Mijn verhaal: ‘Het voelt goed dat ik geen vragen meer heb over mijn herkomst’

Deel dit artikel:

Magret voelde van kleins af aan dat er iets niet klopte. Toen zij veertien was, werd haar verteld dat zij geadopteerd is. Voor haar gemoedsrust ging ze uitzoeken waar ze eigenlijk vandaan komt.

Magret (48): “Niet veel mensen weten dat ik ben geadopteerd. Dat komt met name doordat ik een westers uiterlijk heb: ik 
ben geboren in de Verenigde Staten. Ik kan niet zeggen waarom, maar ik voelde altijd wel dat er iets niet klopte. Misschien door dingen die werden gezegd of juist níét werden gezegd. Mijn ouders en grootouders zeiden bijvoorbeeld nooit dat ik echt de neus had van mijn moeder of het voorhoofd van mijn vader, ik noem maar wat. En ik merkte dat zulke informatie in andere families wel een onderwerp was: van wie ben je er een?
Toch was er natuurlijk de schok toen mij als veertienjarig meisje werd verteld hoe de vork in de steel zit. Maar ik was niet boos, dat weet ik nog goed. Ik was – en dat ben ik nog – zo gek op mijn ouders en ons leventje samen. Het beeld dat ik van mijn biologische moeder kreeg maakte me misschien wel nieuwsgierig, maar niet zo erg dat ik toen al zo snel mogelijk naar 
de VS wilde gaan om haar te vinden. Dat kon altijd nog. Mijn ouders hadden haar naam en wisten waar ze destijds woonde. Als jong meisje gaf 
me dat een gerust gevoel: het had geen haast. Ondertussen, opgroeiend met de kennis die ik had, kon ik mijn lieve en geduldige ouders steeds alle vragen stellen die mij bezighielden. Ik voelde me veilig bij hen, en dat was alles wat ik op dat moment nodig had. Uiteindelijk zullen misschien alle geadopteerde kinderen een reden hebben om tegenover de biologische familie te willen staan. Het is menselijk, denk ik, om te willen weten waar je innerlijke en uiterlijke kenmerken hun roots vinden. Voor mij was mijn eigen moederschap de trigger om 
op zoek te gaan. Mijn zoon en dochter, met wie ik heel open overal over praat, gaf het veel onrust te weten dat er ergens op de wereld nog ‘familie’ rondloopt. Mijn ouders stimuleerden mij bovendien. ‘Ga het maar uitzoeken, ook voor je eigen gemoedsrust,’ zeiden ze. En eigenlijk hebben we dat met z’n allen gedaan. Alles wat ik te weten kwam, deelde ik. En de reis naar de VS hebben we ook met het hele gezin gemaakt.
Ik heb in Texas nu een zus met wie ik af en toe skype, maar meer contacten zijn er niet uit voortgekomen. Het is voor mij helemaal goed zo. Ik ben gaan zoeken op het moment dat ik 
zelf een stabiel leven leidde, waarop meer kennis over mijn achtergrond niet meer mijn hele basis zou doen schudden. Het voelt goed dat ik geen vragen meer heb over mijn herkomst, dat zou ik alle geadopteerde ‘kinderen’ gunnen, maar ik besef ook eens te meer hoe gelukkig ik ben met mijn gezin, mijn familie en mijn leven hier in Nederland.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-40. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Meer lezen?

Kijk voor meer openhartige verhalen op Margriet.nl/interviews.

Lees ook deze artikelen

Bekijk deze lifehack

Met deze vier tips ruikt jouw magnetron weer lekker fris.

De leukste artikelen van Margriet.nl in je mailbox ontvangen? Schrijf je dan in via margriet.nl/nieuwsbrief.