Nog nooit verteld: ‘Mijn moeder heeft mij nooit gewild’

Deel dit artikel:

Al sinds haar jeugd heeft Marianne (60) nooit een greintje liefde ervaren van haar moeder. Het steekt haar dat ze tegen anderen wél hartelijk kan zijn.

“Het doet me altijd zeer als ik anderen over mijn moeder hoor praten. Ze zijn enthousiast over haar, noemen haar een warme, hartelijke vrouw. Vaak prijzen ze haar omdat ze zo attent is; dan is ze weer financieel bijgesprongen voor iemand, heeft ze een bloemetje laten bezorgen of iemand verwend met taart bij de koffie. Ik ken een totaal andere kant van mijn moeder. Tegen mij is ze juist kil. Mij verrast ze nooit. Ik krijg nooit geld. Niet dat ik dat wil, geld, ik zou al blij zijn met een vriendelijk woord. Maar voor mij kan ze dat niet opbrengen en zo is dat altijd geweest.

Eenzame herinneringen

“Ik ben de laatste uit een gezin van vier kinderen. Als ik terugkijk heeft ze mij waarschijnlijk nooit gewild. Zo is er destijds geen geboortekaartje verzonden. En zijn ook geen babyfoto’s; tot mijn vijfde ben ik nooit vastgelegd.
Van de anderen zijn die er wel. Kennelijk kon ze toen nog wat enthousiasme voor haar kinderen opbrengen, maar bij mij niet meer. Of misschien vond ze mij gewoon niet lief. Ik heb veel eenzame jeugdherinneringen. Als ik thuiskwam uit school, wachtte ze me niet op met een kopje thee, ook al was ze wel thuis. .Ik ging alleen naar huis en kreeg daar op mijn kop vanwege de zak natte spullen die ik bij me had. Mijn moeder was mijn
afzwemmen gewoon vergeten. Bij de avondvierdaagse ging het net zo.
Elke keer hoopte ik dat er ook voor mij iemand zou staan met een bloemetje, ballonnen of slingers. Maar altijd weer fietste ik in mijn eentje naar huis, met een hol gevoel in mijn maag.”

Spaarzame momenten

“Met mijn vader had ik wel een goede band, maar die was veel weg. En hij nam het niet openlijk voor mij op bij mijn moeder. Zij was dominant en hij zat zwaar onder de plak, al was hij veel intelligenter. Hun huwelijk was een ‘moetje’ geweest, ze waren getrouwd toen mijn oudste zus kwam.
Toen ik van school moest – leren was niet nodig voor mij, vond mijn moeder – vond ik vrijheid door te werken. Van mijn spaargeld van alle jaren ervoor kocht ik een auto en kon ik aan mijn eigen leven bouwen.”

Veel liefde te geven

“Ik maakte me steeds meer los en door die afstand zag ik nóg beter hoe ongeliefd ik me vroeger had gevoeld. Dat maakte me verdrietig. Gelukkig ben ik goed terechtgekomen. Ik ben naar een avondschool gegaan om me verder te ontwikkelen, heb een lieve man en schatten van kinderen. Hoewel ik zelf veel liefde heb gemist, kan ik wél liefde geven. Soms krijg ik daar complimentjes over, van schoonzussen bijvoorbeeld die wel een beetje weten hoeveel ik vroeger tekort ben gekomen. Zij kennen de ware aard van mijn moeder, mijn broers hebben namelijk met haar
gebroken. Mijn moeder heeft zó veel zitten stoken in de familie, dat ze haar niet meer willen zien. Alleen mijn
oudste zus heeft goed contact met haar. 

Toch nog contact

“Ondanks alles heb ik nog altijd contact met haar. Vooral vanwege mijn vader. Ik hou van hem. En als ik hem wil zien, moet ik mijn moeder erbij nemen.
Bovendien woon ik vlak bij mijn ouders. Mijn moeder ontwijken zou behoorlijk moeilijk zijn. En verder… Het is toch mijn moeder. Ik ben blij met het leven, dus daar moet ik haar toch dankbaar voor zijn. Dus er blijft loyaliteit en plichtsgevoel, al moet ik bij elk contact weer teleurstellingen wegslikken en ben ik vaak dagen van de kaart.
Als anderen, die haar maar oppervlakkig kennen, dan ook nog benadrukken hoe leuk ze is, draait mijn maag om.
Je moest eens weten, denk ik dan. Maar op dat soort momenten zwijg ik. Ik heb geen zin in discussies. En ik houd niet van roddelen. Ik ben simpelweg blij dat mijn moeder me mijn eigenwaarde niet heeft kunnen afnemen en ik van veel anderen de bevestiging krijg dat ik er wel degelijk mag zijn.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.