Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Dieren

Zo herken je een epileptische aanval bij een hond (en dít kun je dan doen)

zo-herken-je-een-epileptische-aanval-bij-een-hond-en-dit-moet-je-dan-doen.jpg

Net als mensen kunnen ook honden helaas last hebben van epilepsie. Het is een geregeld voorkomende aandoening, die verschillende oorzaken kan hebben. Hoe herken je een epileptische aanval bij de hond en wat moet je doen wanneer je trouwe viervoeter zo’n aanval heeft?

We raden natuurlijk altijd aan om bij twijfel of vragen naar een dierenarts te gaan.

Epilepsie bij een hond

Epilepsie bij de hond komt geregeld voor, al wordt het bij het ene ras vaker gezien dan bij het andere. Maar hoe ontstaat het? Hersenen bestaan uit heel veel piepkleine cellen, die allemaal verbonden zijn met zenuwuitlopers. Die kun je vergelijken met kleine, dunne elektriciteitsdraadjes. Via die draadjes communiceren de cellen met elkaar.

Als de hond een epileptische aanval heeft, treedt er een soort kortsluiting op in de hersenen. De verbindingen tussen de cellen raken ontspoord, waardoor het dier tijdelijk de regie over zijn of haar lichaam kwijtraakt. De meeste honden kunnen met medicatie een redelijk ‘normaal’ leven leiden, ondanks de epilepsie. Dit hangt echter wel af van de oorzaak van de aanvallen, de reactie op de geneesmiddelen en de leeftijd van de hond.

Twee categorieën

Er zijn verschillende oorzaken mogelijk voor een epileptische aanval bij een hond. In grote lijnen spreken we van primaire en secundaire epilepsie bij huisdieren. Als een hond primaire epilepsie heeft, is er geen duidelijke reden aan te wijzen voor de aanvallen. Deze vorm is meestal de oorzaak van een epileptische aanval bij de hond. Vaak treedt dit voor eerst op als de hond tussen de zes maanden en zes jaar oud is.

Bij secundaire epilepsie is er een duidelijke oorzaak aan te wijzen. Bijvoorbeeld door een tumor, een ongeluk of een aangeboren afwijking in de hersenen. Maar ook problemen buiten de hersenen kunnen epilepsie veroorzaken. Dit wordt ook wel reactieve epilepsie genoemd. Denk daarbij aan een laag bloedsuiker- of zoutgehalte, nier- of leveraandoeningen, vergiftiging of een ernstige ontsteking.

Lees ook:
Aan déze symptomen herken je de ziekte van Weil bij je hond

Epileptische aanval bij hond herkennen

Een epileptische aanval bij een hond kan er op veel verschillende manieren uitzien. De ernst en duur van zo’n toeval kan erg variëren, waardoor het soms onduidelijk is wat er aan de hand is. Bij een klassieke, gegeneraliseerde epileptische aanval, kun je vaak de volgende drie fases herkennen bij de hond:

  1. De voorbereidende fase: Tijdens deze eerste fase, ook wel de aura genoemd, kan de hond ‘aanvoelen’ wat er gaat gebeuren. Hij of zij kan ander gedrag vertonen: soms juist aanhankelijker, maar soms ook juist onrustig. Deze periode kan enkele seconden duren, maar ook uren of zelfs dagen. Deze fase is niet altijd heel duidelijk, omdat het verschilt in lengte en de aanval vaak voorkomt als de hond in rust is.
  2. De aanval zelf: In deze fase is er sprake van de daadwerkelijke aanval; dit wordt ook wel ictus genoemd. De hond is niet bij bewustzijn tijdens de epileptische aanval. Verder zie je vaak dat de hond verstijft, omvalt en krampachtige bewegingen maakt. Ook kan het voorkomen dat de hond ontlasting en urine laat lopen en gaat schuimbekken. Een aanval ziet er vaak erg eng uit en kan enkele minuten aanhouden.
  3. De na-fase, ook wel post-ictaal genoemd: Na de epileptische aanval moet de hond bijkomen. De hond komt langzaam weer bij en kan flink de kluts kwijt zijn. Vaak zijn honden hongerig en dorstig en zijn ze erg ongecoördineerd. Deze fase kan enkele seconden tot wel dagen aanhouden.

Variatie in aanvallen

Zoals gezegd ziet niet elke epileptische aanval bij een hond er zo uit. Er is een grote hoeveelheid symptomen die kan wijzen op epilepsie. Soms zijn aanvallen bijvoorbeeld juist heel minimaal, waardoor het lastig is deze als een epileptische aanval te herkennen bij je trouwe viervoeter. Bij honden met een psychomotorische aanval in een klein gedeelte van het brein kunnen bijvoorbeeld ook huilen of janken, rondjes rennen of naar de staart happen op een toeval wijzen.

Wat te doen tijdens een aanval?

Een epileptische aanval bij je hond ziet er heel naar uit, helemaal als je weet dat het bij langer aanhouden ernstige gevolgen kan hebben. Hoewel je niets kunt doen om de aanval te stoppen, kun je je viervoeter wel helpen. Blijf tijdens de aanval in de buurt van de hond, maar laat hem of haar wel met rust. Dim het licht en geluid in de omgeving en zorg dat gevaarlijke objecten uit de omgeving weggehaald worden. Op die manier kan de hond zich minder snel verwonden. Raak de bek van de hond niet aan; dit kan gevaarlijk zijn voor zowel jou als de hond.

Krijgt je hond een aanval, dan is het belangrijk dat je bijhoudt hoe lang deze ongeveer duurt. Neem met spoed contact op met de dierenarts als het de eerste epileptische aanval van je hond is, als hij of zij meerdere aanvallen achter elkaar houdt of als de aanval langer duurt dan tien minuten.

Behandeling

De dierenarts kan een aantal behandelingen voorstellen na een epileptische aanval van de hond. In eerste instantie zal onderzocht worden wat de oorzaak is voor de toeval, zodat dit behandeld kan worden. Is er geen duidelijke onderliggende oorzaak, dan kan er gekozen worden voor medicatie. Dit gebeurt vooral als honden vaak een aanval hebben, als het dier langdurende aanvallen heeft of van een ras is waarvan bekend is dat ze moeilijk onder controle te brengen zijn. Dat zijn bijvoorbeeld de Duitse Herder, de Australische herder of de Golden Retriever.

Bron | Dierapotheker, Dierendokters
Beeld | Getty Images

Margriet 15 ligt nu in de winkel! Daarin lees je deze week positief gezondheidsnieuws, een dossier libido & de overgang, alles over spannende nieuwe levensfases en natuurlijk nog véél meer. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant