Nog nooit verteld: ‘Ik zit elk weekend alleen thuis’

Deel dit artikel:

Sinds haar scheiding is Sylvia’s wereldje steeds kleiner geworden. Ze probeert nieuwe vrienden te maken, maar merkt dat iedereen te druk is, en dat van uitstel afstel komt.

“Vorige week kwam mijn leidinggevende naar me toe. Hij wees me erop dat ik nog vakantiedagen over heb van vorig jaar. Ik moest ze snel opnemen, anders zouden ze komen te vervallen. Mijn collega’s hoorden hem praten en bemoeiden zich ermee. ‘Ga lekker een dagje naar de sauna met een vriendin,’ zeiden ze. ‘Of boek een week Vlieland, net als vorig jaar. Er is vast wel iemand in je omgeving die ook vrij kan krijgen, toch?’ Ik knikte, geforceerd enthousiast.”

Verslagen op de bank

“’s Avonds zat ik verslagen op de bank. Ik had helemaal geen zin om vrij te nemen. Ik heb genoeg aan mijn weekenden. Dan is het fijn om uit te rusten, maar elke maandag ben ik blij om weer aan het werk te gaan. Om weer aanspraak te hebben. 
In tegenstelling tot wat voor iedereen 
zo normaal en logisch lijkt te zijn, 
heb ik namelijk geen vriendinnen 
om dingen mee te ondernemen. Op Vlieland, vorig jaar, was ik alleen; al weten mijn collega’s dat niet. En o, wat voelde ik me eenzaam. Dat ga ik niet nog eens doen.”

Alles samen

“Vroeger was het anders. Toen had ik wel vriendinnen. Op de middelbare school was ik verknocht aan een klasgenootje, we deden alles samen. Toen we allebei in een andere stad gingen studeren, verloor ik haar uit het oog, maar er kwamen genoeg leuke contacten voor in de plaats. 
Er was altijd wel iemand die ik kon 
bellen. En ik had een stamkroeg, waar altijd mensen zaten die ik kende.”

Hecht contact

“Toen ik trouwde, veranderde mijn leven. Mijn toenmalige man en ik 
kochten een huis buiten de stad, in een nieuwe wijk. Niet zo sfeervol, wel praktisch: er was genoeg ruimte voor eventuele kinderen en lekker veel groen. We kregen twee jongens, vlak achter elkaar. Omdat ik ook nog een baan had, was er weinig tijd om nog met vriendinnen af te spreken. Oude contacten verwaterden en nieuwe, in onze buurt of op de school van mijn kinderen, waren oppervlakkig. Ik vond dat niet erg. Ik had mijn man. En ik 
had mijn zus, met wie ik mijn hele leven een hecht contact heb gehad. Dat was genoeg.”

Huwelijk niet meer te redden

“Zes jaar geleden overleed mijn zus. 
Dat was verschrikkelijk. In die periode werd mijn sociale kring nog kleiner. Kennissen leefden mee, maar verwachtten dat het na een paar maanden wel over was. Dat deed me pijn, dus ik sloot me af. Zelfs mijn man kon me niet bereiken. Op het moment dat er bij mij een depressie werd vastgesteld, waren we al zó uit elkaar gegroeid, dat ons huwelijk niet meer te redden was.”

Een nieuw, eigen bestaan

“Het was een zware tijd, maar door meditatie wist ik mijn depressie te 
overwinnen. En dat mijn jongste zoon met me mee verhuisde naar een andere wijk, en nog een jaar bij me bleef wonen, hielp me ook die periode door. Maar toen hij ging studeren, wilde 
hij op eigen benen staan, net als zijn oudere broer. Logisch. We appen 
dagelijks, maar mijn jongens komen hooguit twee keer per maand bij me langs. Ach, zo moet het ook zijn, je moet je kinderen loslaten. En ik vond ook dat het voor mij tijd werd voor een nieuw, eigen bestaan. Daar begon ik vol goede moed aan. Mijn depressie had ik bedwongen, ik zag zelf ook dat mijn huwelijk niet goed meer was geweest en zelfs het verlies van mijn zus deed niet meer zo veel pijn als in de eerste jaren. Dus moest ik het toch kunnen redden alleen?”

Relatie? Nee, bedankt

” Een relatie, daar stond ik niet om te springen, maar ik wilde wel weer léven. Leuke dingen ondernemen, 
gezelligheid, genieten. Maar oude 
contacten had ik nog maar weinig en o, wat viel en valt het me tegen om 
nieuwe vriendinnen te maken. Het is niet zo dat ik niemand ontmoet. En ik praat ook makkelijk met mensen.
 Zo klets ik altijd gezellig met mijn buren als ik ze tegenkom. Ik heb lol met collega’s of met mensen in de sportschool. Maar daar blijft het bij. 
Ik probeer het echt, vriendschap te sluiten. Ik zeg vaak tegen vrouwen uit mijn straat: ‘Kom eens een bakje koffie doen.’ ‘Ja, dat doe ik, dat lijkt me leuk,’ antwoorden ze dan. Maar ze komen nooit. Wanneer ik in de sportschool iemand uitnodig om nog wat te drinken na de les, is er ook zelden tijd. ‘Misschien volgende week,’ wordt er dan hartelijk gezegd. Maar daar blijft het bij. En ik snap het, ik snap het heel goed. Ik wéét hoe het is om een druk leven te leiden. Ik was vroeger net zo. Ik had ook geen tijd voor nieuwe mensen. Ik schreef ook aan oude bekenden die ik terugvond via Facebook dat we nodig eens moesten bijkletsen, om daar vervolgens nooit op terug te komen.”

Eenzaamheid is een groot taboe

“We leven in een maatschappij waarin iedereen het zó druk heeft, dat het normaal is vage beloftes te doen. Ondertussen zitten we ieder op ons eigen eilandje met ons eigen hectische leven. Als dat wegvalt, zoals bij mij, 
is het moeilijk om weer ergens tussen te komen. Dus zit ik elk weekend in mijn eentje thuis. Soms komt een van mijn kinderen, dan kook ik uitgebreid en geniet ik intens. Verder kijk ik series en lees ik veel. Ik slaap lang uit. En ik wacht tot het maandag is. Dan zie ik mijn collega’s weer. Ik mag ze graag, al weet ik dat ook zij buiten het werk om niet op mij zitten te wachten. De vaste vrijdagmiddagborrel die ik voorstelde, heeft welgeteld twee keer plaatsgevonden. Tegen zessen waren alleen een nog alleenstaande mannelijke 
collega en ik over. Hij wilde met me uit eten, maar dat durfde ik dan weer niet aan, omdat ik vermoed dat hij een oogje op mij heeft en ik hem niet zie zitten. Dus jokte ik dat ik een afspraak had. Ik zag de teleurstelling in zijn ogen. En ik voelde me schuldig. Misschien is hij net zo eenzaam als ik en houdt hij, net zoals ik, de schijn op. Want in onze huidige wereld, waarin iedereen continu contact met elkaar lijkt te hebben, is eenzaamheid een groot taboe.”

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief