Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Eten

Bestemming onbekend

bestemming-onbekend.jpg

Het is nog steeds niet te bevatten. Na het afscheid van gisteren leeft ze meer dan ooit.
Wat was het druk. Verhalen, herinneringen en tranen vulden het Concordia Theater in Den Haag.
Steeds weer depte ik tranen weg. En ik niet alleen.

Adele klonk door de speakers.
Brigit Kaandorp ook.
‘Het zal geen nummer zijn dat in de uitvaart-top 10 staat,’ maar ze had er voor gekozen. En het was goed voor een lach, een flinke, de slappe bijna, tussen alle tranen door.


(Heb je geen geluid -of durf je je geluid niet aan te zetten op je werk?- lees dan de tekst van het nummer bij de reacties onder dit blogje.)

Ook Shaffy, Robbie Williams en Paul de Leeuw. En de Tweede Sonate Hodie mecum eris in Paradiso (Vandaag zal jij met mij in het paradijs zijn) van Haydn, live op viool, alt en cello.
Ondertussen werden foto’s geprojecteerd op een groot scherm. Van haar vele reizen, maar ook van haar zelf. P op een van de toppen van de Himalaya. P hangend aan een palmboom. P met haar neefje op de rand van het terras van La Cantina.

Wat een mooie foto’s. En dan die verhalen. Zo herkenbaar. Zo treffend. Zo ontzettend P.
Ook verhalen die ik nog niet kende, maar het allemaal zo levendig voor me zie.
Dat ze steevast binnen bonjourde om haar neefje te vermaken als ze daar thuis net aan de ‘cooling down’ begonnen waren. Dat P weer voor een flinke ‘heating up’ zorgde. Dat ze graag op hem paste ook. En dat hij dan niet kon slapen en haar nog honderd keer riep of zijn bed steeds uit kwam. Maar dat ze dan ‘streng had opgetreden’ zoals ze later aan haar zus vertelde: ‘Ik zei op gegeven moment gewoon “We kunnen twee dingen doen: óf jij gaat nu lief slapen… óf je komt nu lekker tv kijken met tante P.”’

Wat hadden ze dat mooi in elkaar gezet ook: een boekje dat iedereen mee kreeg, vol foto’s en herinneringen. Haar sprankelende ogen kijken me weer aan.
‘Is vriendinnetje van mama,’ zegt Bo steeds als ik weer een stukje uit het boekje lees. Wat staat er veel in, over wat haar allernaasten zich van haar herinneren.

Ook mij schieten steeds weer nieuwe dingen te binnen. Van haar chocomelletjes en marshmellows tot de kleuren op haar muren, en van hoe ze me noemde (Deniesje) tot de manier waarop ze ‘geinig’ of vragend ‘Oo?’ kon zeggen.

Even leek tijd niet te bestaan, zoals we haar daar zo intens herdachten. Het was verdrietig, heel verdrietig, maar ook mooi, zoals herdenkingen op een vreemde manier altijd mooi kunnen zijn.

De begraafplaats Eik & Duinen dan, al weer vele uren later. Haar meest naaste vrienden droegen de kist.
Verkeer raasde in de verte. Kindertjes bliezen P vaarwel. Bellen bellenblaas woeien over het kerkhof.
In een lange rij nog één keer langs het graf.
‘Dag Peetje,’ prevelde ik tussen mijn tranen door. De kist al half de grond in gezakt. De bloemen erop. Namen op linten.

Daar gaat ze. Enkele reis. Bestemming onbekend.

Goeie reis P!

Ook interessant