Nog nooit verteld: ‘Niemand weet dat ik ben misbruikt’

Deel dit artikel:

Pinterest

Noëlle (48) kreeg twee keer in haar leven te maken met seksueel geweld. Pas dit jaar heeft ze daar voor het eerst over gepraat. “‘Want ook al weet ik dat mijn schuld niet is, ik schaam mij nog altijd.”

“Deze zomer wilden mijn dochters voor het eerst alleen op vakantie. De oudste ging met haar vriendje naar de Ardennen. Dat vond ik prima. Maar dat de jongste van zeventien met vier meiden uit haar klas naar Lloret de Mar wilde, zag ik niet zitten.

”Ik durfde het echt niet aan”

Op de dag dat haar vriendinnen vertrokken, lag zij huilend op bed. Ook ik was voortdurend in tranen. Ik vond het vreselijk om mijn dochter dit te verbieden terwijl haar leeftijdsgenootjes wel toestemming hadden gekregen van hun ouders. Maar ik durfde het echt niet aan. Niet omdat ik háár niet vertrouw. Ze is een verstandige meid, dat weet ik wel. Maar toch heb je het niet altijd zelf voor het zeggen wat je overkomt.

Hij wilde alleen maar gezellig kletsen

Dat kan ik maar al te goed over meepraten. Ik heb twee keer in mijn leven te maken gehad met seksueel geweld. De eerste keer was ik twintig. Ik was net van een dorp naar de Randstad verhuisd en ieder weekend was het feest. Dansen, lachen en lol maken totdat het licht werd. Ik ontmoette Marc in een discotheek en toen hij me na een hele nacht close dansen vroeg om met hem mee naar huis te gaan, knikte ik. Ik benadrukte wel dat hij niet te veel van me moest verwachten. ‘Ik ga nooit op de eerste avond met iemand naar bed,’ zei ik naar waarheid tegen hem. ‘Ik wil alleen maar gezellig met je kletsen,’ antwoordde hij lachend.

Het eerste uur wás het ook gezellig. Tot hij doorkreeg dat ik meende wat ik had aangekondigd en ik iedere keer opnieuw zijn handen afweerde wanneer die naar beneden kropen. Ik heb de avond later wel duizend keer in mijn hoofd laten afspelen. Was het anders gelopen als ik meteen fel had gereageerd of direct was opgestaan? Maar ik dacht dat we een spelletje aan het spelen waren. Alleen lachte hij op een gegeven moment niet meer mee toen ik hem giechelend afhield. En hij bleek veel sterker dan ik.

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘Hij wil geen seks, maar kijkt wel porno’

”Rot nu maar op”

Het meeste ben ik geschrokken van zijn houding na afloop. ‘Rot nu maar op,’ zei hij, toen hij me mijn kleding toewierp. ‘En denk maar niet dat je een poot hebt om op te staan als je naar de politie gaat.’ Huilend wachtte ik daarna op de eerste tram, te geschrokken om een verstandige beslissing te maken. Ik wilde niet anders dan me wassen, diep onder de dekens kruipen en heel lang slapen.
Het onbevangen meisje dat ik voor deze nacht was, was hierna weg. Uitgaan deed ik niet meer, met vriendjes was het lange tijd over. Vriendinnen begrepen er niets van en ik gaf ze geen uitleg. Op de een of andere manier schaamde ik me zo dat ik het niet over mijn lippen kreeg.

Een goede klik met Michel

Toch lukte het uiteindelijk om deze ervaring weg te stoppen. Tot ik vorig jaar, twee jaar na mijn scheiding, ging daten en Michel ontmoette. Natuurlijk was ik voorzichtig. Natuurlijk sprak ik eerst op neutraal terrein af, net zoals ik met eerdere dates had gedaan. Al die dates waren een fiasco geweest, maar met Michel klikte het heel goed. Hij had vrolijke ogen en sprak openhartig over zijn scheiding. Drie weekenden op een rij gingen we uit eten, tussendoor belden we dagelijks. Ik had het gevoel dat ik hem al heel goed kende. Al die weken had hij niets geprobeerd.

”Ik voelde weer die oude paniek”

Het vierde weekend nodigde ik hem uit bij mij thuis, toen mijn dochters er niet waren. Ik kookte voor hem en voelde de prille verliefdheid tintelen. Dus ja, ik stond open voor een kus. Maar dat hij me vervolgens bruut in mijn kruis zou grijpen, zag ik niet aankomen. Terwijl zijn tong wild in mijn mond bewoog perste hij zich zo hard tegen me aan dat mijn hele lichaam verkrampte. Ik voelde weer die oude paniek, van toen ik twintig was, alsof ik in één klap terug was in die situatie. Ik vreesde dat het net zo aflopen als die keer, maar nu lukt het me wel om te gillen. Daarop liet hij me los en liep zomaar deur uit. Later ontdekte ik dat zijn vingers grote blauwe plekken hadden achtergelaten op mijn borsten. Dat is toch niet normaal? Wat voelde ik me ellendig.

Ik hield mijn mond

Opnieuw hield ik mijn mond. Wie had ik het moeten vertellen? Mijn familie, die het toch al niets vond dat ik ging daten? Mijn dochters wilde ik er al helemaal niet mee lastig vallen. Met de gedachte dat het dit keer veel minder erg was geweest dat de eerste keer, en dat ik er toen ook overheen was gekomen, hield mij overeind.

”Mijn dochter moet boeten voor mij angst”

Ondertussen piekerde ik er wel veel over. En schemerde het door in mijn opvoeding. Ik werd nog strenger voor mijn dochters dan ik al was, zat ze erg op hun huid. En nu moest mijn dochter dus boeten voor mijn angst, omdat ik haar niet op vakantie durfde te laten gaan. Ik wist dat dat niet oké was, dat ik er niet op deze krampachtige manier mee om moest gaan. Maar het lukte me niet om daaruit te komen.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Magic Moment Resort

Ik denk dat ik nog altijd had gezwegen, als ik niet per toeval het boek Magic Moment Resort (van Suzanne Hazenberg, red.) te leen kreeg van een buurvrouw. Omdat ik nooit achterflappen lees, wist ik niet waar het over ging. Het was dan ook of ik een stomp in mijn maag kreeg toen ik opeens in een verkrachtingsscène belandde. Daarna volgden andere aangrijpende maar zo menselijke verhalen over seksueel geweld en het raakte me diep. En opeens kon ik niet meer. Ik heb huilend mijn buurvrouw gebeld. Ze kwam en schrok erg hoe ik eraan toe was.

‘Schoonmaakwerk’

Ze was de eerste die ik in vertrouwen heb genomen. Hoewel ik niet kon stoppen met huilen gaf dat me al zoveel lucht. Op haar advies ben ik naar de dokter gegaan die me weer heeft doorverwezen naar een psycholoog. Daar kom ik nu om de week. Hoewel dat soms zwaar is en ik nog vaak huilbuien heb, voelt het ook als ‘schoonmaakwerk.’ We bespreken onder meer hoe ik mijn ervaringen op een gezondere manier aan mijn dochters kan meegeven. Bijvoorbeeld door het op een gegeven moment open met hen te delen. Ik denk dat het goed is, maar makkelijk zal dat zeker niet zijn. Want ook al weet ik dat mijn schuld niet is, ik schaam mij nog altijd.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-39. Je kunt deze editie hier nabestellen.