Nog nooit verteld: ‘Ik beschadigde zijn nieuwe auto’

Deel dit artikel:

Annette zat een paar jaar geleden tegen een burn-out aan. In die tijd reed ze een flinke deuk in de auto van een buurman. Hij weet nog altijd niet dat zij de schuldige is.

“Het gebeurde in een split second. Ik had haast, en niet zo’n beetje ook. Ik was al onderweg naar de stad, maar realiseerde me dat mijn portemonnee nog thuis lag. Geïrriteerd door mijn eigen slordigheid reed ik terug. Ik parkeerde half op de stoep en rende ons huis in. Weer in de auto schakelde ik hem in de achteruit en gaf gas. Te hard. Zonder goed te kijken. Met een knal kwam ik tegen de auto achter mij aan. Mijn hart zakte naar mijn maag. Niet wéér, dacht ik.”

Fikse beschadiging

“Dit was de derde keer in een halfjaar tijd dat ik tegen een andere auto aanreed. Hoe was het mógelijk? Elke keer had ik zelf geen schade, of nou ja, amper. Mijn auto is een oud bakkie, dus een paar krassen meer of minder maakt niet uit. Maar bij de ander was er wel schade. Twee keer had ik kwade mensen op mijn dak gehad en was de afhandeling vervelend verlopen. Mijn man had weinig medeleven getoond; hij mopperde vaak dat ik dingen te gehaast en onoplettend doe en vond het mijn eigen schuld. Zelfs onze verzekeringsagent had de tweede keer geërgerd gezucht toen ik hem inlichtte. De tranen sprongen in mijn ogen bij de gedachte aan het commentaar dat ik opnieuw zou krijgen. Met zware benen stapte ik uit. En jawel, ik zag dat ik een fikse beschadiging in de blauwe, duur uitziende auto achter mij had gereden. Aan mijn bumper was net als de vorige keren niets te zien. Ik keek om me heen of ik de eigenaar van de auto zag, maar die zat vast ergens binnen: het was doodstil op straat. Ik tuurde om me heen en zag niemand. De ramen die uitkeken op de plek des onheils waren leeg. Het was half twee ’s middags. Kennelijk was iedereen aan het werk, of elders. Zou ik…? Nog voordat ik die gedachte afmaakte, zat ik in mijn auto. Ik reed gehaast weg. Met bonkend hart, maar vastberaden. Niet weer dat gedoe, ik kon het gewoon niet aan. In een roes reed ik naar mijn afspraak bij de mondhygiënist, waar ik tien minuten te laat binnenstoof. Pas in de stoel kreeg ik mijn verstand terug. Wat had ik gedáán?! Ik had schade veroorzaakt en was gewoon weggereden! Iets wat je sowieso niet kunt maken, en wat ook helemaal niet bij me past. En dan ook nog in mijn eigen straat. Ik dacht dan wel dat niemand het had gezien, maar dat wist ik niet zeker. Mogelijk was ik wél gespot. Had iemand zelfs kunnen volgen hoe ik was uitgestapt, de schade had bekeken en vervolgens koelbloedig was weggereden. Ik kromp in elkaar van schaamte. Van wie de blauwe auto was, wist ik niet; ik heb niet veel met auto’s en let er weinig op. Hij kon zomaar van een van onze buren zijn, met wie mijn man en ik goed en gezellig omgaan. Wat een schande.”

‘Natuurlijk zou ik nooit proberen met zoiets weg te komen…’

Geen briefje

“De hele behandeling lag ik als verdoofd in de stoel. Geen idee wat de mondhygiëniste bij me deed. Ik voelde alleen mijn hart kloppen, heel hard, uit schuldgevoel. Toch reed ik na afloop niet meteen naar huis. Ik had nog een paar afspraken, die wilde ik niet afzeggen. Bovendien durfde ik niet. Het kwaad was nu toch al geschied. Ik kon moeilijk alsnog een briefje bij de auto achterlaten, of bij alle buren langsgaan. Toch?  Onzin, denk ik nu vaak. Dat had ik natuurlijk wel moeten doen. Alles beter dan proberen hiermee weg te komen. Dat dóé je niet, als volwassen vrouw. Maar ik zat in een rare roes van angst en paniek en kon gewoon niet nadenken. Pas tegen zessen reed ik onze straat weer in. De blauwe auto stond er nog. Ik parkeerde expres een stuk verderop en liep gespannen naar huis. Ik voelde me kwetsbaar, voorbereid op een scheldkanonnade van deze of gene. Maar er gebeurde niets.  Thuis trof ik mijn man, hij stond te koken. Hij praatte over koetjes en kalfjes en merkte niet hoe gespannen ik was. Opeens zei hij: ‘O ja, Leo was hier net. Er is iemand tegen zijn nieuwe auto aangereden.’ Mijn hart zat direct weer in mijn keel; het was de auto van de overbuurman. ‘Hij was de hele buurt al langs geweest,’ zei mijn man. ‘Maar niemand heeft iets gezien. Leo was er ziek van.’ Toen ik stil bleef, grapte mijn man: ‘Ik dacht nog even dat jij het was, maar jij zou nooit zomaar wegrijden.’ Op de een of andere manier wist ik me normaal te gedragen. Ik zei hoe erg ik het vond voor Leo, en nee, natuurlijk zou ik nooit proberen met iets dergelijks weg te komen. Toen vertrok ik naar boven om daar een stevig potje te huilen.

Ik ken Leo al jaren en ik weet zeker dat hij niet boos geweest zou zijn om wat er was gebeurd, als ik het maar eerlijk had gezegd. We hadden het gewoon keurig kunnen afhandelen. Nu zat hij met een flinke schade, en ik met een leugen die voortaan tussen ons in zou staan. En de vrees dat het alsnog zou uitkomen, natuurlijk. Ik ben nog een week van slag geweest, maar er gebeurde niets. Er is nog steeds niemand die weet wat ik toen heb gedaan. Toch is deze gebeurtenis een ommekeer in mijn leven geweest. Ik zat al een tijd niet goed in mijn vel en dit voelde als de laatste druppel. Ik ben naar de dokter gegaan en hij stelde burn-outklachten vast. Op zijn aanraden heb ik me ziek gemeld en een tijd lang rustig aan gedaan. Ik ben gaan sporten en gezonder gaan eten. Langzaam knapte ik op en zakte de stress die ik continu had. Ik heb sindsdien ook nooit meer een aanrijding veroorzaakt. Gelukkig niet. Maar het schuldgevoel naar Leo toe is nooit gezakt. We komen elkaar soms tegen op buurtborrels en hoe aardiger hij tegen me doet, hoe rottiger ik me voel. Ik zou willen dat ik de moed had om alsnog op te biechten dat ík het toen was die zijn auto beschadigde, en erop te staan om de kosten uit eigen zak te vergoeden. Maar ik durf nog altijd niet eerlijk te zijn.”

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit interview stond in Margriet 2018-28. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl.

Lees ook eens

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.