Zanger Sjors van der Panne: ‘Ik wil dat mensen ook andere kant van me leren kennen’

Deel dit artikel:

Hij heeft niet alleen een nieuw album, zanger Sjors van der Panne (40) voelt zich ook nieuw. Oftewel: hij past beter op zichzelf. Minder druk, minder tot het gaatje gaan en meer genieten.

En die nieuwe versie van hem, die voelt gewoon heel goed, vertelt hij ons.

Sjors van der Panne

De laatste jaren is hij wat rustiger aan gaan doen. Liet hij de gretigheid om álles te willen en álles te beheersen een beetje lopen. Nog steeds is hij gretig, maar dan vooral om mooie liedjes te maken. Zijn nieuwe album is daar het resultaat van. “Het zijn mooie liedjes, lichter ook. Er zit meer speelsheid in de nummers.”

Dochter Amy

Straks gaat hij zwemmen met zijn zesjarige dochter Amy, een dochter die hij samen met een goede vriendin heeft. In het kort: hij had een kinderwens, maar geen vriend. En bovendien is dat voor een homostel best ingewikkeld. Dus nu is hij samen met die vriendin co-ouder van Amy. Hij kijkt ernaar uit om haar straks weer te zien. Omdat zijn dochter hem leert stilstaan en hem weer even in het nu zet, als het ware.

“Een kind is heel mindful, die is helemaal niet bezig met morgen of later. Dat is voor mij heel fijn, want ik heb die neiging wel.” Over wat voor soort vader hij is, moet hij even nadenken. “Een vader die gewoon ís met zijn dochter”, zegt hij dan. “Ze gaat bijvoorbeeld met haar oma naar de Efteling, maar ik hoef niet zo nodig allerlei dingen te ondernemen. Ik vind het leuk om met haar te zijn. We chillen vooral, we luisteren naar muziek en dansen. Dat vindt ze heel leuk om te doen. Ze speelt gitaar en maakt zelf ook liedjes en is daar best serieus in. Ze zingt over dingen die in haar leven gebeuren. Niet wereldschokkend, maar wel met een bepaalde laag. Dat herken ik van mezelf. Het moet wel iets met me doen, iets raken, beroeren. Toen ik laatst mijn nieuwe album presenteerde zag ik hoe ze gevangen werd door de muziek, dat was prachtig om te zien.”

Had jij dat ook als kind?

“Als er ergens een feest was, werd ik automatisch naar de band getrokken. Ik vond het fascinerend: het zingen, de instrumenten, die enorme boxen, maar ook hoe ze de zaal konden bespelen. Ik voelde me altijd al een zanger, ik was ook altijd aan het zingen, maar ik zag niet zo goed wat ik daarmee kon doen. Daarom wilde ik leraar of acteur worden. Beide is niet gelukt. Ik ben weggelopen bij de lerarenopleiding, dat was niks voor mij. En de acteursopleiding De Trap hield ik een maand vol. Ik dacht: ik ben een zanger, alleen niemand ziet het. Dat zingen zat diep, kwam van binnenuit. Ik kon daar niet omheen, wilde er ook niet omheen. Het was een soort eindeloos verlangen en ik wilde daar alles voor doen.”

Daar zit ook het gevaar in dat alles moet wijken voor muziek.

“Dat heeft het ook gedaan. Zeker in het begin. Ik leefde muziek, ik leefde voor mijn vak, maar als je dat zo voelt, dan is zingen ook echt je leven en moet alles daarvoor wijken.”

Kun je dan wel genieten?

“Moeilijk. Het voelde soms ook pijnlijk, die drang om te willen zingen. Helemaal in het begin toen ik nog niet zo veel werk had. Het was altijd meer, verder, de volgende stap, ik genoot helemaal niet. Nadat ik in 2014 de finale van The Voice of Holland had gehaald ging het snel en kon ik doen wat ik zo graag wilde: zingen. Maar ook toen leunde ik niet achterover om af en toe even te genieten van die sneltrein waar ik op was gesprongen. Dat probeer ik nu anders te doen. Ik probeer veel meer stil te staan bij wat er gebeurt. En zeg af en toe tegen mezelf: ‘Je staat met geweldige collega’s op het podium, knijp jezelf even.’ Dat klinkt bijna dwangmatig, maar anders doe ik het niet. Ik heb het moeten leren, want ik was ook bang dat ik ongelukkig zou worden als er even niks was.”

Als er even niks is, moet je die andere wereld weer in, die van het dagelijkse leven.

“Ja, maar dat vind ik ook leuk, hè. Het is dubbel. Ik wil het liefst alleen maar zingen, maar kan ondertussen ook genieten als ik het even niet doe. Als ik bij mijn vader in zijn huis in Frankrijk ben, als mijn oma heerlijk Indonesisch voor mij kookt, als ik met mijn dochter ben; dan kan ik het zingen ook wel loslaten.”

Je vader heeft een huis in Frankrijk, is dat een plek waar je dan even helemaal weg bent?

“Zijn boerderij is in the middle of nowhere. Het is er heel rustig en het leven is er eenvoudig. Hij heeft zo’n oud huis met van die dikke muren en grote tuin met daarachter een bos. Dat er geen afleiding is, is voor mij alleen maar fijn. Ik laad daar helemaal op.”

Ontstaan ideeën voor liedjes of bijvoorbeeld een nieuw album ook in dat Franse bos?

“Hoewel de stad voor veel inspiratie zorgt, merk ik dat ik nu steeds meer naar buiten ga. De inspiratie voor mijn nieuwe album kwam ook voort uit mijn persoonlijke groei; dat ik stilsta bij wat er gebeurt, geniet, mezelf de vraag stel: wat wil ik?, in plaats van maar doordenderen. Die nieuwe ik, om het zomaar te zeggen, maakt dat ik me anders voelde en vanuit daar ontstond het idee om anderen nummers voor me te laten schrijven.”

Had je een wensenlijstje met schrijvers?

“Ik wilde graag dat Frank Boeijen een nummer schreef en de 3JS, die heb ik ook benaderd. Maar Belinda Meulendijk bijvoorbeeld kwam ik op straat tegen en toen vroeg ze of ze voor mij een nummer mocht schrijven. En ik heb uiteindelijk zelf ook twee nummers geschreven.”

Wat maakt dit album nog meer anders?

“Het zijn lichte liedjes, het hoeft niet zo zwaar. Ik zie het soms te donker in, maar was ook wel toe aan wat luchtiger liedjes. Het is over het algemeen ook een meer poppy album, met up tempo-liedjes en heeft meer kracht en is wat ruwer. De tour die ik ga doen heb ik ook bewust wat kleiner gehouden. Ik wil vooral zichtbaar zijn voor het publiek. Mezelf laten zien, zodat ze me nog beter leren kennen.”

Sjors treedt op woensdag 27 november op in het Margriet Theater op Margriet Winterfair. Nog geen kaarten? Ga dan snel naar de shop van Margriet

Meer weten over Sjors zijn nieuwe album of theatertour? Kijk dan hier.

Tekst | Saskia Smith
Beeld | Bas Hermsen