Victor Reinier: ‘Mijn ex is mijn beste vriendin’

Deel dit artikel:

Acteur Victor Reinier (55) daagt zichzelf graag uit. Binnenkort op het toneel, waar hij samen met Jules Croiset speelt, maar ook thuis in de keuken of bij het schrijven van een script.

Aan tafel zitten met Victor Reinier is een belevenis. Het is elf uur in de ochtend en voor zijn neus staan een kop koffie en een heerlijke biefstuk, mét sambal, want daarmee smaakt alles lekkerder. Hij neemt zijn werk heel serieus. Zijn taak als vader ook. Die serieuze kant, wil hij maar zeggen, is er dus ook. Maar die kan er alleen zijn omdat die andere kant, die bourgondische, er ook is. Dit voorjaar speelt hij met Jules Croiset in de voorstelling Een goed mens. “Dé Jules Croiset,” zegt hij daarover. “Een icoon. Als je met zo’n groot acteur mag spelen, zeg je geen nee. Punt.”

Word je er verlegen van om naast zo’n groot acteur te staan?

“De eerste keer dat ik naast hem stond, maakte me dat een beetje aan het blozen. Ik vind Jules niet alleen een bijzonder getalenteerd acteur, maar ook een ontzettend lieve man. Allebei komen we uit een acteursfamilie. Mijn tante, Annet Nieuwenhuijzen, heeft met Jules samen gespeeld. Ik op mijn beurt heb les gehad van zijn broer Hans en samengewerkt met zijn zoons Vincent en Niels. We hebben een goede klik samen. We kunnen best hard zijn tegen elkaar terwijl we elkaar bewonderen en respecteren. Ik vind het ook prettig om naast iemand te staan die een bak aan ervaring heeft.”

Komt dat dan omdat je nog steeds kunt leren?

“Ja! Het is onzin om te denken dat je niet meer hoeft te leren. Waarom? Omdat je in films hebt gespeeld? Omdat je op televisie bent geweest? Daar geloof ik niet in, je bent echt zo goed als je laatste rol. Ik vind ook dat je als acteur, en als mens, nooit bent uitgeleerd. Als ik naar Jules kijk hoe hij bepaalde scenes aandikt, of juist heel klein maakt, of hoe hij zijn stem gebruikt, dat zijn allemaal leermomenten. Ik ben nu ook steeds meer aan het schrijven en regisseren, dat is een groot leerproces en daarin groei ik ook als acteur. Ik begrijp bijvoorbeeld nog beter hoe je je in een personage kunt verdiepen. Dat helpt mij weer in het acteren.”

Je schrijft en regisseert voor Flikken Maastricht, is dat een logische volgende stap?

“Ik heb de ambitie om te groeien en dan is het zeker een logische stap. Het is eigenlijk heel organisch ontstaan. Toen ik in Baantjer speelde, heb ik een keer tegen de scenarioschrijvers gezegd dat ik een leuk idee had. Zij hadden zoiets van: schrijf het eens op. En dat ben ik gaan doen. En nee, dat was niet meteen tikken en klaar. Schrijven is een ander vak en een ander proces. Op dit moment is Flikken Maastricht voor mij een fantastisch project. Ik speel erin en schrijf en regisseer sommige afleveringen. Op een gegeven moment wil ik meer achter de schermen werken, echt de maker zijn, zeg maar. Ik ben nu samen met een vriend een dramaserie aan het schrijven. Ik vind het leuk om mezelf steeds weer uit te dagen.”

Schrijven heel anders dan spelen

“Eigenlijk ben je als schrijver god. Ik schrijf over leven en dood. Ik laat mensen doodgaan en dan denk ik even later: o nee, toch niet. Ik bepaal of iemand gelukkig of ongelukkig is en of iemand iets doet wat door de beugel kan of niet. Dat schrijven vind ik fenomenaal. En het is fijn dat ik dat een beetje in de luwte, onder de vleugels van die scenarioschrijvers, heb kunnen ontplooien. Ik heb wel moeten leren om te vertrouwen dat het goed is. Ik ben namelijk best onzeker over het schrijven geweest. Is het wel goed wat ik doe? Zit iemand hier wel op te wachten? Slaat het ergens op, dat wat ik schrijf? In die zin ben ik geen geboren schrijver, ik heb lang bevestiging nodig gehad.”

Je wilde toch liever directeur van een poffertjeskraam worden?

“Haha, ja! Dat was mijn jongensdroom. Ik zag mezelf al staan in zo’n mooie poffertjeskraam, met een wit pak aan en een schort voor en dan die poffertjes zo snel omdraaien met een vork. Het leek me ook gezellig, al die mensen die bij je kraam komen en blij worden van wat jij voor ze maakt. Ik vind koken iets magische hebben, het is eigenlijk toveren. Je mixt wat ingrediënten, zet er een vuur onder en, hup, je hebt een maaltijd.”

Schuilt er ook een chef in jou?

“Ik kan best lekker koken. Ik had ook een goede leermeester: mijn moeder is een fantastische kok. Als jongetje stond ik naast haar in de keuken. Mensen kwamen ook graag bij ons eten. We hadden vroeger een klein huisje met van zo’n witte, vierkante tegeltjeswand in de keuken. Iedereen die bij ons kwam, gasten, vrienden, die kreeg een stift en mochten ze op één zo’n tegeltje hun lievelingseten opschrijven. Als je dan kwam eten, dan keek mijn moeder op dat tegeltje en dan maakte ze dat. De hele keuken was op een gegeven moment vol geschreven.”

Kookt ze nog steeds voor iedereen?

“Nee. Ze is 83 en heeft het koken een beetje opgegeven. De rollen zijn omgedraaid, nu kook ik voor haar. In Nederland heb ik er niet altijd tijd voor, maar als we in ons familiehuis in Frankrijk zijn, kook ik elke dag. Sinds mijn vader ruim een jaar geleden overleed, neem ik mijn moeder mee als we daarnaartoe gaan. Het is een prachtige plek, op een berg in de Dordogne. Mijn opa heeft het gekocht toen ik een baby was. Hij reed door die streek, werd verliefd op de natuur en zag dat dit huis te koop stond. Ik ben er als kind opgegroeid, neem mijn kinderen nu mee. Dat vind ik mooi, dat je als het ware een plek doorgeeft. We zijn daar weg van alle hectiek, het leven gaat daar in de eerste versnelling. Als we brood nodig hebben moeten we een kwartier rijden.”

Is het gemis van je vader daar meer voelbaar, juist omdat het zo’n serene familieplek is?

“Het gemis is eigenlijk wel overal hetzelfde. Ik denk dat mijn moeder hem daar vooral heel erg mist. Het was ook zo hun plek. Ze waren er soms wel een halfjaar achter elkaar. Ik had een heel goede band met mijn vader. Ik vond het ook mooi dat ik heel verdrietig was toen hij stierf. Dat zegt veel over de relatie die je hebt. Ik vond het leuk om hem op te halen en met hem naar café De Pieper te lopen en dan een biertje te drinken en kletsen over alles en niks. Het was heel intiem om daar met hem te zijn. Soms zeiden we helemaal niks, zaten we gewoon naast elkaar. Ik kom nog wel bij De Pieper, dan sleep ik mijn moeder mee. En dat is hartstikke leuk, maar toch anders.

Mijn vader vond dat als je iets doet, je het ook goed moet doen. Het heeft geen enkele zin om iets halfslachtig te doen, dan kun je het net zo goed niet doen. Ik kan ook heel slecht tegen mensen die gemakzuchtig zijn. Hoezo? Doe gewoon je stinkende best. Lukt het niet? Dan heb je het in elk geval voor tweehonderd procent geprobeerd.”

Je hebt twee volwassen kinderen en een dochter van vijf, ben je nu op een andere manier vader?

“Ja, maar dat komt natuurlijk ook omdat ik in een andere levensfase zit. Toen mijn oudste werd geboren, kwam ik net van school, had amper werk en moest allemaal kleine klusjes aanpakken. Die totale onrust die ik toen had, die is er nu niet meer, ik heb veel meer vertrouwen dat het allemaal wel goed komt. Ik word niet meer angstig van een paar lege bladzijdes in mijn agenda. Ik denk dat je voor de tweede keer sowieso een meer ontspannen ouder bent. Als Robin valt kan mijn vriendin Aimee schrikken. Dat deed ik vroeger ook, terwijl ik nu denk: joh, die staat wel weer op. Het is ook leuk om mijn oudsten als volwassenen te zien. Ze zijn behoorlijk reislustig. Mijn zoon, Jesse, heeft een wereldreis gemaakt en Janna, mijn dochter, heeft een halfjaar in Zuid-Afrika gewoond. Gelukkig duurt het nog even voordat Robin uitvliegt. Ik zie wel dat ze net als haar broer en zus heel nieuwsgierig is. Ze kan al een beetje lezen en schrijven, en dat is niet omdat we haar pushen, maar omdat ze op onderzoek uit gaat: Hoe schrijf je dat? Wat staat hier?

Ik ben bang dat ik mijn nieuwsgierige genen aan al mijn kinderen heb doorgegeven. Als wij ergens zijn en er hangt een bordje verboden toegang op de deur, dan is dat de deur waar we in gaan. Dat is overigens ook iets wat ik weer heb geleerd van mijn vader.”

Laten we het over liefde hebben, ben je gelukkig in de liefde?

“Ja! Ik ben natuurlijk ook een geluksvogel. En etaleer dat geluk ook graag. Ik ben niet iemand die zwelgt in tegenslagen. Ik heb heus mijn deel ellende gehad, net als iedereen, maar focus me vooral op dat wat goed gaat. Daar heb je gewoon meer aan. Mijn vriendin Aimee, mijn kinderen, maar ook mijn ex-vrouw, zijn allemaal lichtende voorbeelden van mijn voorspoed.”

Je hebt een goed contact met je ex-vrouw?

“Zij is mijn beste vriendin. Zij kent mij ook het best van iedereen. Ik vind het niet meer dan normaal dat je goed omgaat met je ex. De meeste mensen vergeten dat het grootste deel van je relatie hartstikke leuk was. En dat het treurig is als iets niet lukt en dat je daar boos en verdrietig om mag zijn, maar dat het altijd goed is om te herinneren wat wel goed is geweest.”

Wat maakt dat je met Aimee gelukkig in de liefde bent?

“Zij is een buitengewoon intelligente vrouw, en heel knap en geestig. Ik kan over alles met haar praten. We zijn nu negen jaar samen en nog steeds kan ze dingen vertellen waarvan ik denk: wow, wat ontzettend interessant. Sommige mensen hebben elkaar niks meer te vertellen na een paar jaar, maar wij zijn eigenlijk nooit stil. En natuurlijk botsen wij ook weleens, maar ik vind de ergernissen die je in een relatie hebt ook goud waard. Elkaars onhebbelijkheden kun je ook zien als iemands kracht. En het is vaak ook iets waar je ooit verliefd op bent geworden. Pleit ik mezelf hiermee vrij? Nee, want Aimee heeft ook weleens genoeg van mijn onhebbelijkheden.

Ik ben namelijk best wel grenzeloos. Als ik met vrienden op stap ga, dan kijk ik niet meer op mijn horloge bij wijze van spreken. En ik snap goed dat het irritant kan zijn als je zit te wachten op iemand die de tijd vergeet. Aan de andere kant ben ik ook grenzeloos in mijn liefde. Het is dus ook een goede karaktertrekje.” Dan een schaterlach, ogen die stralen. “Ik zei het toch net? Ik focus altijd op de goede kant.”

Tekst | Saskia Smith
Fotografie | Esther Gebuis

M15 CoverNog niet uitgelezen? Deze Margriet bestel je snel en simpel terwijl je op de bank zit!

BESTELLEN >