Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Eten

Leuke mannen gezocht

Wat is dat toch? Uitgerekend vier van mijn leukste vriendinnen hebben nog geen partner. Al weer een tijdje niet. En die zouden ze wel willen. Maar wat graag!

Er is ‘niks mis’ met ze. Geen verborgen eigenaardigheden, geen trauma’s of tics.
Sterker nog, ik kan ze iedereen aanraden.

Ze zijn leuk, en meer dan dat. Ze hebben een interessante baan, een (huur)huis en ze reizen veel. Ze zijn zelfstandig en slim. De een doet iets met personeelstrainingen, de ander met expats, de derde coacht en de vierde schrijft. Ze drinken graag ergens een cappuccino (ja, lekker). Of een goed glas wijn.
Ze doen leuke dingen. Ze gaan uit, ze daten.
De wanhopigheid straalt écht niet van ze af. En met die klepperende eierstokken valt het ook wel mee.

Maar waarom lukt het dan niet?
Zijn ze te onafhankelijk? Zijn mannen bang voor ze?
Zijn ze te veeleisend?
Welnee. Ik geloof er niks van.

Het zijn de mannen.
Ja, het spijt me te zeggen, en van de nodige dosis zelfreflectie zijn mijn vriendinnen en ik echt niet vreemd, maar het ligt weer aan de mannen.
Die zijn lang zo leuk niet namelijk. Die vallen tegen, of door de mand.

Doorgaans is er gewoon toch iets mee. Met die mannen.
Ja, als vrouwen onder elkaar kunnen we dat wel stellen toch? (Wij die een relatie hebben weten dat ook, maar met ónze mannen viel het dan nét wel weer mee. ;-))

Maar goed, Pier en ik hadden het er laatst over: geen van onze mannelijke vrijgezelle vrienden kunnen we ze echt aanraden.
Ja, sssst… Is niet aardig van mij he? Maar toch is het zo.
(Laat ze het maar niet horen… of lezen. Nou ja, dit is een vrouwendomein, dus hoe durven ze? Hoewel, de vent die hier komt om de vrouw beter te doorgronden verdient absoluut een pluim, én een vrouw.)

Maar goed, even terugkomend bij mijn vriendinnen. Of het nou de nieuwe mannen zijn die ze ontmoeten of de vrijgezelle mannen die we in onze eigen omgeving kennen… het is het steeds net niet.
Ze hebben al een vrouw maar beunen een beetje bij, of willen wel, maar toch ook weer niet. Houden alle opties open. Zijn vermoeiend. Of hebben geen power.

Niks van prinsen en paarden in elk geval. Mooi, charmant en avontuurlijk? Robuust en toch romantisch? Stoer en ook lief…
Humor en ergens iets van intellect?

Echte mannen, vrijgezel en wel?
Ze zijn in geen velden of wegen te bekennen.
Hebben wij ze dan echt allemaal al ingepikt?
Er zullen er toch nog wel een páár over zijn?

Want wat een gek idee hè: dat ze wel op de wereld rondlopen, ergens uithangen. Hun ding doen. Die mannen die straks hun partner zijn.
Ergens slaan ze misschien net een zijstraat in voordat ze een van mijn vriendinnen tegen het lijf hadden kunnen lopen. Komen ze net de bakker uit voordat de ander om het hoekje is verschenen.

Ken jij wel leuke mannen die je iedereen kan aanraden?
Heb je een écht leuke broer of vriend in de aanbieding?
En woont hij ook nog ‘achter de duinûh’?
Ik ben benieuwd. En ‘de meiden’ vast ook.

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het heerlijk om onder het mom van ‘ik kijk voor haar’ ongegeneerd naar mannen te mogen kijken, maar ik gun het ze zo. Echt. Want het zijn zulke lieve vriendinnen. Ze zijn zo leuk!
Ik wil ze niet kwijt aan een man, maar ik gun het ze zo. Zeker op herfstige avonden.

(Zul je altijd zien. Heb ik net een stukje klaar, vertelt een van de vier het weekend met een vreemde meneer te hebben doorgebracht…)

Dus eh… opschieten mannen, straks zijn ze vergeven!

Ook interessant