Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Eten

ff oefenen mt d dbblzttr?

ff-oefenen-mt-d-dbblzttr.jpg

Leren lezen ging beide kinderen goed af.

Oudste leest zich suf en geniet in de trein, in haar bed en op de bank van Donald Duckjes en echte boeken. Lang leve de kringloop waar we voor een paar euro hele stapels strips en tassen vol leuke, grappige of spannende boeken weghalen. Natuurlijk zouden we ook boeken bij de bibliotheek kunnen halen. Maar gezien mijn telaat-syndroom kost dat boeken lenen uiteindelijk meer geld (door alle boetes) dan de boeken bij de kringloop kopen. Ook met verjaardagen en feestdagen als Sinterklaas of bij het halen van een zwemdiploma doet een boek als cadeau het goed. De boekenkast op haar kamer begint zich langzaam te vullen met een divers oeuvre. Boeken over elfjes, naast boeken over weerwolfjes. Boeken over schoolkinderen met rare meesters naast boeken met sprookjes. Mijn Oudste is een lettervreter, net als haar moeder.

Jongste zit in groep 3 en leerde dus dit schooljaar lezen. Al snel probeerde hij alle woorden die hij onderweg op winkelruiten en vrachtwagens zag staan te ontcijferen. En binnen een paar maanden las ook hij voor het slapen gaan zelf een boekje. Hardop, want dat was makkelijker. Vol vertedering keek en luisterde ik naar mijn stoere zesjarige lezende knul. Elke week vertelde hij trots welke letters of lettercombinaties hij nu weer geleerd had. Maar vooral welke letters en lettercombinaties ze nog niet geleerd hadden. “We moeten nog de zzzz.” klonk het dan, vanachter op mijn fiets. “En de aai, van haai. En de atje au, dat is met een a, en de otje ou, dat is met een o, en de ooi van mooi. Die leren we pas later.” Ik zit dan grinnikend op mijn fiets en antwoord “Maar die ken je dan toch eigenlijk allemaal al? Want je vertelt ze me nu en ik hoor je ze soms ook lezen in je boeken”. Volgens Jongste klopt dat niet helemaal. Hij kent ze wel, maar hij moet ze nog leren. 

Leren schrijven lijkt een stuk moeilijker dan leren lezen. Want kant en klare woorden lezen is heel wat anders dan zelf die woorden moeten maken. Waarom moet je gelukkig met twee k’s schrijven als je achtjarige brein denkt dat gelukig ook klopt? Zwemen doe je in een zwembad wat haar betreft ook prima met één m. Of we thuis niet eens willen oefenen met de letterdief en de dubbelzetter lezen we op een briefje van de juf? Want de resultaten die Oudste op dictees haalt zijn niet om over naar huis te schrijven. Oefenen met schrijven dus. Maar ehm… letterdieven en dubbelzetters? We hebben geen idee waar het over gaat. Dus legt Oudste even aan haar ouderwetse ouders uit dat je daarmee leert spellen. De letterdief woont in de lange klankenstraat en steelt letters; hij haalt er eentje weg. De dubbelzetter woont in de korte klankenstraat en zet er steeds een letter bij. Dus. Het is grappig (maar ook ietwat frustrerend geef ik toe) dat ze het prima kan uitleggen hoe de spellingregels werken, maar vervolgens zonder aarzeling zinnen opschrijft als “ik zag drie busen rijden op straat” en “de boer deed de heken digt”.

Ik ben vergeten hoe het was om te leren lezen en te leren schrijven/spellen. Sommige dingen gaan zo automatisch dat het moeilijk is om terug te gaan naar het niveau van een zes- of achtjarige. Waarom is lachen met ch en niet met twee g’s? Waarom is het piano en niet piejanoo? Oudste laat zich ondertussen gelukkig door de slechte scores op spelling niet weerhouden om ondertussen de mooiste verhalen te schrijven in zelfgeknutselde boekjes of om in dagboekjes haar belevenissen te beschrijven. Dus met wat extra oefeningen thuis zal het waarschijnlijk ooit wel goedkomen met mijn dochter, de letterdief en de dubbelzetter. Hopelijk voordat ze de sms-taal ontdekt!

Ook interessant