Nog nooit verteld: ‘Voor mijn oudste dochter voel ik minder’

Deel dit artikel:

Melanie (41) durft er met vriendinnen niet over te praten. Zelfs haar man weet nergens van. Maar ze kan er onmogelijk omheen: alleen van haar ‘jonkie’ houdt ze blind.

“Volgens mij is het een van de grootste taboes die er bestaan: dat je meer geeft om je ene kind dan om het andere. Het hóórt niet, je faalt als moeder wanneer je je liefde niet eerlijk kunt verdelen. Tenminste, zo heb ik het altijd ervaren. Omdat anderen mij dat inprentten, die enkele keer dat ik een toespeling op dit onderwerp maakte, en omdat het mijn eigen beeld was. Je moet als moeder van al je kinderen net zoveel houden. Maar in mijn geval is dat niet zo. 
Het heeft me lange tijd gekost om die gevoelens te accepteren. Maar het heeft me rust gebracht nu ik dat wel doe. Ik hoef niet meer continu te vechten en juist daardoor ben ik een betere, relaxtere moeder voor mijn oudste. Van wie ik heus heel veel houd. Maar níet zoveel als van mijn jongste. Het is zoals het is, ik kan het niet mooier maken. Toen mijn oudste dochter, Mona, nu dertien, werd geboren, was ik eigenlijk nog niet klaar om moeder te worden. Maar omdat Jasper en ik al wel samenwoonden en kinderen in de toekomst zeker op ons wensenlijstje stonden, vonden we dat we abortus niet konden maken. Een kind krijg je, je kunt het niet nemen wanneer het jou uitkomt. Dus we pasten onze toekomstplannen aan. Ik besloot minder te gaan werken en Jasper juist meer, en we bereidden ons voor op de komst van de baby. Mona’s geboorte was een hel waar ik me voorheen geen voorstelling van had kunnen maken. Toen ze er eindelijk was, was ik te uitgeput om aandacht voor haar te hebben. Ik was diep in shock over wat er was gebeurd. Gelukkig was Jasper meteen tot over zijn oren verliefd op ons meisje. Hij was het die de periode erna ’s nachts voor haar opstond. Die haar rustig wist te krijgen als ze weer eens rood aangelopen was van het krijsen. Ik wist zelf niet zo goed wat ik met haar aan moest. Het oergevoel van haar moeder te zijn, dat had ik nog niet. Ik moest echt aan haar wennen.

Groeiende buik

Gelukkig werd ik na een aantal maanden steeds gekker op mijn dochter. Ik vond het geweldig om Mona in een draagzak overal mee naartoe te nemen. Ik heb nooit gedacht: was ze er maar niet. Nee, ik was trots op ons gezin. Toch vond ik het ook heerlijk toen ik weer aan het werk kon. En dat Jasper voorstelde om onze werktijden te herzien – hij zou een dag minder werken, ik juist een meer – kwam mij beslist heel goed uit. Mona was al vijf jaar toen ik opnieuw zwanger werd. Die zwangerschap heb ik heel anders beleefd. Ik was door het dolle heen dat het eindelijk gelukt was. Ik herinner me de vele avonden dat ik in bad lag, met mijn handen koesterend op mijn groeiende buik, terwijl Jasper Mona voorlas en ik hen hoorde schateren vanuit haar kamer.

Verlengstuk

Julia is thuis geboren. Op het moment dat zij aan mijn borst werd gelegd en ik haar happende mondje zag, werd ik overspoeld door gevoelens die ik niet kende. Ik besloot acuut dat ik haar borstvoeding wilde geven, terwijl ik dat bij Mona niet had gedaan. De kraamtijd leefde ik in een roes. Ik was zo gelukkig dat ik het haast niet kon bevatten. Toen ik weer aan het werk moest, vond ik het verschrikkelijk. In het begin bracht ik Julia in tranen naar de crèche en daarna zat ik de hele dag met buikkramp op mijn werk, zo erg miste ik haar. Ik dacht toen dat het verschil in gevoel voor mijn twee dochters alleen maar kwam door het verschil in timing en geboorte. Maar toen Julia opgroeide, herkende ik veel meer van mezelf in haar dan in Mona. Ze voelt als een deel van mij, een soort verlengstuk zelfs. 
Ik snap haar, ook zonder woorden, en kan meer geduld voor haar opbrengen dan voor mijn oudste dochter. Mona heeft dat natuurlijk in de gaten en 
reageert soms jaloers. Gelukkig is Jasper er dan om haar af te leiden. Hij is knettergek op Mona, maar óók op Julia. Ik heb bij hem nooit enig verschil in gevoelens opgemerkt voor onze dochters en hij behandelt ze volkomen gelijk. Ik doe dat laatste ook, maar het kost me wel enige moeite. Wanneer Mona en Julia ruziemaken, probeer ik eerlijk naar de situatie 
te kijken, maar eigenlijk sta ik bij voorbaat al achter Julia. Om dat te 
compenseren ben ik vaak strenger voor Julia. Maar als ik haar dan aan het huilen maak, breekt mijn hart. Terwijl ik Mona’s tranen beter kan verdragen. Ik heb me lang vreselijk schuldig 
gevoeld over deze situatie. Ik dacht dat ik de enige op de wereld was en veroordeelde mezelf. Want met Mona is niets mis, ze is een enorm lieve meid, zelfs nu ze in de puberteit komt. Ze is intelligent, innemend en heeft veel humor. Waarom kan ik niet net zo blind van haar houden als van Julia? Waarom voel ik afstand, erger ik me makkelijker aan haar en kan ik niet alles verdragen? Waarom mis ik haar niet als ze uit logeren is? Ik heb er heel wat slapeloze nachten van gehad. Tegenwoordig probeer ik het te accepteren zoals het is. Ik kan mezelf nu eenmaal niet veranderen. En ik weet dat ik voor Mona door het vuur ga, ik zal er alles aan doen om haar altijd te beschermen en ervoor te zorgen dat ze goed terechtkomt. 
Geregeld doen we met z’n tweetjes leuke moeder-dochter dingen, zoals samen shoppen. Zo wil ik haar de aandacht geven die ze verdient. Maar dat ik meer verbondenheid voel met mijn ‘jonkie,’ dat is nu eenmaal zo.
 Ik doe mijn best om het niet te laten merken en probeer haar niet voor te trekken. Nooit zal ik mijn verschil in genegenheid hardop uitspreken tegen mijn dochters. Maar meer kan ik er niet aan veranderen. Gevoelens laten zich niet dwingen.”

interview: lydia van der weide

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief