Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Eten

De Tweede Wereldoorlog, het Achterhuis en de tranen van Oudste

de-tweede-wereldoorlog-het-achterhuis-en-de-tranen-van-oudste.jpg

Al jaren is het een traditie op de school van mijn kinderen. In groep zeven maak je een extra schoolreisje. Naar Amsterdam. Voor een rondvaart, maar vooral voor een bezoek aan het huis waar Anne Frank zat ondergedoken. Vanaf groep 3 sparen de kinderen wat extra’s in het schoolreisspaarpotje om deze excursie te kunnen bekostigen.

In groep 5 kreeg Oudste een beetje door wat dat Huis van Anne Frank nou precies inhield. Vorig voorjaar fietsten we een keer met een vriendinnetje door de stad toen het toevallig ter sprake kwam.
“in groep zeven gaan we dus naar het Anne Frank huis” vertelde Oudste aan haar vriendin. “Nou,” zo ging ze verder “Ik ben die dag dus ziek hè!”. Ze wilde namelijk echt niet naar die plek toe waar dat verschrikkelijke verhaal bij hoorde. Veel te eng en verdrietig.

Ze is altijd al een schijtlijstertje geweest. In groep drie moest ze leren lezen via de methode Ik Mik Loreland. Avondenlang lag ze bang in bed vanwege één van de hoofdpersonen uit de video’s die ze op school zag. Noem nu de naam Karbonkel en ze griezelt nog. Films en boeken worden gecheckt van te voren. Want is het te eng of heftig voor mijn verder heus wel stoere tienjarige, dan kijken en lezen we het niet. Want anders ligt ze weer een hele avond angstig in bed. Ze kan dan alleen maar aan dat enge denken en niet slapen. Pas tegen een uur of elf, twaalf valt ze dan vermoeidheid eindelijk in slaap.

Halverwege groep zeven was er echter geen ontkomen meer aan. De Tweede Wereldoorlog is al wekenlang een thema. De klas kijkt de serie “13 in de oorlog”. Er worden verhalen verteld over die periode, boeken gelezen en natuurlijk wordt het uitje naar het Achterhuis voorbereid. Ook moet Oudste na de meivakantie een werkstuk inleveren over een aan de Tweede Oorlog gerelateerd onderwerp.

Afijn. U begrijpt het al. Ik heb om de paar dagen een meisje in pyjama naast me staan. “Ik kan niet slapen” zegt ze dan, met een diepe zucht en tranen in haar ogen. Ik weet na tien en een half jaar moederschap wel wat aanstellen is en wat niet. En dit is het steeds niet. Ze is echt bang (“Want als er al twee wereldoorlogen zijn geweest, kan er ook best een derde komen toch?”) en ze is echt onder de indruk van alle verhalen (“Er was een mevrouw in een bejaardenhuis en die vertelde over de oorlog en dat haar broertje door een bom is geëxplodeerd”) en de t.v.-serie (“We keken weer 13 in de oorlog mam, en het was echt eng, nu moet ik er steeds aan denken”).

De verhalen zijn natuurlijk ook heftig. Of je nou tien bent, of net zo oud als ik. Maandagavond keek ik ook maar eens een aflevering van die 13 in de oorlog reeks. Het is echt een mooi gemaakte serie. Maar ook heftig en indrukwekkend. Dat kan ook niet anders. Want die hele oorlog en alle verhalen van onderdrukking, Jodenvervolging, concentratiekampen en moord, daar valt niets leuks van te maken. Dat is alleen maar heftig en indrukwekkend. Indrukwekkend verschrikkelijk, verdrietig, eng, schrijnend en onvoorstelbaar erg. Geen wonder dat mijn gevoelige tienjarige, met een groot inlevingsvermogen en een enorm empatisch vermogen het allemaal niet goed kan verwerken. Ze is verdorie nog maar tien. Zelfs ik moest huilen bij het zien van de beelden van de concentratiekampen, de stapels kunstgebitten/brillen/afgeschoren haar en overgebleven koffers van de vermoordde Joden.

Al eerder besloot ik om in april maar mee te gaan op die excursie naar Amsterdam. Dan wist ik tenminste precies wat ze te zien en horen kreeg, zodat ik later thuis daar beter met haar over kon praten. En zodat ze mijn hand vast kon houden in het Achterhuis, als ze dat zou willen.
Na een paar afleveringen van 13 in de oorlog heeft Oudste zelf op school al aangegeven dat ze het niet meer wil zien. Ze mag nu spelletjes doen op de gang, met een paar andere kinderen die de beelden ook te heftig vinden.
Aan de geschiedenislessen en verhalen van de stagiaire en juf ontkomt ze niet. Dus samen met de voorbereidingen voor het Achterhuis komt er nog best veel oorlog binnen in het leven van Oudste. Afgelopen maandagavond had ze het er weer moeilijk mee. Ik kwam om tien uur thuis van een lange dag werken en Lief vertelde me dat Oudste nog wakker in haar bed lag. Ik ging een kus brengen en probeerde haar te troosten en gerust te stellen. Toen ik daarna zelf die serie ging kijken en zelf ook zo moest huilen, vond ik het genoeg. Ik ga de juf vragen of Oudste een werkstuk mag maken over een ander geschiedenisonderwerp. Iets dat niets met de Tweede Wereldoorlog heeft te maken. Oudste heeft haar portie WOII wel gehad ondertussen.

Natuurlijk is het een belangrijk onderwerp. En is die oorlog bepalend geweest voor veel, zo niet alles, van onze huidige wereld en maatschappij. En natuurlijk moet je een kind niet te beschermd op laten groeien.
Maar die van mij is er gewoon nog niet aan toe. Dat is ze waarschijnlijk nooit, dat snap ik ook wel. Maar na het Anne Frank huis mag haar jaar wat mij betreft even Tweede Wereld Oorlog vrij zijn. Ze heeft hopelijk nog een lang leven voor zich waarin ze de impact van de jaren ’40-’45 op ons huidige bestaan duidelijk kan krijgen. Van mij mag ze zich de rest van 2013 bezig houden met dingen waar ze niet van wakker ligt. Dat is in de huidige wereld met het nieuws van nu al moeilijk genoeg!!

Pas nu ik moeder ben besef ik ook hoe heftig die periode moet zijn geweest voor de moeder van Anne Frank. Die kon niet zomaar de oorlog uit het leven van haar kind halen….

Ook interessant