Rita werkte in MC Slotervaart tijdens faillissement: ‘Het slootje was m’n 2e thuis’

Deel dit artikel:

Rita Betjes (54) werkte ruim 28 jaar lang als beleidsmedewerker in het MC Slotervaart. Ze wist dat het financieel niet goed ging, maar dat het ziekenhuis in Amsterdam-West failliet zou worden verklaard, had ze nooit verwacht.

“Met het verdwijnen van het Slotervaartziekenhuis raak ik veel meer kwijt dan alleen mijn baan. Het ‘Slootje’ was mijn tweede thuis. Ik kwam er op mijn 26ste werken en eigenlijk ben ik er ‘opgegroeid’. Ik trouwde, kreeg kinderen, ging scheiden en vond een nieuwe liefde, en dat alles deelde ik met mijn collega’s. Voor mij is het niet zomaar een werkplek. Het Slotervaart is een uniek ziekenhuis: heel informeel en laagdrempelig.”

Klap in het gezicht

“Iedereen zegt ‘je’ en ‘jij’, en je wordt met je voornaam aangesproken, of je nou arts of schoonmaker bent. En ik had ontzettend fijne collega’s, met wie ik weleens een avondje op stap ging. Per dag breng je verreweg de meeste tijd met je collega’s op je werk door. En als zo’n fijne werkplek ineens van je wordt afgenomen, is dat een klap in je gezicht.”

Nachtmerries

“Saai was het er nooit. We doorstonden reorganisaties, overnames en een privatisering, en altijd overleefden we het. Natuurlijk wist ik – als beleidsmedewerker voor de ondernemingsraad – dat het financieel niet goed ging. Toch schrok ik enorm toen er uitstel van betaling werd aangevraagd. Anderhalve dag later werd het faillissement uitgesproken en nog een dag later werden de eerste patiënten al naar andere ziekenhuizen vervoerd. Kwetsbare, zieke mensen, die geen idee hadden waar ze naartoe moesten. Het ging allemaal zó snel dat ik het niet kon bevatten. Hoe kon een groot instituut als een ziekenhuis nou ineens failliet zijn? ’s Nachts schrok ik soms wakker en dacht ik dat ik het allemaal maar had gedroomd.”

Traumatiserende ervaring

“Voor veel medewerkers kwam het faillissement als donderslag bij heldere hemel en was het haast een traumatiserende ervaring. Ik heb heel wat mensen zien huilen, zowel patiënten die al jaren bij ons over de vloer kwamen als artsen. En zelf hield ik het ook niet droog toen ik iedereen zo verslagen zag rondlopen.”

Groot gemis

“Straks moet ik gaan solliciteren. Ik hoop dat ik weer een leuke baan vind in de non-profitsector, want daar ligt mijn hart. Maar het gaat niet alleen om mij, het gaat om ál die getroffen medewerkers én de patiënten. Sommige chronisch zieken hadden al jarenlang een vertrouwensband met hun vaste arts. Ook was de koffieshop in het ziekenhuis een trefpunt voor ex-patiënten en oud-medewerkers voor een kopje koffie en een gezellig praatje. Dat het ‘Slootje’ verdwijnt, is in zo veel opzichten een groot gemis.”

Fotografie | Ester Gebuis, Mariel Kolmschot, Marijn Beekman

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.