Singer-songwriter Ruben Anthony: ‘De afgelopen vijf jaar waren heftig op alle fronten’

Deel dit artikel:

Zanger, danser en songwriter Ruben Anthony (40) heeft de hele wereld afgereisd en op elk continent opgetreden, maar een eigen theatertour in Nederland was er nog niet. Maar dat gaat volgend jaar gebeuren.

Hij wil het liefst alles zelf doen, liedjes maken, muziek schrijven, coverfoto bedenken, theatervoorstelling in elkaar draaien. En dat doet hij ook en is leuk om te doen, maar vergt ook enig geduld. En dat is nou net niet zijn sterkste eigenschap. ‘Maar’, zegt hij bijna zen, want ouder en wijzer, ‘Mijn tijd komt wel, want tijd heb ik nu.’ Dat hij die tijd heeft, komt omdat hij behoorlijk drukke jaren achter de rug heeft. Maar dit jaar pas op de plaats maakt voor wat hij wil doen: een eigen theatershow. Waarin hij niet alleen laat zien dat hij prachtige nummers kan schrijven en zingen, maar ook wie hij is. Wie hij écht is.

Dus niet alleen maar die mooie donkere jongen met die felblauwe ogen?

Lachend: ‘Dat ben ik natuurlijk wel.’ En dan serieus: ‘Maar ik ben meer dan dat. Als mensen me zien en denken: leuke vent, mooie kop, doe ze me tekort. Ik wil dat ze verder kijken, dat ze naar mijn muziek luisteren, de nummers die ik zing voelen. Daarom wil ik ook een theatertour doen. In het theater kun je meer van jezelf laten zien omdat er ruimte is voor verhalen.’

Wat wil je dan vertellen?

‘De afgelopen vijf jaar waren heftig op alle fronten. Ik had mijn eigen solovoorstelling op verschillende cruiseschepen en reisde daarmee de hele wereld rond. Tussendoor speelde ik in Theaterproducties als Guilty Pleasures. Toen ik vorig jaar weer in Nederland kwam wonen deed ik auditie voor The Voice of Holland. Ontzettend leuk, maar het dreef me ook verder af van wat ik wilde. Daarom heb ik min of meer mijn agenda leeggemaakt. Ik wilde tijd voor mezelf nemen. Over die vijf jaar en de zoektocht daarna gaat mijn nieuwe album. Die liedjes zing ik in de voorstelling, de verhalen erachter vertel ik.’

Krijgen we dan ook de man achter de zanger te zien?

‘Dat is wel de bedoeling. Ik heb altijd rollen in een voorstellingen gespeeld en daar kun je je toch een beetje achter verschuilen. Dat kan nu niet. Ik sta daar als zanger, maar ook, of vooral, als mezelf. Je eigen verhaal vertellen is niet alleen een uitdaging, maar maakt je ook heel kwetsbaar.’

Dat klinkt heel volwassen.

‘Misschien ben ik daarin wel een laatbloeier. Toen ik zeven jaar geleden voor de musical Daddy Cool was gecast had ik duidelijk een plan. De musical zou na Nederland door Europa touren en zou ik ook daarin de hoofdrol spelen. We waren met het hele team op Mallorca voor de première toen we te horen kregen dan de tour niet doorging. Terwijl ik mijn hele leven daarop had ingericht. Ik had mijn huis opgezegd, auto verkocht, was klaar om negen maanden te touren, maar in plaats daarvan zat ik zonder werk, huis en geld. Toen ik op een cruiseschip kon werken heb ik dat gedaan. Dat was mijn redding. Financieel gezien, maar ook muzikaal. Op het schip was ik weg uit het dagelijkse leven in Nederland en kon ik loskomen van alles. Voor mijn gevoel reed ik 100 kilometer per uur en stond in een klap stil. Mijn leven had zo’n andere wending genomen. Op dat cruiseschip ben ik muziek gaan maken. In mijn kleine kamertje op het schip heb ik mijn eerste nummers geschreven en gecomponeerd. Zat ik daar te pingelen tot diep in de nacht.’

Was dat een moeilijke les in loslaten voor je?

