Mijn verhaal: ‘Al zeventien jaar kan ik niet meer praten en niet meer eten en drinken’

Vrouw park

Deel dit artikel:

Mieke: “Het was een gewone zaterdag, 2 oktober 1999. Met de uitzondering dat ik ’s avonds met het Lichtstad Revuetheater een optreden had tijdens de Parade in Den Bosch. Zingen is mijn grootste hobby. De show ging lekker, ik voelde me goed. Tot halverwege. Tijdens het omkleden voor een nieuwe scène voelde ik me licht in mijn hoofd en lukte het me niet om mijn rechterhandschoen op te rapen. Iemand grapte dat ik zeker te veel wijn had gedronken in de pauze, maar een ander had mijn mond zien scheeftrekken en waarschuwde een EHBO’er die meteen een ambulance belde. Ik had een hersenbloeding gehad. Leeftijd: 51 jaar. De consequenties leken gelukkig mee te vallen: na vier weken revalideren kon ik weer goed praten, lopen en bewegen. Ik moest in maart nog wel naar de neuroloog voor een MRI-scan; een formaliteit op zich, maar de uitslag sloeg in als een bom. Er waren in mijn hoofd namelijk twee aneurysma’s te zien – uitstulpingen op aders – die konden ‘knappen’ met een nieuwe hersenbloeding tot gevolg. Een operatie was dringend nodig, maar door overvolle agenda’s heb ik nog ruim vier maanden moeten wachten. Helaas ben ik niet goed uit die operatie gekomen; misschien is er té lang gewacht en heb ik daardoor tijdens de ingreep twéé herseninfarcten gehad. De schok voor mij, mijn man en kinderen was enorm, en de schade was onherstelbaar. Ik kon niet meer praten en slikken; al zeventien jaar nu kan ik niet meer praten en niet meer eten en drinken. Ik viel in een ongelooflijk zwart gat. Vaker heb ik gedacht dat ik maar beter niet meer wakker kon worden, want wat hadden mensen nog aan mij? Er viel zó veel weg. Een terrasje pakken, samen eten, mooie gesprekken voeren, en het ergst van alles: zingen. En toch, als ik dan zag hoe mijn man en kinderen álles voor mij overhadden en mij overal mee hielpen, dacht ik: verdorie, vecht eens, en zorg dat je weer iets kunt doen. Ik ben dat gaan doen, véchten. Met hulp van mijn gezin, heel veel doorzettingsvermogen en allerlei vormen van therapie kreeg ik mijn energiepeil omhoog. Ik leerde weer fietsen. Ik kreeg een spraakcomputer om mee te communiceren. En het beste ‘medicijn’: ik kreeg kleinkinderen voor wie ik met alles wat ik in mij heb een leuke oma wil zijn. Ik ontdekte dat het mooie soms écht in de kleinste dingen zit. Dat zou ik andere mensen met een handicap of aandoening oprecht willen meegeven: zoek steeds die kleine lichtpuntjes. Koester ze, ze zijn er voor iedereen om stapjes vooruit te kunnen maken; al zijn die nog zo minimaal.”

Productie | Laura Kraeger
Foto | iStock

Dit is afkomstig uit Margriet 2017-32. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Ga je een cake maken? Bekijk dan onderstaande video met handige tips. Zo weet je zeker dat je cake gaar uit de oven komt.

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

  • Laura Bo Yoon

    Wat een mooie powervrouw!