Nog nooit verteld: ‘Ik wilde écht niet nog een kindje’

Deel dit artikel:

Marjolein (44) is getrouwd en moeder van drie kinderen (van 13, 10 en 9). Vorig jaar raakte ze ongepland zwanger. Ze wist dat een nakomertje bij haar gezin van harte welkom zou zijn. Maar zelf zag ze het niet zitten.

“Eigenlijk wist ik het al. Mijn borsten deden pijn, net als bij eerdere zwangerschappen, en ik was overgevoelig voor geuren. Toen ik kokhalzend van mijn fiets moest stappen nadat ik een viskraam was gepasseerd en mijn maag slechts met heel veel moeite in bedwang kon houden, besloot ik een zwangerschapstest te kopen. Gespannen stond ik in 
de rij van de drogist. Het voelde onwerkelijk, alsof het een grap was. Maar dan wel een heel slechte grap. 
Het hoofdstuk baby’s had ik al lang afgesloten. Mijn man en ik zijn gezegend met drie gezonde kinderen. We zijn heel blij met onze kinderen, maar na de geboorte van de derde vond ik het genoeg. We hebben zelfs over sterilisatie gesproken. Maar doordat ik geen enkele klachten over de pil heb en het fijn vond dat ik mijn menstruatie ermee kon uitstellen – ik slik hem vaak maanden door – was dat er niet van gekomen. Dus dit was een enorme shock. Er moest op de een of andere manier iets zijn misgegaan.”

Please, nee
“Toen ik thuiskwam, zei ik niets tegen mijn man en kinderen. Pas toen ze de volgende dag allemaal de deur uit waren, deed ik de test. En ja, wat ik al had verwacht: streepjes. Ik schoot vol. Net als de vorige keren dat ik zwanger bleek. Maar toen was ik opgetogen geweest, ik stuiterde van geluk. Het sneed door mijn hart dat het nu zo anders voelde, dat ik dit vruchtje niet met net zo veel blijdschap kon ontvangen. Ik voelde helder dat ik dit níét wilde. Hoezeer ik ook had genoten van de jonge jaren van mijn kinderen, ik was blij dat het erop zat. Klaar was ik met al die gebroken nachten, fruithapjes en poepluiers. Ik vond het leuk dat onze kinderen nu al echte ‘mensjes’ waren geworden. Met meer zelfstandigheid, een eigen mening. De oudste begon 
al te puberen, de andere twee zouden over niet al te lange tijd volgen. En 
dan opnieuw een baby? Op mijn 43ste? Terwijl ik net een eigen webshop was begonnen en daar veel tijd in stak? Please, nee. Ik moest er echt niet aan denken. Hoe erg ik het ook vond, want ik vind abortus niet zomaar iets. Dit zou toch een broertje of zusje kunnen worden van mijn kinderen en dat voelde behoorlijk heftig. Maar ik zag het hele circus van een kleine baby alweer voor me en dat vloog me naar de keel.”

Vier tegen één
“Tegelijkertijd wist ik dat mijn man er naar alle waarschijnlijk heel anders over zou denken. Hij heeft meer energie dan ik en is altijd positief ingesteld. Hij ziet van alles alleen de zonnige kanten en zou ongetwijfeld roepen: ‘O, dat doen we wel even! Gezellig juist.’ En dingen als: ‘Natuurlijk is dit kindje net zo welkom als de anderen, daar mogen we toch geen onderscheid in maken?’ Ik was er ook van overtuigd dat hij 
het met onze kinderen zou willen bespreken. Nou, ik wist wel hoe die zouden reageren. Zeker mijn oudste, een meisje, zou op een zusje gaan hopen. Ze zou vast en zeker roepen dat ze me overal bij zou helpen. Ook mijn jongens zouden enthousiast zijn. En dan was het dus vier tegen één. Alleen zou die ene wel voor alles opdraaien: de zwangerschap, de bevalling en de eerste zware jaren zorg. Want mijn man kon wel zeggen dat we het sámen zouden doen, ik wist dat het grootste deel op mij zou neerkomen. Dat was in het verleden ook zo gegaan. En toen was dat oké geweest. Maar dat alles nog een keer, op mijn leeftijd: nee.
Die ‘nee’ voelde zo rotsvast dat ik besloot mijn mond te houden. Die avond zat ik verward met mijn gezin aan tafel. Ik voelde me een buitenstaander, alsof ik in een totaal andere dimensie leefde. Ik verborg ook zoiets groots voor ze. Zij wisten niet dat er in mijn buik nieuw leven groeide. En dat ik voor de volgende dag een afspraak bij de dokter had gepland om uit te zoeken hoelang dat al zo was – en hoe ik de zwangerschap kon verbreken.
Het bleek al ruim twee maanden te zijn. Dat deed me verdriet, bij een paar weken had ik er toch makkelijker over gedacht. En wat had ik graag alleen een aantal pillen geslikt om het vruchtje te laten afdrijven. Nu moest ik toch een echte abortus ondergaan. Inclusief vijf dagen bedenktijd. Die dagen waren slopend. Niet dat ik twijfelde, maar het gevoel van verraad terwijl ik bij mijn gezin zat en probeerde te doen alsof er niets aan de hand was, was afschuwelijk. Vooral tegenover mijn man voelde ik me vreselijk schuldig. Het was tenslotte ook zíjn kind dat ik zou laten weghalen. Eigenlijk had hij er recht op om dat te weten. Toch heb ik al die dagen nooit overwogen om het alsnog te vertellen. Ik wist dat we dan in eindeloze discussies terecht zouden komen. Zinloze discussies, omdat ik de beslissing toch al had genomen. Misschien zou het ons gelukkige huwelijk zelfs stukmaken, ons hele gezin opbreken. Dat risico wilde ik niet nemen. Egoïstisch misschien, of laf. Het zij zo.”

Zo’n frummeltje
“De behandeling ging goed en toen 
ik daarna buiten stond, moest ik verschrikkelijk huilen. Maar ik voelde me ook opgelucht. Ik kon weer verder met mijn leven. ’s Avonds hoefde ik eindelijk geen toneel meer te spelen thuis. Het was voorbij. Het schuldgevoel heeft me nog wel een tijd dwarsgezeten, maar is nu redelijk gezakt. En spijt heb ik geen moment. Als ik een baby op straat zie, denk ik nooit: zo’n frummeltje had ik ook kunnen hebben. Daarvoor staat het toch te ver van me af. En dat maakt me duidelijk dat ik echt de juiste keuze heb gemaakt. Wel heb ik me inmiddels laten steriliseren. Want ik wilde absoluut nooit meer opnieuw voor zo’n vreselijk dilemma komen te staan.”
De namen in dit interview zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Interview | Lydia van der Weide
Beeld | iStockM34 cover

Dit interview stond in Margriet 2017-34. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl.

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief