Nog nooit verteld: ‘Ze vormt een bedreiging voor mijn huwelijk’

Deel dit artikel:

Joke (43) en Inge waren beste vriendinnen. Toen Inge vorig jaar ging scheiden, 
vroeg Joke haar mee op vakantie te gaan met haar gezin. Dat leek vooral haar 
man erg gezellig te vinden.  

“Laatst kreeg ik nog een appje van haar. ‘Ik mis je, Joke. Zeker nu de 
vakantie weer nadert, moet ik vaak aan je denken.’ Ja ja, dacht ik vals. Je denkt natuurlijk vooral aan Martin en je wilt je weer tussen ons indringen. Pal 
daarop bekroop me een schuldgevoel, want ik weet best dat dat niet zo is. 
En ik mis haar ook, mijn vroegere beste vriendin. Toch wil ik haar niet meer in mijn leven. Niet na wat er afgelopen zomer is gebeurd.
Inge en ik kennen elkaar al vanaf de middelbare school. Toen we kinderen kregen werd onze vriendschap 
hechter. We waren allebei nog vrij jong, andere vriendinnen hadden zich nog niet gesetteld. Wij zochten elkaar op, gingen met onze kinderen naar de speeltuin of pasten voor elkaar op. Onze mannen konden het ook goed met elkaar vinden. We deden geregeld dingen met z’n allen en dat was heel gezellig.
Ik wist altijd al dat Martin, mijn man, een zwak had voor Inge. Hij valt op tengere vrouwen met lang, blond haar. Ik ben als stevige brunette een uitzondering op zijn regel. Hij kon soms 
vertederd naar haar kijken. Maar het was onschuldig en het stoorde me 
totaal niet. Al die jaren van onze vriendschap heb ik mij er nooit druk over gemaakt.”

Zijn beste beentje voor
“Dat veranderde nadat Inge vorig jaar in de steek werd gelaten door haar man. Een harde klap voor haar; haar kinderen waren net het huis uit en nu ook dit nog. Haar man bleek het te 
hebben aangelegd met een vijftien jaar jongere vrouw. Het was niet meer dan logisch dat Inge de tijd erna vaak bij ons kwam. Ik stond voor haar klaar met zakdoeken en een fles wijn. 
Soms bleef ze slapen, als ze in tranen uitbarstte bij de gedachte alleen naar haar donkere kille huis te moeten gaan. Martin hield zich meestal op de achtergrond als zij er was. Toch was hij het die voorstelde dat Inge met ons mee op 
vakantie zou gaan. Ik had toen nog geen enkele argwaan. Het leek me een prima plan. We zouden een villa in Toscane huren. Onze kinderen zouden ook meegaan, met aanhang. Inge kon zich prima aansluiten; hoe meer zielen, hoe meer vreugd, dacht ik. Ook omdat het tussen Martin en mij wat minder liep. Ons seksleven zat al een tijd in een dip en door problemen op zijn werk kon hij erg humeurig zijn. Zelfs voor onze kinderen hield hij zich niet in. 
Met Inge erbij zou hij dat vast wél doen, dacht ik.
Ik had gelijk: vanaf de eerste dag zette hij zijn beste beentje voor. Al snel 
kreeg ik het idee dat hij het wel érg 
gezellig vond dat Inge mee was. Hij zocht haar continu op. Voerde lange gesprekken met haar. Hij sloofde zich uit met grapjes. En dat hij, voordat hij boodschappen ging doen, háár liet 
bepalen wat we die avond zouden eten, sprong ook flink in het oog. Bij mij 
tenminste. Mijn kinderen hadden wel wat anders aan hun hoofd en Inge leek het ook niet te merken. Of wel? Waarom kleedde ze zich eigenlijk zo vaak om? Ze kwam met de ene na de andere beeldschone outfit beneden. Ik wist dat ze flink had geshopt nadat ze behoorlijk was afgevallen na al haar scheidingsverdriet, maar dit vond ik wel erg overdreven. Haar nieuwe push-upbikini stond haar belachelijk goed. Was het nou echt nodig om er zo uitdagend bij te liggen?”

Ruzie zoeken
“Als ik eerlijk ben, denk ik dat Inge het niet met opzet deed. Ze was gewoon dolblij dat ze na donkere maanden weer een beetje gelukkig was. Maar bij Martin weet ik zeker dat ik geen spoken zag. Met argusogen hield ik hem in de gaten en hij had het echt op haar voorzien. Hij deed irritant aardig en zelfs flirterig tegen haar. Zo gedroeg hij zich nooit meer bij mij. Mijn beste vriendin voelde opeens als een bedreiging en ik werd verteerd door jaloezie. Het zou toch niet zo zijn dat Inges gebroken huwelijk ook het mijne kapot zou maken? Dat zij lekker met z’n tweeën doorgingen en ik degene was die alleen achterbleef?
De laatste week was ik er helemaal ziek van. Ik kon me geen moment meer ontspannen. In plaats van Martin op zijn falie te geven, begon ik ruzie te zoeken met Inge. Over alles en niks. Het sloeg nergens op, maar ik wist van elke mug een olifant te maken. Ook klaagde ik over haar tegen Martin en 
de kinderen. Zagen zij niet dat Inge 
telkens het laatste restje wijn opdronk? En het was toch te dol dat we bij elk uitje moesten wachten tot zij eindelijk klaar was met haar getut? En dat boek van mij, dat kwijt was: ik wist zeker dat zíj er slordig mee was geweest. Inge dook in elkaar bij mijn uitbarstingen. Ze probeerde er in alle redelijkheid met mij over te praten, maar ik hield haar op afstand. Op de terugreis heb ik geen woord meer met haar gewisseld. De sfeer was uiterst gespannen, maar zo had ik het tenminste wel voor elkaar dat ook Martin en Inge geen grapjes maakten. Wat was ik opgelucht toen we thuis waren. ‘Die hoef ik nooit meer te zien,’ zei ik tegen Martin. Hij begreep er niets van. Of deed alsof. Dat zal voor mij altijd een vraag blijven. Feit is dat ik Inge heb geappt dat ik voorlopig afstand wilde. Ik zou wel weer eens wat laten horen, wat ik nooit heb gedaan. In wie ik wél energie stak, was Martin; ik had die vakantie gemerkt dat ik hem écht niet kwijt wilde. Ik werd liever en verleidelijker en we hadden meer seks, waardoor hij opbloeide. Al snel ging het weer beter tussen ons. Toch durfde ik Inge niet opnieuw in ons leven te halen. Zo’n knappe, single vriendin: ik vind het te gevaarlijk. Natuurlijk is het rot dat ik haar zo in de steek heb gelaten. Dat had ze niet verdiend. Wie weet dat ik haar nog eens opbel als ik hoor dat ze weer een relatie heeft. Maar voorlopig wil ik haar niet in mijn buurt.”