Nog nooit verteld: ‘Op die reünie viel ik weer voor m’n jeugdliefde’

Deel dit artikel:

Als puber was Anna (47) smoorverliefd op Michel. Toch bedroog ze hem. Onlangs zag ze hem terug op een schoolreünie.
En sloeg de bliksem opnieuw in.

Al in de tijd dat Hyves nog bestond, had ik Michel eens opgezocht. Ruim twintig jaar ouder was hij inmiddels, maar hij had nog steeds dezelfde ogen waar ik ooit zo verliefd op was geworden.

Op een schoolfeest zoende ik met hem en vanaf toen was het aan. Ziek van verliefdheid was ik.
Ik sliep niet meer en kon ook bijna niets meer eten. Op school bakte ik er ook niks meer van. Ik was alleen nog maar met Michel bezig. Toch hebben we nooit gevreeën. Niet écht. Ik durfde niet, moest nog te veel wennen aan mijn nieuwe lichaam. Als hij onder mijn trui of in mijn broek wilde voelen, hield ik hem af. Later heb ik vaak gedacht: wat een geduld had hij met mij. Ik wist dat hij al vriendinnetjes vóór mij had gehad en dus al ervaren was. Maar kennelijk vond hij me écht de moeite waard.”

Abrupt einde
“Zó de moeite waard dat hij het nu op prijs zou stellen als hij een vriendschapsverzoek van mij kreeg? Ik was bang van niet, door wat er destijds uiteindelijk was gebeurd, en durfde hem niet te benaderen. En toch, toen ik op een gegeven moment een mail kreeg over een reünie, wist ik meteen dat ik zou gaan. Natuurlijk ook om oude vriendinnen terug te zien. Te kijken of mijn lievelingsleraar er was. Maar ik hoopte vooral Michel te zien.
Mijn man vond de schoolreünie heel leuk voor mij. ‘En, ga je er nog jongens zien van wie je vroeger het hart hebt gebroken?’ vroeg hij met een grijns. ‘Joh, je weet toch hoe timide ik was,’ gaf ik als antwoord. Ik had hem nooit over Michel verteld. Er viel ook niet veel te zeggen. Na vier maanden verkering was de zomervakantie aangebroken. Tranen met tuiten huilde ik. De hele autoreis naar de Ardèche bleven ze
stromen. Drie weken zonder Michel leken me onoverkomelijk. Toch ging ik vijf dagen later met een ander naar bed. Een Franse jongen met wie ik amper een woord kon wisselen. Ik voelde niets voor hem, maar zag hem als oefen-materiaal. Na terugkomst zou ik het
dan eindelijk ook met Michel durven te doen. Krankzinnig natuurlijk. Maar ja, de gedachtes van een puber zijn vaak onnavolgbaar. Ik schreef het in vertrouwen naar een vriendin. Toen ik terugkwam, vond ik een briefje van Michel, waarin hij schreef dat hij alles wist en dat het uit was.

Spannend weerzien
“De avond van de reünie was ik heel zenuwachtig. Mijn man en dochters moesten lachen. ‘Je bent hartstikke mooi, mam,’ zei mijn oudste bemoedigend. Zij wist niet waaróm ik zo 
nerveus was. Mijn man ook niet.
Normaal bespreek ik alles met hem, maar dit kon ik niet delen. Ik wílde het ook niet. Gespannen reed ik naar mijn oude school. Zou Michel er zijn? Zouden we nu wel met elkaar praten? Zou ik hem eindelijk kunnen uitleggen wat er was gebeurd? Of kon het hem helemaal niets schelen, was hij mij zelfs vergeten?
Ik zag hem direct toen ik binnenkwam. Hij lachte breeduit naar me en zwaaide. Maar mijn oude verlegenheid bekroop me weer en ik durfde niet naar zijn groepje te lopen. Na ongeveer een uur geforceerd socializen voelde ik een hand op mijn schouder. ‘Anna,’ hoorde ik. Het bloed steeg me onmiddellijk naar mijn hoofd. Zijn lach, zijn ogen, zelfs zijn geur! Alles slingerde me terug in de tijd. We praatten. Eerst over onze levens nu, onze gezinnen en ons werk. Toen over toen. Over vroeger. ‘Waarom deed je dat nou, daar tijdens die vakantie?’ vroeg hij heel direct. Ik raakte op slag geëmotioneerd. Aan mijn hand nam hij me mee, naar een rustige plek. Daar voerden we het gesprek dat we dertig jaar eerder hadden moeten voeren…

Tijd ingehaald
“Ik keek hem aan en de bliksem sloeg in. Toen al wist ik dat we die avond wél zouden doen wat we dertig jaar geleden nooit hadden gedaan. Voor de vorm hebben we ons nog onder de anderen gemengd. Maar telkens bleven we elkaar opzoeken met onze ogen.
We vertrokken vroeg. Samen. Met zijn auto zijn we naar een stille parkeerplek gereden. Daar voelde ik zijn lippen weer. Zijn handen. Toen hij in me kwam, keek ik hem diep in de ogen.
En het voelde zo ongelooflijk goed. Ja, ik had mijn man bedrogen, en nee, ik zou hem dit nooit vertellen. Dus ik was ‘fout’. Maar voor mij was de cirkel rond. Ik kan nu eindelijk met een blij gevoel aan mijn eerste liefde terugdenken.”

Het hele verhaal lezen? Margriet 9 ligt nu in de winkel!

M09 CoverV2