‘Terwijl we dronken in de auto zaten, reden we een hond dood’

Zinderend zomerverhaal

Deel dit artikel:

Maaike en haar vriend waren een paar jaar geleden in Griekenland. Na een avondje flink doorzakken besloten ze toch nog naar hun appartementje te rijden. Halverwege de route reden ze een hond aan.

Het was een flink kronkelende weg zonder verlichting. We reden niet hard, behoed op tegenliggers. Maar we kenden hem inmiddels wel, hadden deze route tijdens onze vakantie al tig keer afgelegd. Dus af en toe trok Erwin op als hij wist dat er een lang recht stuk zou komen. We verlangden naar ons bed en naar elkaar. Plotseling dook er een schim op langs de kant van de weg. Erwin trapte vol op de rem. Mijn gordel sneed in mijn bovenlichaam. Maar ik voelde niets, was te geschrokken van de klap die ik hoorde. We hadden duidelijk iets geraakt. De auto kwam scheef tot stilstand, vlak voor een greppel. Als we daarin waren gereden, waren we nog verder van huis geweest. Bevend stapten we uit, zonder een woord te zeggen. Erwin liep voorop. Ik hield mijn handen voor mijn ogen, durfde amper te kijken. Tot Erwin stopte en heel diep zuchtte. Toen keek ik ook. Wat ik zag, zal nooit meer van mijn netvlies verdwijnen. Ik heb het ook nooit aan iemand durven opbiechten, voel me er veel te schuldig over. Het is een geheim dat Edwin en ik altijd zullen delen.”

Onbegrijpelijke actie

“Het gebeurde op de negende dag van een heerlijke tweeweekse vakantie op een Grieks eiland. We verbleven in een complex aan een idyllisch strandje. Overdag was het er paradijselijk, maar ’s avonds was er niets te doen. Met onze huurauto reden we daarom in de avonden naar het plaatsje zeven kilometer verderop, om daar langs de boulevard te slenteren en te eten. Het was onze eerste vakantie samen en we genoten enorm. Op de bewuste avond waren we tijdens onze wandeling terug naar de auto verdwaald. Via wat steegjes en omwegen stonden we opeens op een Griekse bruiloft. Wij wilden snel weer weg, maar de vader van de bruid nodigde ons uit om te gaan zitten en gaf ons een glas witte wijn. Die maakte hij zelf, gebaarde hij trots. Het was een geweldige belevenis. Er werd Grieks gedanst, de mensen droegen prachtige kleren. Ze waren zo vriendelijk tegen ons. Nee, we mochten echt niet weg. Wilden we misschien nog wat wijn of anders een ouzo? De drank vloeide rijkelijk en het was ontzettend gezellig. Toen we eindelijk weggingen, was het bijna drie uur ’s nachts. We liepen wankel en met moeite vonden we de auto terug. ‘We kunnen zo eigenlijk helemaal niet meer rijden,’ zei Erwin. ‘Zouden hier taxi’s zijn?’ Maar het was compleet verlaten op het plein waar we stonden. En het was maar zeven kilometer. ‘We kunnen gaan lopen,’ probeerde Erwin nog. Ik wuifde dat weg. ‘Ben je gek, we rijden gewoon heel langzaam en voorzichtig. We zullen heus niet worden gepakt.’ Dat dat het enige is waar ik mij druk om maakte, daar schaam ik me nu kapot om. En ik vind het ook zo onbegrijpelijk van mezelf. Ik ben altijd enorm tegen rijden met drank op geweest. In Nederland zou ik zoiets als dit nooit doen. Ik had ook altijd mijn oordeel klaar als anderen het wél deden. Daar kon ik echt heel fel over tekeergaan. Maar nu? Ik pakte Erwin beet, zoende hem en zei: ‘Hoe sneller we thuis zijn, hoe sneller we kunnen vrijen.’ We stapten in alsof er niets aan de hand was.”

Samen huilen

“En nu stonden we dus naast wat we geraakt hadden: een hond. Misschien was dit net zo goed gebeurd als we broodnuchter waren geweest, dat kan. We hadden al eerder zwerfhonden zien lopen en die halen onvoorspelbare streken uit. Maar feit is dat we níét nuchter waren. En ons allebei enorm schuldig voelden. Zonder drank op hadden we de hond vast eerder gezien en hem nog kunnen ontwijken. Nu was hij hartstikke dood. Erwin controleerde het nog voor de zekerheid, maar hij leefde echt niet meer. Wat nu? Hem daar zomaar laten liggen, was absoluut geen optie. Erwin tilde hem op en legde hem achter in de auto. Stapvoets en zwijgend zijn we naar ons appartement gereden. Ik was zachtjes aan het huilen. ‘Kom, we kijken morgen wel verder,’ zei Erwin toen we thuis waren. Stilletjes kropen we in bed. Van seks kwam uiteraard niets terecht die nacht. De volgende ochtend schoven we bedrukt aan het ontbijt. Daar zaten we dan, met een hevige kater en een dode hond in onze achterbak. Wat moesten we met hem doen? Zou hij van iemand zijn? Moesten we op zoek naar een baasje? Maar hóé dan? Ver van ons appartement, op een verlaten bospad, hebben we de hond eens goed bekeken. Hij was inmiddels stijf, heel afschuwelijk. Hij was mager en had een slordige vacht. Dit moest wel een zwerfdier zijn. Zoeken naar een baasje had echt geen zin. We wilden hem begraven, maar de grond was te hard. We hebben hem in een kuil gelegd die er al was en overdekt met wat grond en bladeren. Toen hebben we samen een flink potje zitten huilen. Erwin is opgegroeid met honden, hij is echt een hondengek. Ik ben meer een kattenmens, maar dol op alle beesten. Hier zo zitten, bij een dier dat wij hadden gedood, was een nachtmerrie. Pas toen we teruggingen, realiseerden we ons dat onze auto misschien wel beschadigd was. Maar nee, geen spoor. Niets. We waren bijna teleurgesteld, alsof we vonden dat we straf verdienden. Die dag is er niet veel meer gelachen. Ik kroop met hoofdpijn in bed, Erwin zat in zijn eentje op het balkon. Later konden we er gelukkig goed over praten. En hoe luguber de gebeurtenis ook was, dit heeft ons ook dichter bij elkaar gebracht. Het was fijn dat duidelijk was dat we het allebei afschuwelijk vonden, elkaar niet de schuld gaven – wat makkelijk had gekund – of wat dan ook. We zijn nog altijd samen. Maar met een slok op rijden, dat doen we nooit meer.”

Interview | Lydia van der Weide
Foto | iStock, beeldbewerking Margriet.nl

Nog een zinderend zomerverhaal? Lees dan ook ‘Ik vluchtte weg van een vakantie met mijn stiefkinderen’

Ook leuk om te lezen

Trek in een hartig toetje? Maak dan dit geitenkaasbrood. Bekijk hieronder de video van Rudolph om te zien hoe je het moet maken. Ook heerlijk bij een kom (tomaten)soep.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief