Zij van Robbert Dijkgraaf: Pia de Jong

Deel dit artikel:

Hoe is het om de partner van een 
bekende Nederlander te zijn? Deze week: 
schrijfster/NRC-columniste Pia de Jong (56), vrouw van fysicus Robbert Dijkgraaf (57).

‘Op onze eerste date was ik ziek. Robbert kwam naast mijn bed zitten en begon me te schilderen. Dat portret is me nog steeds heel dierbaar’

“Robbert en ik woonden in hetzelfde studentenhuis in Utrecht, maar hadden elkaar nog nooit gezien. Hij woonde op de begane grond, ik op zolder. Doordat ik ’s nachts uit mijn slaap werd gehouden door kattengejank, klopte ik bij Robbert op de deur. Het geluid leek namelijk 
afkomstig uit de schuur in zijn tuintje. 
Er bleek een babykatje opgesloten te 
zitten tussen het plafond en het net 
gerepareerde dak. We hebben die kitten bevrijd en spraken af dat we er samen voor zouden zorgen, want we vonden elkaar meteen leuk. Robbert bleek niet alleen een kei in natuurkunde. Ik was enorm onder de indruk van zijn 
tekeningen en schilderijen. En dat hij zijn eigen kleding maakte! Op onze 
eerste date was ik ziek. Robbert pakte zijn schilderspullen, kwam naast mijn bed zitten en begon me te schilderen. Dat werd een prachtig portret dat me nog steeds heel dierbaar is.
Van meet af aan heb ik me bij Robbert thuis gevoeld. Het is zo makkelijk om van hem te houden. In de vijfendertig jaar dat we samen zijn, heb ik hem 
zelden boos of geïrriteerd meegemaakt.
Zo stressbestendig als hij is, ben ik niet. Al ben ik dankzij hem en wat we hebben meegemaakt wel rustiger geworden. Voordat we kinderen kregen, hield ik van uitgaan. Het moederschap heeft dat veranderd. Ik geniet nu intens van de intimiteit die Robbert en ik voor onszelf en ons gezin creëren. We houden erg van cocoonen. Die gerichtheid op ons gezin was er al na de geboorte van Jurriaan (20) en Matthijs (18), maar is versterkt na de geboorte van Charlotte (16). Lotje bleek bij haar geboorte leukemie te hebben. Volgens de artsen waren haar over-
levingskansen nihil. Mijn intuïtie gaf aan dat we haar in geen geval moesten belasten met chemo. Robbert, die op internet iets had gevonden over een Amerikaans jongetje dat ook niet was behandeld en de ziekte wonderbaarlijk genoeg had overleefd, was het met me eens. In de tijd van leven die Charlotte had, konden we haar maar beter overladen met liefde. Ik heb mijn leven toen volledig op haar afgestemd en droeg haar voortdurend tegen me aan. Toevallig had ik bij mijn studie psychologie als afstudeeronderwerp ‘stress en het immuunsysteem’ 
gekozen. Vandaar dat ik er alles aan deed om ervoor te zorgen dat ze geen stress zou ervaren. Niet wetende dat ons een wondertje wachtte: Charlotte genas. Robbert en ik waren al close, maar zijn toen nog meer naar elkaar toegegroeid. Ik heb daarna het roer omgegooid en ben in plaats van coach schrijfster geworden, iets wat ik altijd al had gewild.
In 2012 zijn we met z’n vijven naar Amerika verhuisd. Robbert voelde zich bij het instituut in Princeton (waar hij directeur is, red.) als een vis in het water en ook de kinderen bouwden dankzij school en sportclubs al snel een sociaal netwerk op. Mij kostte het meer moeite mijn draai te vinden. Ik was schrijfster, maar in Amerika kende niemand me. Het voelde alsof ik mijn identiteit in Nederland had achtergelaten. Ik zag het niet zo zitten om als de vrouw van de professor lunches te organiseren. Liever wilde ik mijn eigen vak blijven uitoefenen. Op aandringen van mijn uitgever begon ik aan het boek Charlotte, maar daar werd ik nogal verdrietig van en ik ben er toen ook weer mee gestopt. Door NRC werd ik gevraagd een wekelijkse column te schrijven over mijn ervaringen in Princeton. Dat bleek een goede 
remedie tegen de heimwee. Het gaf mij het gevoel: ik besta nog. Aanvankelijk schreef ik vooral over mijn kinderen. Maar gaandeweg ben ik eropuit 
getrokken op zoek naar lokale verhalen. Eigenlijk vind je die overal, zodra je met mensen in gesprek gaat. Robbert is heel vergevingsgezind en ziet altijd het mooie en goede in mensen. Zo probeer ik nu ook te kijken. Als je met zo’n positieve blik op pad gaat, levert dat vaak mooie gesprekken op. Toen ik het schrijven van Charlotte weer oppakte, werd dat een fijn boek. Niet alleen vanwege het happy end, maar vooral omdat het gaat over het belang van liefde en aandacht. Met name dat aspect is ook heel herkenbaar voor mensen die hun kindje wél hebben verloren. Zij zeggen: ‘Je verwoordt ons verhaal.’ Wat ik nooit had verwacht, maar waar ik heel blij mee ben, is dat ik dankzij het boek ben uitgenodigd als spreekster op een congres van kinderartsen. Dit betekent dat de medische wereld ervoor openstaat om de intuïtie van de ouders bij de behandeling te betrekken. Ook in Amerika, waar het boek onlangs verscheen, wordt het thema opgepakt. Vanuit het idee dat wetenschap en intuïtie elkaar ontmoeten. Je zou kunnen zeggen dat dit in ons huwelijk ook het geval is. Ik volg mijn intuïtie en Robbert betrekt zijn intellectuele kennis in onze besluitvorming, maar dat heeft elkaar nooit in de weg gezeten. We zijn sowieso geen ruziemakers. Bovendien: als je zo’n ziek kind hebt gehad, ga je je niet meer druk maken over futiliteiten.
Robbert gaat vaker naar Nederland dan ik. Als hij dan weg is, mis ik hem echt. Niet dat we voortdurend op elkaars lip zitten. We hebben allebei onze bezig-
heden, maar vinden het altijd heerlijk om daarna samen bij te praten. In Princeton musiceren we vaak. Ook met onze kinderen. Alle drie hebben ze piano leren spelen. Bijzonder is dat we de vleugel van Einstein in ons huis hebben staan. Daar spelen we op. Althans, ik niet, ik ben de enige van ons vijven die geen piano speelt. Ik speel dwarsfluit. Wat ook heel fijn is van Amerika, is dat je je daar niet snel oud voelt. Doordat ze er veel langer doorwerken en tachtigers nog gewoon meedoen, werden wij als vijftigplussers bejegend als ‘een jong koppel’. Zó grappig, want ik voelde me er meteen een stuk jonger door, haha.”

Tekst | Mieke van Wijk
Foto | Marloes Bosch
Visagie | Nicolette Brøndsted

Dit is interview komt uit Margiet 30. Mee lezen? Bestel Margriet 2017-30 via Magazine.nl.

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief