Nog nooit verteld: ‘Hij wil geen seks, maar kijkt wel porno’

Deel dit artikel:

Pinterest

Angelique (47) en haar man hebben ruim een jaar niet gevreeën. Niet omdat zij niet wil, maar haar man heeft er geen behoefte aan. Dat maakt haar erg onzeker. “Ik hoorde plotseling vreemde geluiden vanuit de huiskamer komen.”

“Een paar weken geleden hadden mijn man Joep en ik een hapje gegeten in een Spaans restaurant. Ik had gamba’s gekozen en die lagen me niet lekker op de maag. Daarom liep ik meteen door naar onze slaapkamer toen we thuiskwamen, terwijl Joep nog televisie ging kijken.”

Gekreun

“Ik viel als een blok ik slaap, mede door de wijn. Na een uur schoot ik wakker. Ik voelde me erg misselijk. Steunend tegen de muur liep ik naar het toilet en probeerde over te geven, in de hoop dat dat zou opluchten. Het ging niet. Ik liep een paar treden de trap af, om mijn man te roepen. Toen hoorde ik plotseling vreemde geluiden vanuit de huiskamer komen. Het leek wel gekreun. Van een vrouw?”

“Een paar treden later drong het tot mij door. Joep zat porno te kijken. Als door een wesp gestoken haastte ik me weer de trap weer op; hij had me niet opgemerkt. Ik ging terug naar de badkamer en zakte op mijn knieën. Terwijl de tranen over mijn wangen stroomden kwam mijn maaginhoud deze keer wel omhoog.”

‘Hij heeft nog wel zin, maar niet meer in mij’

“Niet omdat ik porno zo afkeur. Ik weet dat veel mannen ernaar kijken en dat het niet veel hoeft te betekenen. Maar míjn man heeft mij al meer dan een jaar niet aangeraakt. Ook daarvoor deden we het niet vaak, maar toen vonden onze lichamen elkaar in ieder geval nog om de paar maanden. Dat het altijd op mijn initiatief was, maakte me al lange tijd verdrietig. Maar het was tenminste nog íets. Nu wil hij nooit meer. Hij zegt dat hij gewoon geen zin meer heeft. Ik geloofde dat, omdat ik het graag wilde geloven. Nu kon ik er niet meer omheen. Mijn man heeft nog wél zin. Maar niet meer in mij.”

Zó verliefd

“Joep en ik zijn drieëntwintig jaar samen. Wat waren we verliefd toen we elkaar net kenden. Als ik denk aan onze eerste jaren, schiet ik vol. Hij behandelde me als een prinses. Ook onze seksuele relatie was goed. Onze kinderen zijn in passie verwekt. Zelfs toen onze dochters nog klein waren, en we het toch erg druk hadden, stond dat niet in de weg dat we vaak in elkaars armen kropen.”

Lees ook
‘Nog nooit verteld: ‘Hij wilde geen kinderen, maar blijkt een dochter én kleinkind te hebben’

Postnatale depressie

“Dat veranderde toen onze zoon werd geboren, twaalf jaar geleden. Het was een moeizame bevalling en ik kreeg een postnatale depressie. Als een zombie zat ik op de bank. Ik knapte op van antidepressiva, maar ik kwam er wel erg van aan. In het begin zat ik daar niet mee. Ik was blij dat ik eindelijk van mijn zoon kon genieten en Joep weer kon ontlasten in de zorg. Bovendien vertrouwde ik erop dat de kilo’s wel weer zouden verdwijnen als ik met de medicatie zou stoppen.”

Niet meer sexy

“Maar dat gebeurde niet. Ik werd alleen maar dikker. Daardoor voelde ik me niet sexy meer. In die tijd probeerde Joep me dat nog uit mijn hoofd te praten. ‘Je bent de liefste en de lekkerste’, zei hij vaak, alsof het een mantra was. In die tijd vreeën we nog regelmatig en als er iemand van ons twee was die soms geen zin had, was ik dat.”

“Pas later ben ik me gaan realiseren dat dit wel de periode was dat we het in het donker begonnen te doen. Toen vond ik dat nog prima. Ik weet niet eens of ik het was, of Joep, die daarop aanstuurde. Het leek toeval dat we elkaar steeds vaker pas opzochten als de nachtlampjes al waren uitgeknipt. Nu denk ik: vond hij mij toen ook al niet meer aantrekkelijk?”

Omslag

“De omslag kwam zo’n vijf jaar geleden, toen ik de veertig gepasseerd was. Hoewel ons gezin op rolletjes liep en Joep en ik het nog altijd leuk hadden, merkte ik dat we steeds minder vreeën. Kan in elk huwelijk gebeuren, suste ik mezelf. Tot ik er niet meer omheen kon: Joep zocht haast nooit meer toenadering. Ik polste hem met een luchtig grapje. Hij schoot zo in de verdediging dat ik pas echt vraagtekens zette. Daarna lette ik nog beter op.”

Smoesjes werden heel normaal

“En ja: het leek erop dat wij, als het aan hem lag, elkaar alleen nog maar een kus gaven als we thuiskwamen of weggingen. Wanneer ik naar hem toe schoof in bed, zei hij haast altijd dat hij moe was. Gestrest. Of een griepje onder leden had. Als ik voorzichtig aandrong, lachte hij dat hij ook niet meer de jongste was. ‘Ben je gek’, antwoordde hij lachend, wanneer ik voorzichtig vroeg of het aan mij lag, aan mijn uitgedijde lichaam. ‘Binnenkort, als het minder druk is, dan ga je wat beleven’, bezwoer hij.”

Mijn behoefte werd minder

“Dat moment kwam nooit, maar zolang hij maar zo af en toe op mijn avances inging was ik tevreden. Maar dat werd minder en minder. En ik probeerde het ook niet langer, omdat ik de afwijzing niet meer wilde. Wat ook meespeelt is dat ik zelf niet per se veel behoefte heb aan seks. Maar ik vind het wel belangrijk om het te onderhouden omdat ik het zie als smeermiddel van een relatie. En omdat het mij de bevestiging geeft dat ik aantrekkelijk ben. Zeker nu ik in de overgang ben geraakt. Het idee dat ik niet meer begeerd wordt, maakt me erg onzeker.”

“Het laatste jaar is het er dus helemaal niet meer van gekomen. Tot die ene avond, een paar weken geleden, hield ik me nog vast aan wat Joep antwoordde, de enkele keer als ik het waagde het erover te hebben. Dat zijn libido gekelderd is. ‘Mannen kennen ook een overgang hoor’, zei hij dan. ‘En ik ben tien jaar ouder dan jij!'”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in opmargriet.nl/nieuwsbrief

Bang om het hem te vertellen

“Maar nu kan ik er niet meer omheen. Hij kijkt gewoon liever naar porno dan dat hij mij aanraakt. En wat doet dat pijn. Hem vertellen wat ik heb gezien en gehoord, dat durf ik niet. Achteraf denk ik: ik had die avond die trap moeten aflopen, doen alsof ik niets door had. Dan hadden we er samen mee gezeten en dan hadden we wel móeten praten. Nu zit ik er alleen mee. Ik vraag me af: wat moet ik?”

“Accepteren dat wij een broer-zusrelatie hebben en daar genoegen mee nemen? Of moet ik dit taboe aansnijden en ontdekken wat hem beweegt? Maar wat als hij mij eerlijk vertelt dat hij me gewoon niet meer aantrekkelijk vindt en om die reden zijn heil elders zoekt? Ik weet niet of ik die vernedering wel aankan.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock


Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-36. Je kunt deze editie hier nabestellen.