‘Ik heb vroeg me af hoe ik uit deze situatie kon komen. Ik kende alleen maar succes in het leven, het ging me allemaal redelijk voor de wind. En nu moest ik gaan uitvogelen hoe ik hier mee om moest gaan. Het loskomen van Nederland was in die zin helend. Het cruiseschip zorgde voor werk, inkomen en een dak boven mijn hoofd. En daarin ontstond een aangename rust, een rust waarin ik mezelf weer kon herpakken. Wie ben ik, wat wil ik? Toen ik daar de tijd voor nam, kon ik dingen loslaten. En dat was, terugkijkend, eerder een belangrijke dan een moeilijke les voor me. Ik leerde dat soms het leven anders dan gepland gaat. En dat er soms meer tijd voor iets nodig is. En dat is oké, dat betekent niet dat de wereld vergaat.’

Hoe vertaal je dat dan naar het podium?

‘Ik zing de nummers die ik in die tijd heb geschreven en vertel erover. Waar ik was en wat mij inspireerde. En wat die plekken voor mij betekende. Een van die plekken was overigens mijn kamertje op het schip. Daar schreef ik het nummer Quiet Alone, dat gaat over eenzaam zijn. Als artiest ben je altijd omringd door mensen, maar dat voelt soms ook heel alleen. Want ik ben dan niet bij wie ik graag wil zijn, mijn vrienden en familie. Ik kan optreden voor duizend mensen, maar voel me dan tegelijk alleen omdat ik op dat moment niet bij de verjaardag van mijn neefje ben. Het nummer Your Melody is weer heel anders, dat gaat over de magie van New York. Als in daar aankomt met een cruiseschip dan loop je als het ware zo vanaf de pier de stad in. Ik vind het een heerlijke stad, de energie, de vibes, geen plek is hetzelfde. Ik liep door het Meatpacking District wat een heel ander gevoel heeft dan bijvoorbeeld Times Square. Van die beweging hou ik, dat maakt een stad ook tot een stad. Met mijn verhalen en liedjes laat ik niet alleen zien hoe mijn leven de afgelopen vijf jaar was, maar ook mijn eigen reis. Ik vertel over mijn jeugd op Curaçao, mijn eerste stappen in de theaterwereld en wat rondreizen met mij heeft gedaan.’

Ik hoeverre is jouw jeugd op Curaçao van invloed op dat wat je nu doet?

‘Muziek is op een bepaalde manier verweven in het leven op het eiland. Ik ken geen feestje waar geen muziek was. Het komt wellicht ook door het fijne klimaat. De zon, de warmte, het nodigt uit tot zingen en dansen. Ik kom uit een heel muzikaal gezin, mijn vader speelde in een band, mijn moeder gaf haar liefde voor soulmuziek aan me door. Ze zegt altijd dat ik eerder kon zingen dan praten. Omdat muziek zo aanwezig was in ons gezin vond niemand het ook raar als ik tussen de schuifdeuren stond te zingen en dansen. Ik was zeven jaar toen ik Michael Jackson op televisie zag. Fascinerend keek ik naar de man die niet alleen goed kon zingen, maar ook heel goed kon dansen. Vanaf dat moment wist: dat ga ik doen. Mijn ouders snapten dat, die zeiden gewoon: ‘Leuk, moet je doen’.’

Je hebt onlangs een documentaire opgenomen op Curaçao, is dat een soort eerbetoon aan het eiland?

‘Ja. En ik wilde laten zien welke plekken bijzonder voor mij zijn geweest. Ik heb vaak als jongen ergens gezeten en dacht dan: dit is zo mooi, niet alleen de plek, maar ook de akoestiek. Op die plekken wilde ik mijn nieuwe nummers akoestisch laten horen. Dat idee is uiteindeljik een documentaire geworden, HOME. Ik heb het zelf allemaal geregeld, want ik wilde niet afhankelijk zijn van platen- of productiemaatschappijen. Tot op het laatste moment bleef het spannend of het allemaal zou lukken, maar ik bleef gewoon heel rustig. Ik had er vertrouwen in dat het goed zou komen. En dat gebeurde ook. Het komt uiteindelijk allemaal goed.’

Met zijn soloshow My World in 22 songs staat hij in het voorjaar in het theater. Op 15 december is de presentatie van zijn documentaire in View, Almere. Meer informatie over zijn album, tour en documentaire vind je op www.rubenanthonymusic.com

Op donderdag 28 november treedt Ruben op in het Margriet Theater op Margriet Winterfair. Zien we jou daar? Als je nog geen kaarten hebt kun je ze hier bestellen of aan de deur kopen. 

Tekst | Saskia Smith