Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Eten

Ja ja ja jarig!

ja-ja-ja-jarig.jpg

Jarig!

Zet de cadeautjes maar weer klaar
Vandaag is er hier weer eentje jarig!

Belletje wordt alweer vijf!
Zie onder.

Voor dit lustrum dacht ik dat het misschien leuk was om mijn bevallingsverhaal, destijds nog op viva.nl, even te copy-pasten. Voor de liefhebber, zeg maar.

Het begin
Op 20 juni, mijn uitgerekende dag, werd ik om half zes wakker.
Ik had gedroomd dat ik weeën had. Maar terwijl ik me dat realiseerde ging de droom door; ik kreeg nóg een wee.

Het vervolg

Toen ik later een boterham voor Lizzy smeerde twijfelde ik nog steeds. Waren dit nou oefenweeen, of misschien toch ‘the real thing’? Ik probeerde te ‘klokken’. Om de hoeveel tijd kwamen ze? Hoelang duurden ze? Maar telkens raakte ik de tel kwijt. Omdat Lizzy haar limonade kwijt was. Omdat Paul vroeg waar de vulemmer voor het tuinbadje was of omdat de hulp erbij moest met de stofzuiger.
Zo tegen tien uur, we zaten gezellig met z’n allen in de tuin, besloot ik toch maar de verloskundige te bellen; de weeën kwamen opeens zó kort op elkaar. “Ik weet niet of het al wat is.” Verontschuldigde ik me nog toen ze even later op de stoep stond. (Kijk, ik heb begrepen dat er vrouwen zijn die menen hun eigen ontsluiting met een geodriehoek op te kunnen meten; ik was nooit zo goed in wiskunde. Bovendien was ik niet van plan mijn eigen vliezen te gaan breken.) “O,” zei de verloskundige “jij hebt al zes centimeter ontsluiting. Als ik de vliezen breek ga je bevallen!” Oeps. En Paul moest Lizzy nog wegbrengen! “Als je wil dat Paul erbij is, zou ik Lizzy maar laten hálen!” Wederom de verloskundige. Enfin. Tuin weer in, hulp naar huis gestuurd, schoonmamma gebeld en vriendin M een sms-je gestuurd dat ik niet kwam zwemmen. Terwijl we wachtten belde een andere vriendin. “Ik hou het kort want ik ga zo bevallen!” zei ik. Het arme kind hing van schrik meteen op.
Om elf uur arriveerde schoonmamma. Even dag gezegd, Lizzy geknuffeld en toen Paul gevraagd ‘of hij mee naar boven kwam’. “Waarom?” vroeg hij. “Omdat ik nu ga bevallen.” Nu al? Ja. Nu al. Of wilde hij soms dat ik in het tuinzwembadje ging bevallen?
Om elf uur gingen we naar boven. Om tien over elf braken de vliezen. Om kwart over elf ging ik persen. En tenslotte legde ik om half twaalf mijn tweede dochter eigenhandig op mijn buik.

Welkom Annabel Madelief!

En toen kwamen de foto’s

Dus zo gek is het niet dat ik er op de foto’s bij zit alsof ik – ik citeer uit jullie reacties – “uit een kuuroord kom in plaats van uit een bevalling”.
Was het dan echt allemaal één groot feest? Nee, natuurlijk niet. Het venijn zat hem in het staartje. Als de verloskundige na afloop mompelt: “Even kijken welke onderdelen bij elkaar horen.” Kan je er vanuit gaan dat het down under niet helemaal goed gegaan is. Gelukkig had ik, door schade en schande wijs, al een leuk patroontje uit de Knippie gehaald. (In de kleuren van de kinderkamer uiteraard!) Dat, én dat mooie popje op mijn buik, verzachtte de pijn.

En daarna?

Annabel werd ondertussen helemaal gezond verklaard. Paul ging Lizzy halen. “Wat vind je van je zusje?” vroegen we haar toen ze bij ons op het bed werd gezet. “Leuk en klein!” zei ze.

Later, toen we gezusterlijk met z’n allen op het grote bed zaten zei Lizzy: “Mamma, is de baby gewoon uit jou gewandeld?”

Eh. Nou, je zou het zo kunnen zeggen. Ze is er op een zonnige maandagmorgen gewoon uitgewandeld. Zonder problemen. Ze heeft alleen de deur een beetje lomp open gedaan.

Ook interessant