Tegenpolen over pesten: “Ik stond nooit stil bij de impact van mijn pestgedrag”

Deel dit artikel:

Pinterest

Eén onderwerp, twee manieren om ernaar te kijken. Deze week geven twee lezeressen hun kijk op het onderwerp ‘pesten’. 

Schuldgevoel

Angelique Desiree (44) woont samen en is illustratrice. “Door te pesten kon ik mijn eigen ellende vergeten”.

“Op een gegeven moment moest ik bij de directeur komen, hij vroeg of ik wel doorhad dat ‘Blubber Bart’, mijn dikke klasgenoot, doodongelukkig werd van mijn getreiter. Toen zonk het ineens in. Ik dacht: ik maak hem het leven zuur, en dat terwijl mijn eigen leven al zo zuur is. Opeens voelde ik me schuldig.

Rond mijn achtste gingen mijn ouders scheiden. Toen een nieuwe liefde van mijn moeder zich doodreed met de motor knapte er iets bij haar. De situatie thuis was op dat moment niet zo fijn en stabiel en ik raakte behoorlijk met mezelf in de knel. Ik schaamde me voor mijn thuissituatie en wilde niet dat iemand te weten zou komen dat het allemaal niet zo goed ging bij ons thuis. In diezelfde periode kwamen er in het begin van de zesde klas (tegenwoordig groep acht) twee nieuwe meisjes op school: Becky en Marjolein. Becky was direct populair: een mooie meid met een grote mond. Ze wist ook meteen de toon te zetten door Marjolein op de hak te nemen. Marjolein had kort haar en een vreemd accent en was daarom een makkelijk mikpunt. Becky en ik deden haar na en scholden haar uit. Samen hadden Becky en ik wel ontzettend veel lol. Achteraf gezien vooral ten koste van andere mensen.

Een vals gevoel van controle

Becky had de grootste mond, maar ik ging erin mee. Door te pesten kon ik mijn eigen ellende wegmoffelen. Het leidde de aandacht af van mezelf en gaf me – denk ik nu – een vals gevoel van controle, iets wat thuis ontbrak. Voor Marjolein moet het verschrikkelijk zijn geweest. Ze is best vaak naar de juf en meester te gaan om te vertellen dat ze werd gepest, maar dat was voor ons alleen een aanleiding om nog meer te pesten, omdat ze over ons klikte.

Spijt

Tot op het moment dat ik werd aangesproken door de directeur had ik eigenlijk niet stilgestaan bij de impact van mijn pestgedrag. Ik kon me niet voorstellen dat mijn gedrag er zo veel toe deed. Ik herinner me nog dat ik vanaf dat moment tegen anderen ben gaan zeggen dat ze niet zo flauw moesten doen als ze een rotopmerking maakten. Ik besefte vanaf dat moment denk ik pas echt wat er achter mijn pestgedrag schuilging, want eigenlijk was ik een heel zachtaardig kind. Al had die kant van mezelf – noodgedwongen – heel diep weggestopt.
Ik heb er nog steeds spijt van dat ik die kinderen zo veel pijn heb gedaan. Ik kan me heel goed voorstellen hoe verschrikkelijk dat voor ze moet zijn geweest. Ik probeer nu op allerlei manieren, waaronder met mijn illustraties, juist hoop en liefde te verspreiden en mensen te versterken.”

Verkeerd gereageerd?

Astrid Antonisse (47) is single en werkt als kindercoach. “Ik heb lang last gehad van mijn verleden. Dacht altijd: ik ben dik, dom en lelijk”

“Een van de momenten die in mijn geheugen staan gegrift, is die keer dat ik terugliep vanaf de sporthal. Ik was een jaar of acht, we hadden gym gehad en ik liep in een broek met wijde pijpen. Dat was niet meer in de mode. Een van de meiden uit mijn klas zei dat ik voor paal liep, waarop de anderen haar bijvielen en ik zelfs ver achter me in de rij de meiden over me hoorde praten. Zo begon het en daarna werd het pesten steeds erger. Achteraf, met de ervaring die ik nu heb, zie ik dat ik de verkeerde reacties gaf. Ik reageerde door naar beneden kijken of niets te zeggen. Nu denk ik: waarom liep ik niet weg of zei ik niet dat ze moesten ophouden? Al weet ik wel waarom: ik durfde niet en hoopte dat het getreiter vanzelf zou ophouden.

Buitengesloten

Tijdens pauzes dacht ik altijd: bij wie zal ik nu weer gaan staan…? Ik mocht niet mee andere kinderen meespelen en weet nog dat een keer de halve klas om me heen stond op het schoolplein om me uit te schelden. Wat ze precies zeiden weet ik niet meer, maar wel het gevoel dat het me gaf. Als ik eraan denk, en ook aan de angst die ik voelde dat het weer zou gebeuren, schiet ik nog steeds vol. Als ik naar huis ging, liep ik altijd zo veel mogelijk door steegjes en brandgangen om maar niemand tegen te komen.

Op de mavo ging het pesten door. Ik werd daar ‘olifantje’ genoemd. Ik had een kort koppie en brede schouders en tijdens gym werd er gezegd dat ik niet in de meidenkleedkamer mocht omdat ik bij de jongens hoorde. Ook dreigden twee van de populaire meiden dat ze me op schoolkamp wat zouden aandoen. Dat is een van de weinige keren geweest dat ik thuis iets heb verteld. Mijn moeder is toen naar een van de moeders van die meiden gegaan en tijdens dat schoolkamp is er uiteindelijk niets gebeurd, terwijl ik er heel erg tegen opzag.

Psycholoog

Ik heb lang last gehad van mijn pestverleden. Ik was onzeker en dacht altijd negatief over mezelf: ik ben dik, dom en lelijk. Ik kan niets en niemand wil me. Toen op mijn dertigste mijn relatie uitging, kwamen al deze gedachten weer terug en besefte ik dat het zo niet langer door kon gaan. Ik ben bij een psycholoog terechtgekomen en daar bleek dat ik alleen maar bezig was met anderen tevreden te stellen.
Door wat ik leerde over mezelf besloot ik dat ik ook anderen wilde helpen. Ik ging een coachingsopleiding doen en door die opleiding werd ik met mijzelf geconfronteerd. Ik merkte dat er nog veel pijn zat door mijn pestverleden en dat mijn onzekerheid en negatieve zelfbeeld daarmee samenhingen.

Reünie

Door de jaren heen is dat gelukkig beter geworden. Uiteindelijk ben ik zelfs naar een reünie van de lagere school gegaan, een hele overwinning. Ik had daarvoor een filmpje op Instagram gezet dat ik mij buitengesloten voelde op school. Er kwamen toen reacties van klasgenoten dat ze niet wisten dat ik het zo had ervaren. Een van hen bood zelfs excuses aan voor het pesten. Het raakte me dat ik eindelijk erkenning kreeg voor mijn gevoelens. Ik heb nu mijn eigen coachingspraktijk en help kinderen die worden gepest. Samen met hen werk ik aan hun zelfvertrouwen. Het voelt goed dat ik mijn eigen vervelende ervaringen nu op een positieve manier kan inzetten. Alsof de cirkel rond is.”

Geef je mening

Hoe denk jij over dit onderwerp? Laat je reactie achter onder onze Facebookpost!