Nog nooit verteld: ‘Hij wilde geen kinderen, maar blijkt een dochter én kleinkind te hebben’

Deel dit artikel:

Pinterest

Jacqueline (48) werd na haar scheiding verliefd op een man zonder kinderen. Sinds kort weet ze dat hij wel degelijk een dochter heeft maar nooit iets van haar heeft willen weten.

“Terwijl ik zijn computer leende, verscheen er in de rechterbovenhoek een melding van een mailtje. Ik zag de naam Brenda, en daaronder: ‘Je bent opa geworden’.”

Stomp in mijn buik

“Ruim vier jaar geleden kwam Stefan ons team versterken. Ik kreeg al snel een zwak voor hem. Op een avond waren we met een groep collega’s uit eten. Ik zat naast Stefan, we waren diep in gesprek. Dat hij single was, wist ik, ook dat hij geen kinderen had.

Toen ik vroeg of hij nooit een kinderwens had gehad, begon hij te lachen. ‘Kinderen, nee, dat is niets voor mij. Ik heb nooit de behoefte gehad om mij voort te planten. Ik vind de verantwoordelijkheid veel te groot. Ik ben er ook te egoïstisch voor,’ zei hij onomwonden. Zijn woorden troffen me als een stomp in mijn buik. Ik heb drie kinderen. Wie met mij in zee gaat, krijgt hen erbij. En ik gun mijn kinderen iemand die oprecht voor hen openstaat, temeer daar hun vader het na de scheiding heeft laten afweten.

Behoorlijk verliefd

Maar dit zat er met deze leuke man, waar ik inmiddels behoorlijk verliefd op was, klaarblijkelijk niet in. Daarom probeerde ik afstand te houden, maar hij gaf steeds vaker aandacht aan me. Toen een kus niet langer uit kon blijven, zei ik meteen: ‘Weet waar je aan begint.’

Ik herinnerde hem aan zijn uitspraak over kinderen. ‘Ik ben stapelgek op jou,’ bekende hij. ‘En als je kinderen net zo leuk zijn als jij, is er geen enkel probleem. Bovendien zijn het al pubers. Die vind ik wél leuk’

Huiverig

Hoe hartelijk en warm hij dat ook zei, het eerste jaar ben ik gespannen geweest. Hoewel het heel goed klikte tussen ons bleef ik huiverig dat Stefan zich zou bedenken. De rol van stiefvader in een gezin met drie kinderen was tenslotte niet niks. Wonder boven wonder ging het goed. Hij en de kinderen mochten elkaar en Stefan rende niet weg wanneer het eens moeilijk was.

Na twee jaar durfde ik het aan. Kort nadat mijn oudste dochter uit huis ging, trok Stefan bij ons in. Hij had mijn dochter naar haar studentenkamer gebracht zoals het een echte vader betaamd, geschilderd en geklust. Wat was ik trots op hem. En blij, heel erg blij.

Addertje onder het gras

Nu, twee jaar, later loopt ons gezin soepel. Stefan hoort er helemaal bij en mijn kinderen zijn dol op hem. De middelste, een jongen, heeft het zelfs nog een jaar uitgesteld om het huis uit te gaan omdat hij zo’n goede band heeft met Stefan. Ze sporten samen en zitten soms tot diep in de nacht te gamen.

En toch, noem het vrouwelijke intuïtie: ergens heb ik altijd geweten dat er een addertje onder het gras zat. De aanvankelijke uitspraak over kinderen van Stefan was uit de grond van zijn hart gekomen.

‘Je bent opa geworden’

Een paar maanden geleden stond zijn laptop opengeklapt op de eettafel. Stefan zag op de bank, ik vroeg of ik even wat kon opzoeken op internet op zijn computer. Terwijl ik dat deed, verscheen er in de rechterbovenhoek een melding van een mailtje. Ik zag de naam Brenda, en daaronder ‘Je bent opa geworden.’

