null Beeld

‘Veel Surinamers zien kanker nog steeds als een straf: dan heb je vast verkeerd geleefd’

Bij Henna Kappar (57) werd in 2015 borstkanker geconstateerd. Ze heeft een dochter, een zoon en een kleindochter. 'Mijn omgeving had er moeite mee, kanker is in de belevingswereld van veel Surinamers nog steeds een taboe!'

“Shit, ik heb kanker, was mijn eerste reactie. Maar meteen daarna dacht ik: ik ga dit overleven. Er kwam een oerkracht in me naar boven. Omdat er maar liefst vijf haarden in mijn linkerborst zaten, was amputeren de enige mogelijkheid. Ik vond het prima, die ellende moest zo snel mogelijk uit mijn lijf."

Een taboe

"Chemo, amputatie, bestralingen, reconstructie. De hele rataplan, ik was er anderhalf jaar zoet mee. Al die tijd bleef ik positief, voor zover dat mogelijk was. Want mijn geest kon dan wel van alles willen, mijn lijf werkte niet mee. Mijn omgeving had er moeite mee, ze konden moeilijk accepteren dat ik kanker had. Hoewel de jongere generatie steeds meer loskomt van tradities, is kanker in de belevingswereld van veel Surinamers nog steeds een taboe. Omdat ze het woord niet durven uitspreken, noemen ze het ‘K’ of ‘Die enge ziekte’. Men schaamt zich en wil er niet over praten."

Angst om verstoten te worden

"In Suriname wonen veel bevolkingsgroepen en iedereen houdt er zijn eigen cultuur en religie op na. En of je nu Hindoestaans, Javaans of Creools bent, of je nu Allah vereert, je voorouders, de natuurgoden of Christus; de gedachte bij velen is dat als je kanker krijgt, je vast niet hebt geleefd naar de wetten van hetgeen waarin je gelooft. Je hebt dan iets verkeerds gedaan of juist iets nagelaten waarvoor je wordt gestraft. Onzin, natuurlijk. Maar het zorgt er wel voor dat vrouwen vaak geen gehoor geven aan de oproep voor een bevolkingsonderzoek. Of dat ze, als ze kanker blijken te hebben, dat onder het tapijt schuiven uit angst te worden verstoten of uitgesloten."

'Kanker overkomt je, het is dikke vette pech'

"Omdat ik dit taboe wilde doorbreken, heb ik een stichting opgericht voor lotgenoten met een migratie-achtergrond bij mij in Amsterdam-Zuidoost. Wij organiseren bijeenkomsten en ik probeer aan de hand van gesprekken vrouwen te laten inzien dat ze zich nergens voor hoeven te schamen. Dat kanker je overkomt, dat het dikke vette pech is. En dat God, welke dat ook is, je niet straft maar er juist voor je is."

Tekst | Eva van Dorst en Ymke van Zwoll

Beeld |Esmee Franken

Visagie | Astrid Timmer

Styling: Inge Holkenborg

Dit interview verscheen eerder in Margriet 2018-42. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

null Beeld

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Redactie Margriet

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden