Week tegen eenzaamheid: ‘Anderen begrijpen mij niet omdat ik er niet ziek uitzie en tóch vaak afspraken moet afzeggen’

Deel dit artikel:

Ook met mensen om je heen kun je af en toe eenzaam zijn. Bijvoorbeeld omdat je de ware nog steeds niet hebt gevonden of in lastige situaties op jezelf bent aangewezen. Vier vrouwen vertellen in Margriet 39 hun verhaal. 

Janine van den Munckhof (45) woont samen met haar vriend. Ze heeft twee kinderen 
(16 en 19). Door een chronische ziekte voelt 
ze zich geregeld eenzaam.

“Mensen denken dat je alleen eenzaam kunt zijn als je helemaal alleen bent. Maar ik heb een gezin en vrienden en tóch ben ik ook 
eenzaam. Ik ben namelijk ‘alleen met mijn 
gevoel’ door mijn darmziekte, de ziekte van Crohn. Hierdoor heb ik bijvoorbeeld vaak pijn, heel weinig energie en ben ik beperkt in mijn bewegingsruimte. Ik kan niet op mijn 
lichaam vertrouwen. Toch is het niet de ziekte zelf die me eenzaam maakt, maar het missen van connecties dóór de ziekte. Ik moet vaak iets afzeggen doordat mijn lichaam het laat 
afweten. Daarom spreek ik minder af, om 
teleurstellingen te voorkomen. Ik heb geen collega’s, want ik kan niet meer werken. Zelfs mijn strohalmpje als vrijwilliger heb ik tijdelijk moeten laten gaan. Te vermoeiend. Dat loslaten deed veel pijn. Soms voel ik me nutteloos. Ik wil ook iets voor de maatschappij doen. En ik heb anderen niet veel te vertellen over wat ik meemaak wanneer ik hele periodes dagenlang in bed lig.

Onbegrip

Voor mij is bijna elke dag hetzelfde. Overdag heb ik vaak alleen 
gesprekken via internet. Sommigen veroordelen dat en noemen me internetverslaafd. Maar mij troost het, ook al heb ik ook liever livecontacten. Maar via internet heb ik wel mijn huidige vriend ontmoet, dus dat is toch mooi. Anderen begrijpen mij niet altijd omdat ik er niet ziek uitzie en tóch vaak niet kan meedoen. Of ze geven goedbedoelde adviezen. Lief, maar als ik een keer de deur uit ga, wil ik het juist níét over mijn ziekte hebben. Door dat onbegrip trek ik me dan extra terug, waardoor ik me weer eenzaam voel. Inmiddels leer ik steeds beter naar mezelf te kijken buiten mijn ziekte. Ik stigmatiseerde mezelf eerst ook door me terug te trekken. Door verschillende cursussen leer ik nu om zelf weer de regie in handen te nemen en me open op te stellen naar anderen. Dat helpt.

Jezelf accepteren

Ik hoef niet langer een masker op te houden. Mijn vriend accepteerde mij trouwens eerder dan ik mezelf kon accepteren. Dat leer ik nu ook. Ik kijk meer naar wat ik wél kan. Doordat ik tijd heb en me nu kwetsbaarder opstel, voel ik bijvoorbeeld dat mensen heel open naar mij zijn. Ik kan me goed inleven, zeggen ze me. Zo fijn. Dan beteken ik toch meer in de maatschappij dan ik dacht. Daardoor kan ik de ziekte steeds vaker ook 
als een cadeautje zien. Ondanks alle ellende, het niet kunnen werken en meedoen én de eenzaamheid.”

Dit interview komt uit Margriet 2017-39, bestel deze editie na via magazine.nl.

Tekst | Bianca Bartels
Fotografie | Bart Honingh
Visagie | Linda Huiberts

Ook leuk om te lezen

Kijk ook deze video

Bakjes, dekseltjes en ander klein spul doe je zó in de vaatwasser.

Artikelen van Margriet.nl gratis ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.