Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Eten

Kale Kojip

kale-kojip.jpg

Het korte verknipte koppie op de foto’s van gisteren was dus een tussenfase. Even een probeersel wat hem leuk zou staan. Eventueel. Want eigenlijk willen we het gewoon ‘lang’, dat vinden we het leukst. Maar eerst zou het er eens hélemaal af gaan.

Dat knippen best lastig is, zeker als je 1. geen ervaring hebt, en 2. het mannetje niet stil wil blijven zitten of staan, bleek wel. Ik vond het zelf nog wel meevallen, maar aan jullie reacties te zien…

Goed. En toen gingen we dus nog een stapje verder.
Neeeee….
Jaaaaa!
Zonde!
Jaaa!
Ook ik moest best even slikken.
Ik vond het zonde ja, maar toch ook weer niet. Het is immers tijdelijk. En eindelijk even verlost zijn van die lange pieken in zijn ogen was ook wel eens fijn.

Eerst knipte ik nog wat, daarna pakte Pier de tondeuse, met opzetstuk. Hij deed het heel voorzichtig, terwijl Jippe met iets aan het spelen was. Daarna zónder opzetstuk, nóg voorzichtiger. Tot slot smeerde Pier scheergel op Jippe’s koppie en deed met het scheerapparaat het laatste deel. Jippe was inmiddels niet meer zo amused, dus ik hield zijn hoofdje vast. Hij schrok een beetje van het geluid, draaide zijn hoofdje steeds weg. Maar het lukte.
En toen was hij ècht kaal…

Kale Kojip

© Foto’s: Denise Miltenburg

Wat voelt dat koppie nu lekker als je er met je handen over wrijft en wat kan ik hem nu goed zien! Wat kan ik makkelijk in zijn nekkie kroelen en kusjes geven zonder haren te happen. Wat staat het fris en wat krijg ik er ineens veel Jippe voor terug!

Je kunt even schrikken als je hem ziet; hebt misschien associaties met enge ziektes, dat merk ik als ik met hem buiten ben. Gelukkig is dat tijdelijk en probeer ik er niet op die manier naar te kijken. Het is gewoon mijn Jippe’tje, maar wel ineens heel anders!
Of, zoals een klasgenootje dat donderdag bij Bo kwam spelen vroeg toen ze Jippe zag:
‘Waar is die andere?’
Ze dacht dat Bo nóg een broertje had. 😉

Hij lijkt bijna een ander jongetje, soms ook meer een baby’tje weer, maar het staat hem zo lief. Hij zou zelfs voor een meisje door kunnen gaan, met dat fijne gezichtje van hem en die lange wimpers.
Het komt wel weer. Het groeit wel weer aan. Want lang haar vind ik nog steeds leuk, maar kort voorlopig ook.

Toevallig vertelde een vriendin die laatst met haar kinderen naar de kapper was geweest nog dat de jongste last had van berg.
‘Berg op zijn vierde?’ dacht ik nog. Bij baby’tjes een veelvoorkomend iets, maar bij kleuters? Ik snapte dat ze er niks aan kon doen (Bo’s hoofd zit na een strandbezoek ook vaak vol zand, zelfs dat is er vaak al niet uit te krijgen), maar ik vond het wel een beetje een vies idee. Nee, Jippe had dat niet. Nooit gezien in elk geval.
Totdat we het dus afschoren en er een grote bruine plek tevoorschijn kwam. Een vlek die we altijd ‘over het hoofd’ hadden gezien, terwijl ik het elke dag borstelde. Een berg berg!
Hmm…

Dus de volgende dag babyolie erop gedaan en heel voorzichtig de berg verwijderd. En nu heeft hij écht een fris koppie. Is dat afscheren alleen daar al goed voor geweest.
O ja, en hij lijkt nu wel weer meer op ‘zijn’ profielfoto. 😉 En ook op de foto in zijn paspoort, terwijl hij toen nog geen half jaar oud was.

Wat hij er zelf van vindt? Hij ging voor de spiegel staan en lachte. Hij voelde, en voelt er nu nog steeds vaak aan, zoals je op een paar van de foto’s uit de collage kunt zien. En nu je er toch nog even naar kijkt: heb je die ene foto ook gezien? Die van de toekomstige hooligan? (Laten we het niet hopen.) Welke denk je dat ik bedoel?
En zie je dat hij een lotgenoot heeft gevonden? Pop Samila.

Nou ja, hoe dan ook. Ik ben voor lang, dus het is niet voor altijd, maar vind het zo stiekem bést leuk. Ik blijf eraan voelen.
En dat hele korte? Dat gaat er vast snel vanaf. 😉

Ook interessant