Nog nooit verteld: ‘Mijn schoonmoeder is een nachtmerrie’

Deel dit artikel:

Sanne (31) is gek op haar vriend. Alleen 
zijn moeder, haar schoonmoeder dus, drijft haar tot waanzin.

“Rick en ik zijn vijf jaar samen. Hij is de man die bij mij past, we hebben ontzettend veel lol. Ik zie in hem zelfs de vader van mijn kinderen. Toch overweeg ik weleens om onze relatie te verbreken. Ik heb namelijk vreselijk veel moeite met zijn moeder. Als zij haar nieuwste plannen doorzet en bij ons in de buurt komt wonen, zou het weleens zo kunnen zijn dat ik bij Rick wegga, hoe erg ik dat ook zal vinden. Toen Rick en ik elkaar ontmoetten duurde het zo’n half jaar voordat ik zijn ouders leerde kennen. Rick had me al van alles over hen verteld. Het waren leuke mensen, zei hij. Wel tegenpolen; zijn vader was gesloten, zijn moeder een flapuit. Ze was soms wat druk, zei hij, maar daar zou ik wel aan wennen. Al bij de eerste ontmoeting merkte ik dat de omschrijving ‘soms wat druk’ nogal een eufemisme was. Mijn schoonmoeder doet niets anders dan praten. Over alles, maar vooral over niets. Ze kan daar niets aan doen, zegt ze zelf; ze heeft ADHD, is een jaar of tien geleden vastgesteld, toen ze voor de zoveelste keer vastliep in een baan. Er was altijd gedoe met collega’s, waar ze ook werkte. Ze kwam bij een arts, die een diagnose gaf die een hoop 
verklaarde. Maar medicatie wil ze niet. ‘Ik ben zoals ik ben en daar moeten de mensen het maar mee doen,’ zegt ze daarover, met een zelfvoldane glimlach. Werken, daar taalt ze niet meer naar, sinds ze ook bij een vrijwilligersbaantje met stampij is vertrokken. Veel 
vrienden heeft ze niet, er zijn hooguit een paar buurvrouwen die ze weleens ziet. Maar ze heeft een man die haar op
handen draagt. En haar drie zoons, van wie Rick de oudste is, zijn al net zo. Daardoor legt ze de reden dat het met een hoop mensen niet klikt nog altijd buiten zichzelf. ‘Ik wil wel,’ roept ze vaak. Dat klopt. Zij wil niets liever dan contact maken, maar ze doet dat op een manier die enorm benauwend is. Ze zuigt zich als een vampier aan je vast.”

Eenzijdig gesprek

“In het begin kon ik de humor er nog wel van inzien. Ze was duidelijk blij dat Rick een vriendin had en heette me hartelijk welkom. ‘Laat de mannen maar praten,’ zei ze, terwijl ze op de stoel naast zich klopte. ‘Ik wil jou beter leren kennen!’ Met de moeder van mijn ex had ik een leuk contact gehad en ik wilde er ook nu het beste van maken. Maar het viel me al snel op dat ze alleen maar aan het ‘zenden’ was. Ze vroeg me van alles, maar luisterde nooit mijn hele antwoord af. Telkens was er wel iets wat haar ergens aan deed denken en dan nam ze het gesprek over.
‘Ik vind je geweldig,’ zei ze, toen ik die eerste keer vertrok. Ik had vier uur non-stop naar haar geluisterd, van 
mij wist ze amper iets, dus waar ze die
 mening op baseerde snapte ik niet. Kennelijk vond ze me een goede
luisteraar, zei ik grappend tegen Rick. Hij lachte schaapachtig, zei dat zijn moeder nu eenmaal wat apart was. Maar ze had een goed hart, benadrukte hij. En dat werd mij ook snel duidelijk.”

‘Ze zuigt zich als vampier aan je vast, erg benauwend’

Altijd alles delen

“Ze nodigde ons vaak uit, kocht
 cadeautjes voor me en wilde met me winkelen. ‘Ik ben zo blij dat ik nu ook een dochter heb,’ herhaalde ze vaak, waarbij ze me innig tegen haar borsten drukte. Ik glimlachte en vond het fijn om zo te worden geaccepteerd, al was ik elke keer totaal uitgeput als ik haar had gezien. Ze is moeilijk te volgen, springt van de hak op de tak. Alles wat ze voelt en meemaakt wil ze delen, of het er nu om gaat hoe lekker het koekje smaakt dat ze eet of wat ze van het weer vindt. Ik snap wel dat ze op elke werkplek knettergek van haar werden. Ik snap eerlijk gezegd niet hoe haar man en Rick en zijn broers het met haar uithouden. Maar die hebben een leven lang van oefening achter de rug, ze lijken immuun voor haar geworden. Of ze draaien zich gewoon om als ze weer eens verzandt in een verhaal waar geen einde aankomt. Ik durf dat niet. Natuurlijk heb ik van alles geprobeerd om haar af te remmen. Ik heb haar zelfs eens een heel eerlijke mail geschreven, over dat ik soms de balans in onze 
gesprekken mis. Ze beloofde 
beterschap, maar er veranderde niets. Rick snapt mijn worsteling, maar tot op zekere hoogte. Hij blijft benadrukken dat ze het zo goed bedoelt. Dat ik zélf actiever moet worden in het gesprek, me niet zo moet laten overrompelen. Maar ik kan al niet zo goed voor mezelf opkomen en bij haar, toch een oudere vrouw, lukt me dat al helemáál niet.
Ik hoop nu al jaren dat de broers van Rick ook eens een meisje meenemen, zodat er wat bliksemafleiders komen. Maar dat schiet niet op. Nog steeds ben ik de enige vrouw als we met het gezin bij elkaar komen en ben ik altijd haar favoriete prooi. Nu was het allemaal nog wel uit te houden. Zo vaak gaan we niet naar Ricks ouders, misschien eens per maand. En door me af en toe ziek voor te doen of het zogenaamd heel druk te hebben met een spoedklus van mijn werk, kwam ik ook nog weleens onder een bezoekje uit. Maar sinds Rick en 
ik hebben laten vallen dat we over 
kinderen nadenken, heeft zijn moeder het in haar hoofd gehaald om dicht bij ons te gaan wonen. Dat lijkt haar zó gezellig, heeft ze nu al honderd keer geroepen. Dan kan ze zomaar aanwaaien – haar ogen gaan glanzen als ze het zegt – en hebben wij altijd oppas bij de hand. Haar wens is mijn nachtmerrie: ik moet er echt niet aan dénken dat ze zo dicht in de buurt is. En haar als oppas van mijn kinderen, dat lijkt me ook niets. Ik breng ze veel liever naar de crèche, in plaats van telkens met haar te worden geconfronteerd. Maar zij heeft het huis van haar en haar man al te koop gezet. ‘Ach joh, dat loopt niet zo’n vaart, het kan jaren duren voordat het is verkocht,’ zegt Rick erover. Maar dat stelt me niet gerust. ‘We moeten haar vertellen dat we dit niet willen,’ zeg ik vaak tegen Rick. Maar die 
wimpelt mij dan af, hij wil zijn moeder niet kwetsen. Ik voel mij tussen twee vuren staan. Enerzijds wil ik de situatie niet op de spits drijven. Maar ik wil zo echt niet verder. Er móét iets gebeuren. Soms lijkt onze relatie verbreken de aantrekkelijkste oplossing…”

Lees ook

Bekijk ook

Zo verwijder je deodorantvlekken uit je shirt.

Artikelen van Margriet.nl gratis ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

  • Lisette Kleiweg

    Meid, wat een lastige situatie ! Toch lijkt het me het beste om haar in nog een brief(of email) te vertellen dat ze je uitput omdat ze zo druk is EN dat je andere plannen hebt voor de opvoeding van je toekomstige kinderen waar zij buitenstaat. Natuurlijk kom je wel op bezoek maar niet iedere week en omgekeerd stel je dat ook niet op prijs. Eerlijk zijn werkt uiteindelijk het beste, ieder weet waar jij staat want het is wel JOUW leven !

  • marre de jong

    Jammer dat moeders zo druk is, maar je mag haar er ook op wijzen…
    Bedenk wel dat ze er persoonlijk geen erg in heeft dat het zo ook is.
    Om haar buiten te sluiten wat kleindkind betreft gaat wel erg ver, ze zal een lieve oma zijn.
    Iedereen heeft een gebrek, als ze te veel energie zuigt zeg dat dan en leg op elke schouder een hand…zo krijg je het weer terug.

  • Monique

    ik heb ook soortgelijke situatie meegemaakt. Mijn man wilde eerst ook niet echt de confrontatie met zijn moeder aan. Zij ging steeds meer deel uitmaken van ons leven en beslissingen dus dat heb ik zelf een halt toegeroepen. Ik heb meerdere gesprekken met haar gehad wat niet altijd goed verliep. Ze heeft geprobeerd tussen mij en mijn man te komen. We zijn nu bijna 8 jaar verder. Het gaat nu redelijk. Klinkt niet echt bemoedigend, maar ik ben wel gelukkig met mijn man en ons kind. Ik adviseer je toch zelf het gesprek met haar aan te gaan en tegen haar te zeggen dat afstand wil en dat ze niet in jullie buurt moet komen wonen en de reden waarom. Gewoon een eerlijk gesprek, geen ruzie uiteraard. Probeer dat eerst voordat je een relatie beeindigt.