Nog nooit verteld: ‘Ik nam wraak op mijn getrouwde minnaar’

Deel dit artikel:

Isabel (46) dacht eindelijk een leuke en eerlijke man te hebben ontmoet via internet, totdat ze hem – door stom toeval – ontmaskerde. Ze zinde op wraak.

“Al tijdens onze eerste chat vroeg Chris: ‘Je bent toch niet getrouwd, hè?’ Op mijn verbaasde, ietwat verbolgen ‘natuurlijk niet’, antwoordde hij dat hij een paar keer eerder zijn hoofd had gestoten op datingsites en niet opnieuw zijn hart wilde laten breken. ‘Er zijn hier veel vrouwen die spelletjes spelen,’ schreef hij. ‘Maar ik ben op zoek naar een serieuze, eerlijke relatie. Jij ook, hoop ik?’
Ja, dat was ik. En ik vond het heel 
fijn dat Chris, met zijn mooie blauwe ogen, me dit schreef. Want mijn ervaringen met internetdaten waren ook niet zo goed. Te veel mannen die logen over hun leeftijd of met een 
hoop vrouwen contact onderhielden. En ja, ook getrouwde mannen – die 
je er overigens vrij snel uitpikt, 
omdat ze in het weekend weinig online zijn en dan ook niet kunnen bellen.
Ook Chris was lang niet altijd te bereiken, maar dat kwam door 
zijn wisseldiensten. Hij werkte als supervisor bij een groot bedrijf en werkte op de gekste tijden. Maar hij was ook vrij op de gekste tijden en 
dan kwam hij meteen naar mij. Als 
we elkaar zagen – altijd bij mij, omdat hij aan het verbouwen was – deden 
we weinig meer dan vrijen en praten. Chris was nog een halfjaar druk met zijn werk, vertelde hij, daarna wilde hij een sabbatical nemen. Hij droomde van een wereldreis en nu hij mij kende, kon hij onmogelijk zonder mij vertrekken. Wilde ik met hem mee? Mijn zoon, die na zijn vwo een jaar had gebackpackt, stimuleerde mijn plannen. Dat ze op mijn werk moeilijk deden over een lange tijd weg mocht me niet tegenhouden, vond hij. Dan moest ik maar ontslag nemen. ‘Je leeft weer, mam,’ zei hij, ‘daar moet je van genieten.’”

Hé, daar rijdt-ie!
“Het scheelde niets of ik had mijn ontslag al aangekondigd. Gelukkig kwam ik net op tijd achter de ware aard van Chris. Op een dag zag ik hem rijden, in zijn mooie zwarte Audi. Ik was verbaasd, ik dacht dat hij op dat moment in het zuiden van het land zat, maar ik had nog geen enkele argwaan. Ik reed achter hem aan om hem te verrassen als hij uit zou stappen, níet om hem te controleren. Na tien minuten stopte hij voor een huis met een grote tuin. Er lag een blonde vrouw in een hangmat, die opstond toen hij uitstapte. Ze liep op hem af, sloeg haar armen om hem heen. Ze zoenden en liepen toen samen het 
huis in. Ik zat sprakeloos toe te kijken, met een versplinterd hart. Toen ik even later – ik was weer thuis – een appje kreeg, waarin hij schreef dat 
alles goed was in Limburg en dat hij aan me dacht, zakte ik in tranen op mijn keukenvloer. Wat een leugenaar!
’s Avonds, toen het donker was, ben ik opnieuw naar het huis gereden. En ja, daar stond zijn auto nog. Ik heb op 
het naambordje gekeken. En zag zijn naam. En die van een vrouw, en van twee kinderen. Alle foto’s die hij me van de verbouwing had laten zien, waren dus helemaal niet van zijn eigen huis geweest. De hele nacht zat ik lamgeslagen op de bank. Ik kon 
het amper bevatten. Wat was het ontzettend gemeen wat hij met mij had uitgehaald. Al mijn argwaan over vreemde bel- of ontmoetingstijden wegnemen door de zielenpiet uit te hangen. En mij het hoofd op hol jagen met toekomstplannen, zo erg dat ik 
al bijna ontslag had genomen! Wat 
hem heeft bezield, ik weet het nog altijd niet.
Na mijn bericht dat ik alles wist en hem nooit en te nimmer meer wilde zien, heb ik niets meer van hem gehoord. De lafaard. Weken ben ik 
er ziek van geweest, ik heb meer tranen gelaten dan tijdens mijn hele scheiding. Tot ik besloot dat hij hier niet zomaar mee weg mocht komen.”

‘Ze zoenden en liepen samen het huis in. Ik keek toe met een versplinterd hart’

Keukenmes
“Zijn vrouw bellen en haar alles vertellen, dat wilde ik niet. Ik wilde hém te pakken nemen, niet haar. Waarschijnlijk is zij net zo’n slachtoffer van hem als ik, maar ik 
zie het niet als mijn taak haar uit de droom te helpen. Nee, ik heb iets anders gedaan. Iets wat totaal niet bij mij past, maar zó goed voelde. Ik ben ’s nachts naar zijn huis gereden. Met een scherp en groot keukenmes. Ik vond het doodeng, mijn hart klopte bijna uit mijn borst. Ik wist dat als 
ik zou worden gepakt, ik grote problemen zou krijgen. Maar het kon me niet schelen. Ik móést dit risico nemen. Ik parkeerde mijn auto 
vlak achter zijn mooie, dure Audi. Ik keek of ik niemand zag. Het was uitgestorven op straat. Ik stapte uit. Eerst heb ik de lak van de auto met het mes bewerkt. Vervolgens heb ik alle banden lekgestoken. Om daarna zo snel mogelijk weg te rijden.
Die nacht heb ik voor het eerst weer geslapen. De dagen erna heb ik het nog wel benauwd gehad. Ik vreesde continu dat er politie zou komen. Maar het bleef stil. Het leek erop dat ik ermee weg kwam. Ook van Chris heb ik niets gehoord, hoewel hij toch behoorlijk geschrokken moet zijn toen hij de ochtend na mijn wraakactie bij zijn auto kwam. Dat sterkt mij in mijn gevoel dat hij wel meer vrouwen voor het lapje hield, en dus niet eens wist dat ík hiervoor verantwoordelijk was. De enige die ik hierover heb verteld is mijn zoon, absoluut geen asociaal of gewelddadig type. Hij gaf mij groot gelijk, zegt zelfs dat hij trots op mij is. Hoewel ik zelf echt wel weet dat het beschamend is wat ik heb gedaan, heeft het mij ontzettend geholpen. Ik heb nooit meer een traan om Chris gelaten. Ik had dit nodig om mijn zelfrespect terug te vinden. Het moest gewoon, hoe schandalig ook. Wat 
hij mij heeft aangedaan, was dat eveneens. Soms moet je gewoon iets terugdoen om weer rust te vinden.”

De namen in dit interview zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-38. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Lees ook andere geheimen

Kijk ook

Ook last van uitgroei? Bekijk dan deze haarhack.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief