Nog nooit verteld: ‘Het was mijn moeders schuld, niet de mijne’

Deel dit artikel:

Lies (63) verbrandde als peuter haar arm. Haar moeder heeft haar dat altijd verweten. Pas sinds kort kan ze het schuldgevoel, waarmee ze altijd heeft geworsteld, loslaten.

“De band met mijn moeder is nooit goed geweest. Doordat ik op komst was, moest ze trouwen en dat heeft ze me altijd verweten. ‘Door jou heb ik zo’n rotleven,’ zei ze geregeld. Ik kromp dan in elkaar, zoals ik dat deed bij al haar scherpe woorden. Alleen haar blik was al voldoende voor mij om mij niets waard te voelen. Ze stelde hoge eisen aan mij. Op mijn vierde was ik, bijvoorbeeld, al verantwoordelijk voor de ontbijtboel ’s ochtends; pas als ik alles had afgewassen, mocht ik naar school. Wanneer het me niet lukte om aangekoekte melkvellen uit kopjes te krijgen, ontplofte mijn moeder. Ook als ik mijn jongere broertjes en zusjes niet goed in de gaten hield, werd ze kwaad. Ze gaf me continu het gevoel dat ik niets kon, en niemand was.

Heldere blik
“Vijf jaar geleden raakte ik overspannen. Een collega viel fel tegen mij uit en het was alsof er iets knapte in mijn hoofd. Ik kon alleen nog maar huilen en huilen. Ik heb me ziek gemeld, ik voelde zo’n blokkade dat ik niet meer terug kon. Ik kwam bij een psycholoog terecht. Zij stelde een posttraumatische stressstoornis vast. Iemand moest mij iets hebben aangedaan, zei ze; daar 
had ik een trauma van. Ik wist meteen: dit heeft met mijn moeder te maken. Het woord ‘trauma’ voelde als zo’n 
erkenning. Door in te zien dat ik niet per se een rotkind was geweest en dat ik níet verantwoordelijk was voor 
alle ellende die mijn moeder was overkomen, maar te beseffen dat zij míj juist iets had aangedaan, kon ik mijn leven plotseling helder bekijken. Alles viel als een puzzel in elkaar. En in 
rap tempo kwamen er toen een hoop weggestopte herinneringen naar boven. Ik wist opeens weer hoe dat 
ongeluk indertijd was gegaan. Vlak voor het gebeurde, zei mijn moeder: ‘Het sneeuwt.’ Ik werd nieuwsgierig, klom op een stoel om door het raam te kijken. Toen gleed ik eraf en kwam ik in het kokende water terecht. Mijn moeder hield mijn arm onder de kraan en belde de dokter, maar ze was 
kennelijk niet duidelijk genoeg over wat er was gebeurd. De dokter kwam niet en zij bracht mij ook niet naar hem toe; ze stopte me in bed. Ze sloot de deur en ging beneden zitten, want ze kon niet tegen mijn gehuil. Daar liet ze me drie volle dagen liggen tot mijn arm zo ontstoken was dat mijn oma ingreep en ik alsnog naar het ziekenhuis werd gebracht. Om daar drie maanden 
verzorgd te worden, zo ernstig was het.”

Op ontdekkingstocht
“Er zijn meerdere kinderen uit ons gezin die geen contact meer hebben met mijn moeder; enkele anderen hebben dat nog wel. Zij hebben nog geprobeerd om te bemiddelen. Ze verwijten mij dat ik mijn moeder in de steek laat. Ik laat ze maar; ik wil mij niet verdedigen door te vertellen wat ik heb ontdekt en daar per se begrip voor opeisen. Ik wil me simpelweg eindelijk vrij voelen, me op mezelf concentreren. De afgelopen jaren ben ik eindelijk mezelf aan het ontdekken. Terwijl ik al 63 ben; het werd tijd! Ik kan gelukkig steeds beter voor mezelf opkomen. Al sta ik nog wel onder behandeling van de GGZ, want in mijn eentje red ik het nog niet. 
Maar ik word steeds sterker. Het is ontzettend fijn om eindelijk serieus 
genomen te worden, én om mezelf 
serieus te nemen. Ik verdien dat, want ik ben wél wat waard.”

Lees ook:

Nog nooit verteld: ‘Ik ben niet de biologische moeder van mijn kind’

Nog nooit verteld: ‘Mijn moeder heeft mij nooit gewild’

Nog nooit verteld: ‘Dat ik tienermoeder werd, was geen ongelukje’