Nog nooit verteld: ‘Misschien wil ik ooit kinderen, zónder hem’

Deel dit artikel:

Chantal (36) had nooit een kinderwens. 
Dit jaar is het toch gaan kriebelen. Omdat haar vriend absoluut geen kinderen 
wil, heeft ze in het geheim haar eicellen laten invriezen. Voor later, wellicht. 

“Het is irritant om toe te geven, maar het loopt precies zoals mensen vroeger al voorspelden. Mijn moeder, mijn 
tantes en zelfs vriendinnen zeiden: 
‘Let maar op, het gaat op een dag nog wel kriebelen bij jou.’ Ik kon me er niets bij voorstellen. Al van jongs af 
aan was ik er stellig van overtuigd dat ik geen kinderen wilde. Ik wilde liever carrière maken. Arts worden, mensen helpen. Ik droomde van een mooi huis, een grote tuin en verre reizen. Nooit van een lachend snoetje in een wieg. Als ik daaraan dacht, dacht ik ook meteen aan de poepluiers, de doorwaakte nachten en de eeuwige zorgen. Hoe heftig die kunnen zijn, weet ik als geen ander: ik ben opgegroeid met een gehandicapt broertje. Mijn ouders houden zielsveel van hem, maar ik heb altijd gezien hoeveel ze voor hem moesten inleveren. Een dergelijk leven wilde ik niet.
Ik ben inderdaad arts geworden. En tijdens een groepsreis in Peru leerde ik mijn partner kennen. Maarten is een stuk ouder dan ik, we schelen elf jaar. Al vroeg in onze relatie vertelde hij me dat kinderen voor hem een no go waren. Als dat een bezwaar was voor mij, konden we het contact beter 
verbreken. Opgelucht vertelde ik hem dat ik er net zo in stond. Hoewel ook hij zijn twijfels had over hoe ik dat zo zeker kon weten – ik was op dat 
moment 28 – bloeide onze liefde 
uitbundig op. Er volgen gelukkige jaren. We deelden dezelfde passie voor 
cultuur, architectuur en oude steden. Telkens wanneer er een geboortekaartje op onze deurmat viel, zeiden we tegen elkaar: ‘Fijn voor ze, maar wat heerlijk toch dat ons leven compleet is zoals het is, hè.’”

Moederliefde
“Het was tijdens een kraambezoek dat voelde als een ‘moetje’, toen mijn 
gevoel opeens kantelde. We zaten bij een jeugdvriendin van mij, die na vele ivf-behandelingen eindelijk haar zoon in haar armen hield. Ik zag haar stralen zoals ik haar dat nog nooit eerder had zien doen. De moederliefde spatte van haar af. Ik besefte opeens, voor het 
allereerst, hoe bijzonder het moet zijn om je eigen vlees en bloed vast te 
houden. Daar kan geen enkele andere ervaring aan tippen. Ik was verbaasd en ging ervan uit dat dit gevoel snel over zou waaien. Maar het beeld van mijn blije vriendin en haar baby bleef in mijn hoofd spoken. Een paar weken later overviel me een nog veel heftiger gevoel. Maarten en ik gingen uit eten, hij praatte over zijn werk en onze 
aanstaande citytrip. Ik besefte hoeveel van dit soort gesprekken we al hadden gevoerd. Hoeveel stedenreizen we al hadden gemaakt – en vast nog zouden gaan maken. En er vloog me een hevig ‘is dit nu alles’-gevoel naar de keel. Ik wilde in principe wel verder met hem, maar niet alléén met hem, besefte ik opeens.
Nog tijden heb ik me tegen deze 
gedachtes verzet. Maar mijn wereldbeeld veranderde: ik zag opeens overal kinderwagens, draagzakken en dikke buiken. En een stemmetje in mijn hoofd fluisterde: dat wil ik ook. En die stem werd met de dag luider. Ik heb er voorzichtig met Maarten over gepraat. Dat liep lastig. Hij maakte me duidelijk dat kinderen echt geen optie waren. Hij is opgegroeid bij ouders door wie hij niet was gewenst. Vooral zijn vader zag hem niet staan en was alleen met zichzelf bezig. ‘Ik lijk meer op hem dan ik zou willen,’ zei hij. ‘Dat wil ik een kind niet aandoen. Als jij er anders over denkt, moet je toch echt op zoek naar een andere man.’ Daarmee was voor hem de discussie afgelopen. Hij heeft me nooit meer gevraagd hoe ik er me er nu over voel – misschien is hij te bang voor het antwoord.

Toekomst zonder hem
“Ik ben er zelf ook niet meer over 
begonnen. Want hoe ik er nu precies 
in sta, daar ben ik nog niet uit. Al deze gevoelens zijn veel te nieuw voor me. En Maarten nu verlaten, daar moet ik ook niet aan denken. En dan gehaast op zoek naar een ander? Nee, please not. Maar ik merk wel dat ik de mogelijkheid om kinderen te krijgen graag open wil houden. En daar heb ik dan goede 
eitjes voor nodig. Als arts weet ik dat als geen ander. De komende jaren zal mijn vruchtbaarheid afnemen en wordt de kans op gezonde kinderen 
alleen maar kleiner. Daarom heb ik in het ziekenhuis waar ik werk, eitjes laten invriezen. De mogelijkheid was er, zo kon ik mijn keuze nog een tijd uitstellen, dus waarom zou ik mezelf dat ontnemen? Maarten heb ik er niets over verteld, ik weet dat het bij hem heel veel zou losmaken. Het was niet gemakkelijk om het hele proces voor hem verborgen te houden. Van het spuiten van hormonen, stemmingswisselingen, het ‘oogsten’ van eitjes, 
ik heb het allemaal alleen ondergaan. Elke stap voelde als bedrog; en dat 
wás het ook. Want in wezen ben ik achter Maartens rug om bezig om de mogelijkheid van een toekomst zónder hem te plannen. Maar dit met hem delen zou te veel losmaken. Ik sluit niet uit dat hij het zou uitmaken; hij is een doortastend iemand en zou het niet pikken om als het ware in de wacht te worden gezet.
Het is gemeen van me, toch voelt dit goed voor mij. Ik raak niet meer 
opgejaagd bij elke zwangere buik. Ik weet nu dat ik de tijd heb om er nog rustig over na te denken. Om mijn 
gevoel te laten inzinken, van alle 
kanten te bekijken. Mocht mijn wens blijven bestaan, zal ik toch afscheid moeten nemen van Maarten. En op zoek gaan naar een ander; of het alleen doen. Ik heb nog geen idee en wie weet, waait het allemaal wel over. Ik zie het wel. De wetenschap dat ik nog een heleboel jaren heb om erover na te denken, geeft me de ruimte die ik nodig heb.”

Laat een reactie achter voor Chantal! Je kunt ook je eigen verhaal bij ons kwijt.

Nog niet uitgelezen?