Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Eten

Dingen met een aparte status

Ik neem het geklets van de kletsen ’s ochtends niet al te serieus. Ik neem überhaupt niet veel serieus ’s ochtends. Alles wat vóór negen uur gebeurt heeft een aparte status; de nog-geen-koffie-op-status. Tussen twee happen door hoor ik de meiden praten over een kabouter. Ik lees de krant.

Onderweg naar school krijgen ze ruzie. “Kabouters bestaan niet,” zegt Lizzy. “Welles,” zegt Annabel. “Want er komt er één bij mij op school.” “Nou,” zegt Lizzy. “Dat is dan geen echte.” Ik wijs naar de grond. “Kijk,” zeg ik enthousiast. “Beukenootjes!” De kabouter is vergeten.

“Ik ruik vuur,” zegt Lizzy als we het schoolplein naderen. “Staat de school in brand?”. “Nee toch?” schrikt Annabel. “Het is een kampvuur,” zeg ik verbaasd. Behalve het kampvuur zie ik nog meer. Er staan overal paddenstoelen en er hangt een waslijn met een rood/wit gestippelde pyjamabroek.

“Kijk,” zegt Annabel. “Daar is de kabouter.” En warempel. Vóór een klein huisje zit een mannetje met een baard en een puntmuts. Hij wil net een broodje gaan roosteren boven het kampvuur. “Volgens mij ben ik vergeten wakker te worden vanochtend,” zeg ik tegen Lizzy. “Of zie jij óók een kabouter?” Lizzy knikt.

Later op de fiets denk ik nog steeds aan de kabouter. Ik ben toch te oud om in sprookjes te geloven?! Gewoontegetrouw kijk ik halverwege de rit op mijn horloge. Ondanks de vertraging is het nog vóór negenen. Dat betekent dat de kabouter óók voor negenen was. Gerustgesteld fiets ik verder.

Dingen die vóór negen uur gebeuren moet je niet al te serieus nemen.

Ook interessant