null Beeld Privébeeld.
Beeld Privébeeld.

PREMIUM

‘Bij mijn pensioen zei ik: ‘Bij nood mogen jullie me altijd bellen’’

Anneke Mesman liet zich in de laatste jaren van haar loopbaan omscholen tot apothekersassistente. “‘Als je wat wilt, moet je het doen,’ zeg ik altijd. Ik ging weer naar school op mijn 54ste en heb er geen dag spijt van gehad.”

“Al mijn banen zijn bij toeval op mijn pad gekomen. Na zeven reorganisaties te hebben meegemaakt, wilde ik wat anders. Het liefst iets zinvols, zónder vergadercultuur en mét mijn handen. Als je mij eerder had gezegd dat ik me op 54-jarige leeftijd zou laten omscholen tot apothekersassistente, had ik je waarschijnlijk verbaasd aangekeken. Maar zo liep het wel."

Eerste schooldag

“Ik mocht een dag meelopen in de apotheek waar een vriendin werkte en het trok me meteen. Zou ik..? Wat had ik te verliezen? Op donderdag schreef ik me in voor de verkorte opleiding en op maandag had ik mijn eerste schooldag. Na een jaar van leren en stage ­lopen werd ik aangenomen in het zieken­huis in Groningen. Een heel nieuwe wereld tussen capsules en dranken, maar ik vond het geweldig. Het is heel afwisselend en vooral betekenisvol werk. Er veranderde nog meer. Al vaker speelden mijn verhuiskriebels op, die dan meestal leidden tot een verbouwing of een grotere tuin. Mijn man werd weleens gek van me. Voor hem was alles prima zoals het was, maar ik houd van verandering. Toen hij met pensioen ging, zag ik mijn kans. ‘We zijn nu nog kwiek, dus als ik ook stop met werken gaan we dichter bij jouw familie wonen,’ zei ik.”

Ontslag ingediend

“En zo verhuisden we in 2019 na 44 jaar van Groningen richting het IJsselgebied. Ik had mijn ontslag ingediend, maar wilde ik wel écht stoppen met werken? Eigenlijk niet, dus ik solliciteerde bij de bereidings­afdeling van het ziekenhuis in Zwolle. We zien wel, dacht ik. Kleine kans dat ik word aangenomen. Maar ik werd meteen gebeld: ‘Wanneer kun je beginnen?’ Ik kreeg een jaarcontract tot september 2020 en daarna ging ik met pensioen. Op mijn laatste werkdag zei ik tegen mijn leidinggevenden: ‘Bij nood mogen jullie me altijd bellen.’”

Saai zonder werk

“Al na een paar maanden kreeg ik mail: ‘Het is zó druk, kun je bijspringen?’ Het verzoek kwam op een goed moment, want ik vond het maar saai zonder werk. Ik zag het wel weer zitten tussen collega’s. Maar dan met meer vrijheid, want ik heb nu een nul­urencontract en kan mijn eigen dagen indelen. Als ik ’s morgens over de ziekenhuisgangen loop en ik knip mijn personeelsbadge aan mijn uniform ben ik echt trots op mezelf. Koken en roeren, maar dan met protocollen en teamwork om infusen en chemo’s te maken. Ik heb het gedaan en het is nog betekenisvoller uitgevallen dan ik hoopte.”

Caroline van MourikPrivébeeld.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden