Nog nooit verteld: ‘Niemand weet dat ik aan de drank was’

Deel dit artikel:

Kirsten (35) drinkt geen druppel alcohol. Dat heeft ze een tijdlang wel gedaan, maar dat liep erg uit de hand. Ze verzwijgt dat omdat mensen er weinig begripvol op reageren.

“Wanneer ik zeg dat ik een hekel aan drank heb omdat mijn vader alcoholist was, dan is daar geen woord aan gelogen. Maar het is niet het hele verhaal. Er zijn meer redenen om mij verre van drank te houden. Maar ik heb het 
afgeleerd om daar eerlijk over te zijn. Anders krijg ik een stempel waar ik continu tegen moet vechten. Sinds ik ben verhuisd en een nieuw leven ben begonnen, heb ik daar geen zin meer in. Alleen mijn vriend weet hoe het zit en daar wil ik het graag bij houden.
Het is een van mijn eerste herinneringen: mijn vader die mij naar de keuken stuurt om een blikje bier voor hem te halen. Ik vermoed dat ik drie, vier jaar oud was. Toen dacht ik nog dat het iets leuks was. Ik vond het prachtig om 
een blikje voor hem uit de koelkast te pakken. Ik was dol op mijn vader. Toen nog wel. In die tijd was ik al diep in slaap voordat zijn vrolijke dronk omsloeg naar een kwade, een agressieve. Misschien was het in die tijd ook nog niet zo erg. In de jaren erna hoorde ik mijn ouders vaak ruziemaken als ik in bed lag. Dan lag ik gespannen als een veer, met mijn handen over mijn oren. Mijn moeder kon ontzettend gillen. Dat vond ik dapper; zelf was ik doodsbang voor mijn vader. Ik wist hoe zijn blik veranderde na een paar biertjes, en hoe hij dan kon uithalen.”

Geen seconde spijt
“Ik kon niet wachten tot ik het huis 
uit kon. Eén ding wist ik zeker: ik zou nooit een druppel alcohol aanraken. 
Ik denk dat ik dat ook niet gedaan zou hebben, als ik op mijn 22ste niet per ongeluk dronken was geworden. Ik was op een feestje waar sangria werd geschonken. Een echte met wijn, en een gemaakt van bessensap. Ik dronk die laatste; dácht ik. Dat ik steeds uitbundiger werd, uit mijn dak ging op de muziek en niet meer bijkwam van het lachen, daar zocht ik niets achter. Tot het zeven uur ’s ochtends was en ik er niet omheen kon dat er iets niet klopte. Maar ik had er geen seconde spijt van. Ik had nog nooit zo’n lol gehad. Ik wilde weer, en meer. Dat 
gevoel was meteen zo sterk. 
Maar nee, natuurlijk zou het mij niet 
zo vergaan als bij mijn vader. Dat was een slappeling, die ik zelden meer zag, sinds mijn moeder de moed had gevonden om bij hem weg te gaan.”

‘Ze zien mij nu als Kirsten, niet als die sneue alcoholist’

Mateloos
“Maar je genen kun je niet ontkennen. Het zat ook in míj, de drang om destructief veel te drinken. De eerste jaren ging het nog wel. Al voelde ik wel dat ik mateloos was. Ik was altijd degene die de lichten uitdeed. En liefst dan nog elders doorging. Ik belandde in situaties waar ik achteraf met schaamte op terugkijk. Op heel foute feestjes, waar mensen ook drugs gebruikten. Bij mannen in bed, die 
ik amper kende. En ik meldde me geregeld ziek op mijn werk, omdat ik het veel te bont had gemaakt.
Dat ik op een werkborrel zo dronken werd dat ik onze directeur probeerde te verleiden was de druppel. De maandag erna riep hij me bij zich. ‘Ik denk dat ik weet waarom jij zo vaak ziek bent,’ zei hij, terwijl hij met zijn vingers aanhalingstekens in de lucht tekende bij het woordje ‘ziek’. Ik heb me nog nooit zo geschaamd. Diezelfde dag heb ik mij aangemeld bij een verslavingskliniek. Ik was een voorbeeldig cliënt, want ik was zó vastbesloten. Wanneer de alcohol trok, beeldde ik me mijn vader in, die inmiddels eenzaam was overleden. 
Ik dacht aan alle ellende die hij mijn moeder en mij had aangedaan. En dan wist ik weer wat ik per se níét wilde.
Ik heb nooit meer een druppel gedronken, nu al zes jaar niet meer. En dat ga ik ook nooit meer doen. Hoe ‘ongezellig’ mensen mij ook vinden; want pas sinds ik zelf van de alcohol af ben, valt het me op hoeveel mensen drinken, hoe normaal ze dat vinden en het liefst willen dat je meedoet. Dan pas hoor je er echt bij, lijkt het wel. In de eerste jaar nadat ik was afgekickt deelde ik mijn verhaal graag met anderen. Ik schaamde me er niet voor, ik was vooral trots omdat het me was gelukt om van de drank af te komen. Maar ik merkte dat mensen het raar vonden. Er zijn maar weinig jonge mensen die ervoor uitkomen dat ze alcoholist zijn. Dus ze meenden dat het met mij wel heel erg moest zijn geweest. Dat ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat had gedronken. Hoe dan ook straalden ze uit dat ze me een zielenpiet vonden. Of erger: ze namen me niet serieus. Zeiden dat iedereen weleens te diep in het glaasje kijkt. Ik moest me gewoon tot het weekend beperken. Of tussendoor telkens een glas water drinken, en verder niet zo flauw doen.
Ik werd er heel moe van om steeds te moeten uitleggen hoe het zat. Daarom heb ik besloten er niet meer over praten. Ik geef gewoon mijn vader de schuld. Zeg dat ik zo’n nare jeugd heb gehad dat ik drank verafschuw. Veel simpeler. Sinds ik voor de liefde naar de andere kant van het land ben verhuisd, is er niemand meer in mijn directe omgeving die weet van mijn verleden. Dat voelt fijn. Ze zien mij gewoon als Kirsten, niet als die sneue alcoholist. Alleen mijn vriend weet het. Onze eerste ontmoeting – we kennen elkaar via een datingsite – voelde zo vertrouwd dat ik geen zin had om toneel te spelen. Dus toen hij een wijntje bestelde bij het eten, heb ik hem meteen verteld waarom ik liever spa rood nam. Hij heeft nooit een oordeel gehad. Zelf is hij een matige drinker. Daar ben ik blij om. Dat hij drinkt, vind ik prima, maar ik zou nooit kunnen samenleven met iemand die met regelmaat stevig aangeschoten is. En van die mensen stikt het. Ik vind alcohol een onderbelicht issue in onze maatschappij. Het is zogenaamd gezellig, maar ondertussen zijn er een hele hoop mensen voor wie het een onderhuids probleem is.”

De namen in dit interview zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-39. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Lees ook

Bekijk ook

Vind je het ook zo vervelend dat je met stofzuigen niet bij die hoekjes achter de bank en kiertjes tussen het laminaat komt. Hier is de oplossing!

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief