Nog nooit verteld: ‘Door te shoppen, verdrijf ik het lege gevoel’

vrouw op laptop, online shoppen

Deel dit artikel:

Pinterest

Als kind hield Katinka (49) al van mooie spullen. Toen was het nog vrij onschuldig, maar sinds haar dochters de deur uit zijn, koopt ze meer dan ooit. Het is totaal uit de hand gelopen.

“Ik ben altijd dol geweest op mooie spullen. Terwijl mijn broers en oudere zus hun zakgeld uitgaven aan snoep, spaarde ik voor speelgoed of snuisterijen om mijn kamer gezellig te maken. Toen ik kleedgeld kreeg, zag je mij niet in goedkope winkels. Liever wachtte ik tot ik genoeg had om merkkleding te kopen. Ik zat mijn moeder voortdurend op haar nek of ze geen klusjes te doen had, zodat ik iets kon bijverdienen.  Zij noemde mij een ekster: alleen het beste was goed genoeg. Dat is altijd zo gebleven. Noem me materialistisch, maar ik geniet ervan om te shoppen en met mooie aankopen thuis te komen. Niets maakt me zo blij als een leuk nieuw jurkje. Ook mijn huis wil ik tiptop in orde hebben. Of nou ja, óns huis; ik ben getrouwd, al vierentwintig jaar. Ik heb het getroffen: mijn man heeft een uitstekende baan en zit absoluut niet op zijn geld. Alles gaat naar onze gezamenlijke
rekening, waar ook mijn salaris naar wordt overgemaakt. Ik verdien beduidend minder, maar daar staat tegenover dat ik altijd meer tijd heb besteed aan het huishouden en de verzorging van onze kinderen. Dus dat is nooit een issue geweest. Al het geld dat binnenkomt is óns geld, simpel. Ik beheer het, betaal alle rekeningen. Als mijn man maar genoeg geld heeft voor zijn hobby’s is hij tevreden. Verder vertrouwt hij mij met een gerust hart onze financiën toe.

Ondanks dat winkelen altijd al mijn grootste hobby was, kon ik goed met geld omgaan. Mijn man en ik hadden een spaarrekening voor vakanties en een voor onverwachte grote aankopen, zoals een nieuwe wasmachine. Ook heb ik altijd trouw geld opzij gezet voor onze kinderen, voor hun studiekosten. Vervolgens was er het geld om ons huishouden draaiende te houden en onze meiden goed te kleden. En op de laatste plaats stond ik zelf. Jazeker, ik zorgde ervoor dat ik niets tekort kwam, zo kien was ik wel, maar ook mijn man en kinderen kwamen niets tekort.”

Leeg gevoel
“Het laatste jaar is er veel veranderd. Vorig jaar is ook mijn jongste het huis uit gegaan. Toen de oudste vertrok, had ik al moeite om langs haar lege kamer te lopen en de tafel maar voor drie te dekken. Maar toen ik me realiseerde dat mijn man en ik voortaan met z’n tweeën aan tafel zouden zitten, kreeg ik echt last van het lege nest syndroom. En misschien ook wel van een soort midlifecrisis; nu onze meiden zijn uitgevlogen, realiseer ik me dat mijn leven over de helft is en dat ik het beste achter de rug heb. Mijn man vindt dat ik niet zo moet somberen, maar dit is wel wat ik voel. Omdat hij het ook nog extra druk had op de zaak en veel overwerkte, ging ik nog vaker internet shoppen. Lekker, dingen in het winkelwagentje klikken. Ik mag mezelf best even verwennen, dacht ik dan. En het hielp, het verdreef het lege gevoel. Als een pakketje werd afgeleverd, leefde ik helemaal op, of het nu ging om boeken, kleding of spulletjes voor ons huis. Doordat ik mijn meiden zo miste, viel ik zonder dat ik er moeite voor hoefde te doen kilo’s af. Ik ging van maat 42 naar 38 en alles wat ik bestelde stond me prachtig. Dat vond mijn man ook, ook hij was trots op me en vond het leuk om me in iets nieuws te zien. Dus ik kocht meer. En meer. En nog meer.”

‘Ik voel me schuldig over al mijn leugens, maar ik kan niet stoppen’

Negatief saldo
“Dat is uit de hand gelopen. Voor het eerst in ons huwelijk koop ik zó veel, dat ik ons in de nesten aan het werken ben. Op onze lopende rekening staan we zwaar in de min. De spaarrekening voor grote aankopen is leeg: alles wat daarop stond, hangt nu in mijn 
kledingkast. Ik heb zó veel, dat mijn man de verschillen niet eens meer ziet. Ik zal hem daar ook niet op wijzen, ik kijk wel uit. Als hij me vraagt of ik alweer iets nieuws draag, ontken ik dat zelfs en verwijt hem dat hij niet goed oplet. Gemeen, want hij is juist heel attent, het is een van zijn sterke punten. Maar ik ben veel te bang dat hij vragen gaat stellen. Pakketjes laat ik allang niet meer
 alleen thuis bezorgen. Ik laat ze ook op mijn werk afleveren en zelfs bij vriendinnen. Dan jok ik bijvoorbeeld dat er een verrassing voor mijn man in zit. Iedereen slikt het. Een boodschappentas eromheen en ik smokkel mijn 
aankopen ongemerkt het huis binnen, makkelijk zat.”

Altijd in de verleiding
“Ondertussen breng ik mezelf meer en meer in de problemen. Aan de spaarrekening van mijn dochters zal ik nooit komen, maar het geld waarvan mijn man en ik onze eerste vakantie sámen zouden vieren, in New York, is langzaam aan het opgaan. Natuurlijk voel ik me daar schuldig over. Net zoals over mijn leugens en trucjes. Toch kan ik niet stoppen. Althans, niet blijvend. Soms gaat het een paar dagen goed, of zelfs een paar weken. Maar altijd komt er weer een zwak moment. Een moment waarop ik me rot voel, eenzaam en overbodig. En voor ik het weet, ben ik dan weer bezig. Surfen, kijken, klikken, kopen: alleen dat lijkt te helpen. Dan zijn al die rotgevoelens als sneeuw voor de zon verdwenen. Het aanbod op internet is ook zo groot. En voortdurend aanwezig. De stad kun je nog ontwijken. Gewoon geen winkel in gaan. Maar webshops zijn dag en nacht open. En ik kan mijn oude Nokia wel weer gaan gebruiken in plaats van mijn smartphone, maar dan is het wel de laptop die me thuis continu toelacht. Zelfs op mijn werk kan ik op verloren momenten dingen bestellen. Ik ben nergens veilig en daar word ik gek van. Ik heb shopverslaving altijd onzin gevonden, maar weet nu dat het echt bestaat. En dat het ongelooflijk hardnekkig is.”

De namen in dit interview zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? 
Er wordt integer en vertrouwelijk met je 
bericht omgegaan. Mail naar Lydia van 
der Weide: redactie@margriet.nl.

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2017-54. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl

Ook leuk om te lezen

Bekijk ook

Petra (42) is van maat 52 naar een maat 38 gegaan!

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

 

Redactie Margriet