingen die ik nog moet ordenen. Dingen die ik moet regelen of waar ik me in moet verdiepen. De telefoon die weer gaat (terwijl ik sta te koken, en Bo zich aan mijn broek probeert op te trekken). Mails die ik moet lezen, laat staan beantwoorden. Foto’s die ik moet bekijken, uitzoeken, saven en plaatsen. Mensen die ik wil zien.

Ik krijg de boel niet op de rit. Voel me versnipperd.
Heb het gevoel continue achter de feiten aan te lopen.

Ik kan geen keuzes maken. Niks onthouden.
Wil alles vasthouden.
Dingen die ik moet opschrijven voor later, omdat ik bang ben dat ik ze anders vergeet.

Je ziet het niet aan me, maar het vreet aan me.
Waarschijnlijk steekt mijn aloude perfectionisme de kop weer op.

Mensen denken dat ik het rustig heb. Niets is minder waar.
Ik gun mezelf geen rust. Gewoon even met een boek op de bank, en verder helemaal niks. Ik doe het niet. Kan het niet.
Gek word ik ervan.

Alleen als ik volle aandacht aan Bo geef voel ik me goed. Genieten van alle ontdekkingen die ze doet.
Kon dat maar. Alleen maar dat. Geen telefoon, geen afleiding, geen dingen die door mijn hoofd spoken.

Ik moet het anders aan gaan pakken, anders gaat het niet goed.
Mijn leven versimpelen.
Of me gewoon niet zo druk maken. Loslaten.
Maar hoe?

Misschien denk ik er morgen weer heel anders over hoor, maar het komt steeds terug.

Of moet ik soms eindelijk, na een jaar en negen maanden, weer ongesteld gaan worden?

Ook interessant