Het duurde even tot het tot me doordrong. Toen zei ik verbaasd tegen Stefan: ‘Je hebt mail van ene Brenda, wie is dat?’ Stefan sprong op, ik zag hem schrikken. Hij duwde me haast bij zijn laptop weg. Zijn ‘Niemand, gewoon iemand die ik ken,’ overtuigde me totaal niet. Waarom was hij vuurrood?

Naar het buitenland vertrokken

Op dat moment kwam mijn zoon de woonkamer binnen. Dus hield ik mijn mond, maar Stefan zag aan me dat ik niet zou loslaten. Toen hij die avond naast me kroop was ik nog wakker. In het donker begon hij te vertellen. Hij bleek een dochter te hebben die een paar jaar ouder was dan de mijne. Hij was vierentwintig geweest toen zijn toenmalige vriendin zwanger raakte. Zij wilde het houden, hij drong aan op abortus.

Toen zij weigerde, had hij zijn handen er vanaf getrokken. Letterlijk: hij was naar het buitenland vertrokken en had niets meer laten horen. Alle gedachten aan zijn kind had hij geblokt, zichzelf ingeprent dat hij niets meer had gedaan dan een onbetekenend zaadje leveren.

Het kon hem niets schelen

Op mijn vraag of hij nooit benieuwd was geweest, zei hij nee. Niet eens of het jongen of een meisje was geworden. Het kon hem gewoon niets schelen. Zes jaar geleden had hij voor het eerst van zijn dochter gehoord. Ze had hem via internet gevonden en was nieuwsgierig naar hem.

Eén keer hadden ze afgesproken – maar volgens Stefan voelde ze als een vreemde. Ook zij had dat zo ervaren. Ze had nooit meer iets laten horen; tot nu. Om te vertellen dat hij opa was geworden.

Wie wás deze man?

Verstijfd lag ik naast hem. Wie wás deze man? Zo ga je toch niet met een kind om? Mijn ex had het lomp aangepakt, maar die betaalde tenminste nog alimentatie. Dit sloeg alles. En naast hem moest ik slapen? Echt niet.

Stefan is naar de logeerkamer verhuisd terwijl ik de hele nacht wakker lag. Ik vond het onvoorstelbaar wat hij gedaan had. Als ik dit had geweten toen ik hem net kende, was ik direct op hem afgeknapt. Maar nu waren we al vier jaar samen. Was hij als een vader voor mijn kinderen. Als ik het uit zou maken, zouden zij hem ook kwijt zijn. Dat leek me vreselijk. Bovendien hield ik van hem. Of was dat nu in één keer over?

Rollercoaster

Ik wist het niet; en ik weet het nog steeds niet. Sinds mijn ontdekking hebben Stefan en ik in een rollercoaster gezeten. We hebben heel veel gepraat. Hij snapt dat ik het afschuwelijk vindt, dat zijn verhaal tegen al mijn normen en waarden ingaat. Daarom durfde hij het ook nooit te vertellen. Maar echt: van mijn kinderen houdt hij.

En nee, hij peinst er niet over om hen in te steek te laten. ‘Zelfs niet als jij mij aan de kant zegt,’ zegt hij – en telkens als ik hem met hen samen zie, geloof ik hem.

Onbegrijpelijk

Tegelijk vind ik het onbegrijpelijk dat hij geen enkele behoefte heeft om zijn kleinkind te zien. Dat brengt me zo in de war. Ja, ik denk dat ik nog wel van hem hou. En met hem verder wil. Maar dit moet een plek krijgen. Hoe, dat weet ik nog niet.

Wat ik wel weet, is dat ik mij erg schaam voor wat hij heeft gedaan, hoe hij zijn verantwoordelijkheid heeft ontlopen. Ik wil dat niemand het weet, vooral mijn kinderen niet. Want ook ik heb gefaald in mijn mannenkeuze. Hun vader was al een harteloze man en nu blijkt hun stiefvader dat ook te zijn.”

De namen in dit interview zijn vanwege 
privacyredenen gefingeerd. 

Interview | Lydia van der Weide
Beeld| iStock

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Dit artikel is eerder verschenen in Margriet 33 – 2019.
Dit nummer thuis laten bezorgen? Ga dan naar Magazine.nl