Nog nooit verteld: ‘Ik ben verlaten voor een oudere vrouw’

Deel dit artikel:

Natuurlijk wist Sandra (33) dat haar relatie niet goed liep. Wat de breuk met haar ex zo pijnlijk maakt, is dat hij haar in de steek liet voor een veel oudere vrouw.

“Zelfs op mijn werk leven ze met me mee. Ik wilde daar mijn problemen 
helemaal niet delen, maar toen ik 
onverhoopt begon te huilen bij kritiek tijdens een vergadering, kon ik niet 
anders dan vertellen wat er speelde. Beter dát dan voortaan te worden 
gezien als een overgevoelig type, met wie met fluwelen handschoenen moet worden omgegaan. Iedereen begreep dat het afschuwelijk is om van de ene op de andere dag in de steek te worden gelaten. Want zo ging het: op vrijdagavond lag Robin nog gewoon naast me in bed – weliswaar met zijn rug naar me toe, zoals dat al maanden ging – en op zaterdagochtend meldde hij dat hij bij me weg wilde. Zijn liefde was over, zei hij koud. Bovendien had hij 
gevoelens gekregen voor een ander.
Hij wilde liever bij haar zijn. Hij pakte wat spullen en vertrok, mij in totale ontsteltenis achterlatend.
Tot zover het verhaal dat ik nog wel wil delen. Het lucht zelfs op om erover praten. Op mijn werk dus, met 
vrienden en met mijn zus. Ik ben al zó lang mijn gevoelens aan het oppotten, dat het bevrijdend is om er lucht aan te geven. Eindeloos melken we het 
onderwerp uit: of ik al voelde dat er iets speelde – ja – of ik zelf ook twijfels
 had over onze relatie – ja – en of ik, ondanks mijn verdriet, denk dat het zo beter is – ja. 
Eén ding durf ik níet te bespreken. 
Ik krijg het gewoon mijn mond niet uit. En dat is dat de vrouw voor wie Robin mij heeft verlaten, twaalf jaar ouder is dan ik. En dan hij, want wij zijn van dezelfde leeftijd. Dat voelt voor mij zó vernederend, ik kan het niet verkroppen. Het slaat mijn zelfvertrouwen 
volledig aan diggelen. Hoe kan zij nu een betere partij zijn dan ik ben?”

Sluimerend gevoel
“Ik ontdekte het twaalf dagen na zijn vertrek. Al die dagen had ik weinig
 anders gedaan dan huilen. Ik voelde me belazerd en voor een voldongen feit geplaatst. Het is vreselijk als iemand zomaar je veilige leven kapotmaakt. Maar mijn tranen begonnen na een dag of tien al wat op te drogen. Hoewel ik nooit had gedacht dat het zo plotseling zou gaan of dat hij in staat zou zijn om me te bedriegen, besefte ik wel dat 
het gewoon op was geweest tussen Robin en mij. De verliefdheid en de verbondenheid die er in de eerste jaren was geweest, was allang verdwenen. Ooit hadden we over kinderen gedroomd, maar dat was een onderwerp dat we al een tijdje doodzwegen. In bed gebeurde er weinig, ook van knuffelen kwam het niet meer. Zelf was ik ook weleens over een ander leven aan het dromen. Nog weinig concreet, maar toch. Ergens wist ik wel dat wij niet oud zouden worden samen. Nu is de kogel door de kerk, was de gedachte die ik steeds herhaalde. Dit deed pijn, maar vanaf nu kon het alleen maar beter worden, prentte ik mezelf in.”

Waarom díé vrouw?
“Met Robin had ik zelden contact;
 hij haalde zijn spullen op als ik niet thuis was. Maar tijdens onze spaar
zame telefoongesprekken had hij zich de naam van zijn nieuwe liefde laten 
ontvallen: Esther. En de plaats waar ze woonde. Ik kon het niet laten om te gaan snuffelen. Ik vond haar als 
contact op zijn LinkedIn-profiel. En ik schrok me kapot. Alles had ik 
verwacht, maar níét dat ze er zo oud 
uitzag. Wallen, rimpels en een peervormig figuur. Op zich niets mis mee, hoor, met oudere vrouwen, maar hallo: was dít de persoon voor wie ik was ingewisseld? Ik kon het me bijna niet voorstellen! Was ik zo weinig waard dat zíj van mij kon winnen? Misschien is het stom om zo te denken, maar ik voelde me enorm aangetast in mijn vrouwelijkheid. 
Ik ben verder gaan zoeken en vond nog veel meer foto’s van haar. Ik ontdekte dat ze weduwe is en in haar eentje drie kinderen opvoedt. Dríé! Robin, die
 altijd had gezegd dat hij nooit een vrouw wilde die al moeder was, omdat het ouderschap iets was wat hij wilde delen met iemand voor wie het net ook allemaal nieuw was, was nu dus 
plotseling stiefvader. En daar zou het vast bij blijven: de kans dat een vrouw van vijfenveertig nogmaals moeder wordt is niet groot. Dan moest hij dus echt wel vreselijk op mij uitgekeken zijn, als hij mij én de kans op kinderen opgaf voor deze vrouw. Die nacht kon ik er niet van slapen. Er zat een duiveltje in mijn hoofd. En dat duiveltje zei dat ik niets voorstelde, dat ik lelijk
 was en een man overduidelijk niets te bieden had. De volgende ochtend stond ik voor de spiegel. Ik herhaalde positieve affirmaties, probeerde naar mezelf te lachen, iets wat ik heb 
geleerd toen ik een cursus volgde over in je kracht komen. Maar het werkte absoluut niet. Ik zag alleen maar een zielig hoopje vrouw in de spiegel.”

Gevoelens van schaamte
“Robin is nu drie maanden weg. 
Al onze spullen zijn verdeeld. Als ik eerlijk ben, geniet ik best van de ruimte in mijn huis. In bed vind ik het ook veel fijner alleen dan met dat nukkige lijf van Robin naast me. Alles gaat beter, eigenlijk, behalve dan dat mijn zelf-
respect is geknakt. Via Robins zussen weet ik dat hij nog steeds bij zijn nieuwe vriendin is. Ook zij verbazen zich 
erover. Ik doe lacherig, maak grappen over oude fietsen waarop je het moet leren, maar ondertussen raakt het me ontzettend. Alleen zij weten hoe het zit, om mij heen is er niemand die ik erover heb verteld. Ik lieg dat ik niet weet wie die andere vrouw is en dat het me ook niet interesseert. Onzin dus, want het blijft knagen. Ooit was ik een zelfverzekerde vrouw. Nu is de grond onder me weggeslagen. Ik blijf maar denken aan die Esther. En hoe zij van mij heeft gewonnen. Natuurlijk besef ik dat er meer is dan uiterlijk. Dat ze vast heel lief is, heel grappig en bij Robin kennelijk een snaar heeft weten te raken waardoor hij verliefd op haar is geworden. Toch kan ik het nog altijd niet verdragen. En er dus niet over praten. Het roept zo veel gevoelens van schaamte op, ik word er beroerd van.”

interview: lydia van der weide

De namen in deze tekst zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit verhaal komt uit Margriet 03/2017 en ligt nu in de winkel!

m03-cover

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Mijn ouders stellen me al mijn hele leven teleur’
Nog nooit verteld: ‘Door een familieruzie vier ik kerst wéér alleen’
Nog nooit verteld: ‘Ik voel me afgedankt door mijn kleinkinderen’
Nog nooit verteld: ‘Ik heb mijn buurjongen ontmaagd’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief