Nog nooit verteld: ‘Hij weet niet dat ik de Staatsloterij heb gewonnen’

Deel dit artikel:

Ingrid (48) en haar vriend spelen samen mee met de Staatsloterij. Tijdens een pijnlijke, korte relatiebreuk viel er een ton op hun lot. Ingrid heeft dat nog niet aan haar vriend verteld.

“Toen Lars mij tijdens onze derde date vertelde dat hij vaak meedeed aan de Staatsloterij, verklaarde ik hem voor gek. Mijn ouders hebben mij een nuchtere opvoeding geven. Geld, daar moet je voor werken, simpel. Schulden maken is not done, beleggen, daar hou je je verre van en kansspelen zijn helemaal uit den boze. Dan kun je je zuurverdiende geld net zo goed meteen door het toilet spoelen.”

Opeens miljonair

“Hun overtuiging bleek ik klakkeloos overgenomen te hebben. Ik wist niet eens hoe diep dat zat, tot dit gesprek met Lars. Ik barstte in lachen uit, snapte niet dat een volwassen man zo naïef kon zijn. Had hij wel eens iets gewonnen? Nooit meer dan 100 euro, gaf hij toe. Maar iemand moest dat geld toch krijgen? Er kon toch een wondertje gebeuren, waardoor hij opeens miljonair was? Ach nou ja. Ik deed zijn guilty pleasure af als onschadelijke flauwekul en keek met verwondering toe hoe hij toch elke maand weer stiekem hoop had. ‘Ik vind het gewoon leuk om te dromen,’ verdedigde hij dan. ‘Want het kan, het kán!’”

Mijn eerste lot

“We waren acht maanden samen toen ik in een drieste bui ook een lot kocht. ‘Nu hebben we twee kansen,’ zei ik lachend, toen ik het hem die avond liet zien. Lars vond geweldig. En om eerlijk te zijn stak hij me best een beetje aan met zijn aandoenlijke enthousiaste. Zowaar: we wonnen 100 euro en gingen daar lekker van uiteten. Terwijl Lars grapjes maakte over mijn beginnersgeluk, spraken we af voortaan elke maand allebei een lot te kopen. De opbrengst zouden we eerlijk delen. Wie weet – haha! – hadden we straks een landhuis in Zuid-Frankrijk. In de tweeënhalf jaar die volgden wonnen we nooit meer dan een tientje of vijfentwintig euro. Veel vaker nog wonnen we niets. Ik grapte vaak dat ik dus toch gewoon gelijk had; het was allemaal flauwekul. Maar toch wel geestige flauwekul. En totaal onschuldig bovendien.”

Verliefd op een ander

“Dit onschuldige spelletje kan nu onze relatie ruïneren. Of nou ja, de gevólgen van dit spelletje en de manier waarop ik ermee ben omgegaan. Een paar maanden geleden liep het niet zo lekker tussen Lars en mij. We wonen niet samen maar zoeken er normaal gesproken wel naar om zoveel mogelijk samen te zijn. Ik merkte dat Lars zich opeens wat terugtrok. Hij sprak vaker met vrienden af of zei ronduit dat hij moe was en liever alleen thuis bleef. Na flink aandringen kwam het hoge woord eruit. Hij had iemand ontmoet die veel indruk op hem had gemaakt. Nee, er was niets gebeurd, echt niet. Maar hij was geschrokken van hoe erg deze vrouw zijn hoofd op hol had gebracht. Daardoor was hij aan onze relatie gaan twijfelen. Hij wist niet zeker meer of hij wel van mij hield.”

Afstand nemen

“Ik kon haast niet geloven dat het Lars was die dit zei. In mijn ogen hadden wij het fantastisch. Was dit echt de man die al na een paar weken na onze ontmoeting voor mij op de knieën was gegaan omdat hij mij de vrouw van zijn leven noemde? Hij droeg mij altijd zo op handen. Van dat trouwen was het door praktische omstandigheden nog nooit gekomen. Maar voor mij was er geen twijfel mogelijk: wij hoorden bij elkaar. Ik voelde me diep verraden. En bang. Was dit nu het einde van ‘ons’? Lars zei dat het misschien verstandig was om even afstand te nemen. Hij wilde onderzoeken of hij mij miste.”

Nieuwe start

“De weken dat we elkaar niet zagen waren hels. Ik was verslagen van verdriet, het voelde alsof alles al verloren was. Wat sowieso beschadigd was, was mijn vertrouwen, omdat ik niet had gedacht dat Lars mij dit ooit zou kunnen aandoen. Toen hij na drie weken met een grote bos rozen voor mijn deur stond, was ik dan ook niet zo blij als ik had verwacht. Zijn woorden van spijt, en inzicht dat hij een enorme fout had gemaakt, kwamen maar gedeeltelijk binnen. Ik stond open voor een nieuwe start, dat zeker. Maar dát zou het ook echt zijn: een nieuw start. Wat mijn gevoel betreft stonden we weer helemaal aan het begin en moesten we alle opnieuw opbouwen.”

Staatsloterij

“Diezelfde week kwam ik mijn laatste gekochte lot tegen, vlak voor de tijdelijk breuk. Met weinig interesse tikte ik het nummer in op mijn laptop. Laat me raden, dacht ik, een tientje misschien? Nee. Een ton. Honderd duizend euro. Ik knipperde met mijn ogen. Ik checkte het nogmaals. En nog een keer. Tot ik er niet meer omheen kon. Het was wáár. Ik had een hele bak met geld gewonnen. Of nou, ik: we. We zouden immers alles delen.

Maar dat was voor mij op dit moment niet vanzelfsprekend meer. En hoewel ik als een bezetene door mijn woonkamer rende, vol adrenaline, voelde ik aan alles dat ik geen zin had om deze blijdschap met Lars te delen. Niet eens om het geld an sich. Maar ik gunde het hem niet. Ik kon hier nog niet samen met hem blij over zijn. Dus ik hield mijn mond, hoe moeilijk dat ook was.”

Vertrouwen

“Maanden na dato weet Lars nog altijd van niets. Dat wordt steeds ingewikkelder. Ik moest liegen over hoe het komt dat ik ruimer in mijn geld zit. Bovendien gaat het weer heel goed tussen ons. Lars heeft me op alle mogelijke manieren proberen te overtuigen van zijn liefde. Hij heeft veel spijt dat hij me zo’n pijn heeft gedaan en bezweert echt dat dat ik hem kan vertrouwen. En ik merk dat dat vertrouwen inderdaad begint terug te komen. Ondertussen heb ik een ton op mijn bankrekening staan waar hij niets van weet. Ook niet echt eerlijk. Ik moet het hem vertellen, nu staat dit nog tussen ons en onze echte nieuwe start in. Ik ben benieuwd hoe hij erop reageert als ik de moed hem erover te vertellen. Met het geld zal hij blij zijn. Maar zal hij mijn motivatie begrijpen of mij beschuldigen van achterbaksheid..?”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.