Week tegen eenzaamheid: ‘Nu ik ouder ben, heb ik niemand meer om mee te praten’

Deel dit artikel:

Ook met mensen om je heen kun je af en toe eenzaam zijn. Bijvoorbeeld omdat je de ware nog steeds niet hebt gevonden, ouder wordt of in lastige situaties op jezelf bent aangewezen. Vier vrouwen vertellen deze week hun verhaal. Vandaag Femmie van Mourik – van Rooijen (88) zag iedereen om zich heen wegvallen, waardoor ze bijna altijd alleen is.

“Ik wil geen zeur zijn. Want als je zeurt, zien ze liever je hielen dan je tenen en dan komen ze helemáál niet meer. Maar mijn wereld is heel klein geworden. Mijn man en ook de vriend die ik daarna had zijn overleden, net als mijn enige zoon en bijna al mijn vriendinnen. Het is een hoge prijs die je betaalt voor ouder worden: niemand meer hebben om mee te praten.”

‘Ik wil niemand tot last zijn’

“Doordat mijn benen het niet goed meer doen, kan ik niet zelf naar buiten. En nu zijn er dus ook bijna geen mensen meer om te bellen. Ik heb nog wel een paar lieve jongere nichten. Die doen bijvoorbeeld mijn administratie, maar zij hebben ook heel drukke 
levens met werk en gezinnen. Ik snap dat wel. Ik neem het ze helemaal niet kwalijk, zij 
hebben echt geen puf om geregeld hun oude tante te bellen. En ik bel hen ook niet als ik 
me alleen voel, want ik wil niet dat ze denken: daar heb je die zielige tante weer. Ik wil 
niemand tot last zijn.”

Ouder worden

“Veel van mijn buren spreken geen Nederlands, dus met hen heb ik ook geen contact. Er is wel één heel aardige buurman die elke ochtend op het raam tikt om te kijken of het goed met me gaat, maar hij komt nooit een kopje koffie drinken. Het is al met 
al heel erg stil in huis en alle dagen zijn hetzelfde. Ik krijg wel thuiszorg voor het 
aantrekken van mijn kousen, het douchen en de boodschappen, maar die mensen vliegen erin en eruit. Tijd voor een praatje hebben ze niet. Eens per maand is er een uitje van Humanitas. Dat is zo heerlijk. Dan kom ik er een middagje uit. Dan word je verwend met koffie, een wijntje en muziek. Ze ontvangen 
je heel hartelijk en ze introduceren je bij 
andere mensen, zodat je weer eens kunt 
praten. Daar word ik vrolijk van.”

‘De televisie is mijn grote vriend

“De televisie is mijn grote vriend, haha. Elke avond om acht uur gaat hij aan, tot zeker middernacht. Ik vind het heerlijk om detectives te kijken. Overdag kijk ik niet. Dan doe ik mijn wasje en soms kook ik zelf. Om de dag verder in te vullen lees ik wat krantjes en puzzel ik graag. Ik heb weleens gekeken bij een huis met een recreatieruimte, maar van die bewoners mocht ik nergens bij komen 
zitten. Iedereen had zijn vaste plek. Toen voelde ik me zo’n outsider, heel verdrietig. Dat is nóg pijnlijker, niet mogen meedoen. Dan maar liever alleen wonen en mezelf vermaken.”

Tekst | Bianca Bartels
Fotografie | Bart Honingh
Visagie | Linda Huiberts

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.