Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Eten

Biodanza

Twee weken geleden. De wereld draait door stond aan. Net toen Matthijs van Nieuwkerk zijn driehonderdste woord per minuut uitsprak, ging de telefoon. Pier nam op.
‘Hé Justine!’ roept hij enthousiast, ‘Wat leu… o god, ik ben het vergeten!’ Ik hoor hem ‘Oké’ zeggen en dan vliegt hij door de kamer.
‘Ik moet weg!’
Meteen weet ik het weer.
‘Ik zéi toch dat je iets had…’ Toen we een afspraak met de buren maakten en onze beide agenda’s leeg leken, bleef ik maar het gevoel hebben dat Pier al iets had.
‘Nee hoor,’ zei hij nog.
Ja dus.

Hij rent naar boven. (Zeker om een luchtje op te doen voor al die Biodanza-vrouwen waar hij straks mee danst, denk ik gemeen.)

‘Het is echt heel vervelend,’ roept hij meelijwekkend als hij zijn jas aanschiet. ‘Ze zitten allemaal op me te wachten.’
Alsof ík er iets aan kan doen.
‘En de buren dan?’ zeg ik, ‘Die zitten zo op óns te wachten. Kun je daar ook even sorry voor zeggen?’ (Sommige dingen kun je maar beter gewoon even vragen.)
‘Sorry.’
Een haastige kus en hij is weg.

Assisteren bij een cursus Biodanza.
Biowattes?
Biologisch verantwoord dansen. Nee, geintje. Het is iets eh… tja, hoe leg ik dat uit, iets zweefbewegerigs. Op verschillende soorten muziek. Dansen met oog voor elkaar. In een kring en door elkaar, achter elkaar en uit elkaar, los van elkaar en met elkaar. Om elkaar en… nou ja, snap je? Contact maken, liefde ervaren. Kracht in jezelf vinden. En geluk.
Een beetje spiritueel, maar toch met beide benen op de grond, en ook weer van de vloer, die voeten. Zoiets dus.

Pier deed het al af en toe voordat hij mij ontmoette. Meestal zijn het vrouwen die zoiets doen, maar nu ook steeds meer mannen zich open durven te stellen, ‘iets’ aan persoonlijke ontwikkeling doen, en op een positieve manier met zichzelf, hun gevoel en hun innerlijke kracht bezig willen zijn, trekt het geloof ik ook behoorlijk wat mannen. Maar wel een bepaald soort mannen. Dat viel me al eens op tijdens een ‘sessie’ op het strand, zo’n zwoele avond waarop de zon een rode gloed op de zee uitspreidde en vrouwen in zwierige rokken en met zwevende lokken met hun handen in de lucht als verlost van alles het water in huppelden. Een enkele man volgde, in trance, bij het zien van zoveel schoonheid.
Door de setting kreeg het een relatief hoog hippie-gehalte en waande ik me weer een beetje in Azië. Het schrok me af en trok me aan. Misschien wilde ik dat ook wel, me zo bevrijd voelen en zorgenloos de zee in schrijden.

Als Pier de deur achter zich dicht heeft getrokken ga ik nog snel even naar de site. Biodanza, the dance of life, lees ik. Intens genieten van het moment. Elk moment vol van verrukking. Klinkt aanlokkelijk. Kom en ontdek een heerlijke manier om door ritme, beweging en muziek weer verliefd te worden op het leven. Ja, als je het zo leest… Wie wil dat nou niet?

En nu maar hopen dat er niemand verliefd wordt op mijn bio-dancing king

Ik klik de pagina weg en moet me haasten om naar de buren te gaan.

De volgende ochtend, terug van de sportschool, staat Pier met verse croissantjes voor mijn neus. Hij verontschuldigt zich dat hij ineens weg moest en vertelt verder over de avond ervoor. Dat ze ook een ‘verleidingsdans’ deden.
Een verleidingsdans?
Ja. En dat hij ‘toevallig’ tegenover een vrouw met mooi zwart donker krullend haar stond.
Heel toevallig…
‘Zo’n vrouw alsof ze zo uit Brazilië komt,’ zegt hij.
Leuk voor je schat…

Hij zegt het met een grap, en ik weet dat het niet nodig is, maar mag ik stiekem toch een ietsiepietsie jaloers zijn? 😉

Ook interessant